Dit is de oude dame Poekie, ze is reeds twintig jaar oud en daarmee (voor zover wij weten) de oudste vrije-uitloop-haarfabriek van de Katbladbuurt. Dat is zij trouwens pas sinds dit voorjaar, toen de oude Gabber (22) overleed.
Wel, Poekie heeft weliswaar een aantal ouderdomskwaaltjes, maar ze gaat toch af en toe nog een klein stukje wandelen, met name naar de Kruidentuin. U ziet haar op bijgaande foto in eerder genoemde tuin zitten knikkebollen in de zon op een (bijna) onkruidvrij pad. Zij wilde helaas niet voor ons po(e)seren, daar vond zij het te warm voor. En wij eigenlijk ook.
Welkom bij Het Leidsch Katblad
Wij brengen u afwisselend regelmatig en onregelmatig nieuws over stadskatten die wonen in de "Katbladbuurt" in het centrum van Leiden, Zuid-Holland. Wij nemen u af en toe mee op onze rondes door de buurt en doen verslag van gewone en bijzondere gebeurtenissen op straat en bij de redactie thuis.
De hoofdredacteur verklaart hierbij dat wij alle gebeurtenissen naar waarheid weergeven, maar maakt u er tevens op attent dat wij niet aansprakelijk zijn voor de door de haarfabrieken gedane uitspraken, hun taalgebruik en/of gedrag, en wijzen u er daarom nadrukkelijk op dat het lezen van dit Katblad geheel voor eigen risico is.
Zie voor meer info over de redactie en katten de linker kolom van deze digitale krant.
woensdag 10 juli 2013
dinsdag 9 juli 2013
Flats
Labels:
Cera,
Japekoppie,
Tokkie Troy
Ze zaten al helemaal klaar, Cera (links) en Japekoppie (rechts). Mevrouw K. had namelijk een heel klein proeverijtje georganiseerd en het was overheerlijk zomerweer.
Nou, kom maar op met de fliebertjes zalm en kaas, heh? Ja.
Maar er kwam iets anders.
En het kwam zomaar uit de lucht vallen.
Een flats dus. Het spatte met grote kracht op tafel uiteen, dus het was waarschijnlijk van grote hoogte gekomen. We keken omhoog maar zagen niets vliegen. En toch lag het daar: een flats van vochtige drap met allerlei soorten pitjes erin.
K. moest een paar spetters van haar arm vegen, Cera en Japekop waren van schrik van de bank af gesprongen.
Cera was uit beeld, Japekoppie ging gras eten zodat hij een moment later even vol overgave kon braken.
Hij kwam niet meer terug aan tafel.
Wel, natuurlijk moest K. per se aan de drap ruiken, vooral toen haar tafelgenote had gesuggereerd dat de flats mogelijk afkomstig was uit een zeker kamertje van een vliegmachine.
Maar de flats rook neutraal, zeg maar.
Mevrouw Troy kwam ook nog even kijken, maar met haar troebele blik kon ze de situatie niet goed inschatten.
Dat er een proeverijtje plaatsvond was haar sowieso al ontgaan, en bovendien had ze niet haar dag.
De proeverij werd gewoon voortgezet, alleen dan zonder haarfabrieken aan de tafel en pas na wij de flats hadden opgeruimd en onze handen en armen hadden gewassen.
Nou, kom maar op met de fliebertjes zalm en kaas, heh? Ja.
Maar er kwam iets anders.
En het kwam zomaar uit de lucht vallen.
Een flats dus. Het spatte met grote kracht op tafel uiteen, dus het was waarschijnlijk van grote hoogte gekomen. We keken omhoog maar zagen niets vliegen. En toch lag het daar: een flats van vochtige drap met allerlei soorten pitjes erin.
K. moest een paar spetters van haar arm vegen, Cera en Japekop waren van schrik van de bank af gesprongen.
Cera was uit beeld, Japekoppie ging gras eten zodat hij een moment later even vol overgave kon braken.
Hij kwam niet meer terug aan tafel.
Wel, natuurlijk moest K. per se aan de drap ruiken, vooral toen haar tafelgenote had gesuggereerd dat de flats mogelijk afkomstig was uit een zeker kamertje van een vliegmachine.
Maar de flats rook neutraal, zeg maar.
Mevrouw Troy kwam ook nog even kijken, maar met haar troebele blik kon ze de situatie niet goed inschatten.
Dat er een proeverijtje plaatsvond was haar sowieso al ontgaan, en bovendien had ze niet haar dag.
De proeverij werd gewoon voortgezet, alleen dan zonder haarfabrieken aan de tafel en pas na wij de flats hadden opgeruimd en onze handen en armen hadden gewassen.
Wat een ochtend!
Mevrouw K. had gisteren extra vroeg het luik voor de reporters geopend; het was zo rond 04.00 uur.
Dat deed zij opdat de haarfabriekjes dan waarschijnlijk wel om een uur of 8 thuis zouden komen voor het ontbijt, vervolgens even zouden willen rusten en dat K. dan stiekem het luik kon afsluiten.
Ja, want de gifkarretjes zouden namelijk komen sproeien met dat vreselijke roundup, en wij wilden onze vijf schattenboutjes natuurlijk op tijd veilig binnen hebben. Wel, het liep allemaal heel anders dan gepland...
Het was erg mooi weer, en daarom waren twee reporters niet geïnteresseerd in hun ochtendhapje: de Boez en Cera dus. Bij het proberen die twee binnen te lokken, ontsnapte de Os weer... Maar uiteindelijk zat alles veilig in het afgesloten huis, terwijl mevrouw K. buiten paraat was, met camera in de aanslag en oren op steeltjes. Zij liep heen en weer van de redactie naar de hoek van de straat om de karretjes in een vroeg stadium te kunnen signaleren, en dat dan snel weer door te geven aan anderen, die elders op de loer lagen om eventuele overtredingen van de spuiters te kunnen registreren.
En ondertussen probeerde de Boez (zie foto) het luikje uit z'n voegen te slaan. K riep nog dat hij toch lekker even kon gaan slapen op z'n sofa, maar daar had de B. toevallig helemaal geen zin in.
En terwijl Boez bezig was het luik in elkaar te rammen (of uit elkaar, dat maakte hem niet uit), stond Oscar een partij te janken voor het raam (dat op een klein kiertje stond, voor de frisse lucht).
Als je toch al wat nerveus bent omdat de gifkarretjes elk moment kunnen komen, is het extra lastig als er twee haarfabrieken zo'n kabaal maken, dat kunnen we u verzekeren.
Gelukkig hadden mevrouw Troy, Japekoppie en Cera wel begrepen dat we niet voor niets een gedwongen pauze hadden ingelast, en zij lagen dus wél rustig op onze bovenverdieping een dutje te doen.
Welnu, de huistelefoon ging en K. moest snel naar binnen. De Os was nog sneller en ontsnapte naar buiten, K. was niet snel genoeg en kwam te laat bij de telefoon. Haar bloeddruk steeg en dat was niet verwonderlijk. Maar K. mocht geen tijd verloren laten gaan: de Os moest zo snel mogelijk weer in veiligheid worden gebracht. Dat lukte uiteindelijk met behulp van een blikje Gourmet, wat wij in de deuropening met luide klik wisten te openen. (Boez zat ondertussen in de huiskamer opgesloten.)
Snoes, die verderop op haar eigen tafel lag en wel buiten mocht blijven, volgde alles met veel belangstelling.
Maar dat terzijde.
Net toen K. dus weer alles op orde had, klopte mevrouw Inge op het raam. Ze kwam met het goede bericht dat de karretjes niet (meer) zouden komen; de spuiter had zijn werk afgebroken en was met zijn quad vertrokken naar de overkant van de gevaarlijke weg gereden. Voor het verhaal over het hoe en waarom moet u even op de facebookpagina van geen gif kijken:
https://www.facebook.com/geengif
Wel, in elk geval konden alle ramen en deuren weer open en mevrouw K. kon ontspannen... En zo werd het toch nog een (voor de Katbladbuurt althans) gifvrije, heerlijke dag!
Dat deed zij opdat de haarfabriekjes dan waarschijnlijk wel om een uur of 8 thuis zouden komen voor het ontbijt, vervolgens even zouden willen rusten en dat K. dan stiekem het luik kon afsluiten.
Ja, want de gifkarretjes zouden namelijk komen sproeien met dat vreselijke roundup, en wij wilden onze vijf schattenboutjes natuurlijk op tijd veilig binnen hebben. Wel, het liep allemaal heel anders dan gepland...
Het was erg mooi weer, en daarom waren twee reporters niet geïnteresseerd in hun ochtendhapje: de Boez en Cera dus. Bij het proberen die twee binnen te lokken, ontsnapte de Os weer... Maar uiteindelijk zat alles veilig in het afgesloten huis, terwijl mevrouw K. buiten paraat was, met camera in de aanslag en oren op steeltjes. Zij liep heen en weer van de redactie naar de hoek van de straat om de karretjes in een vroeg stadium te kunnen signaleren, en dat dan snel weer door te geven aan anderen, die elders op de loer lagen om eventuele overtredingen van de spuiters te kunnen registreren.
En ondertussen probeerde de Boez (zie foto) het luikje uit z'n voegen te slaan. K riep nog dat hij toch lekker even kon gaan slapen op z'n sofa, maar daar had de B. toevallig helemaal geen zin in.
En terwijl Boez bezig was het luik in elkaar te rammen (of uit elkaar, dat maakte hem niet uit), stond Oscar een partij te janken voor het raam (dat op een klein kiertje stond, voor de frisse lucht).
Als je toch al wat nerveus bent omdat de gifkarretjes elk moment kunnen komen, is het extra lastig als er twee haarfabrieken zo'n kabaal maken, dat kunnen we u verzekeren.
Gelukkig hadden mevrouw Troy, Japekoppie en Cera wel begrepen dat we niet voor niets een gedwongen pauze hadden ingelast, en zij lagen dus wél rustig op onze bovenverdieping een dutje te doen.
Welnu, de huistelefoon ging en K. moest snel naar binnen. De Os was nog sneller en ontsnapte naar buiten, K. was niet snel genoeg en kwam te laat bij de telefoon. Haar bloeddruk steeg en dat was niet verwonderlijk. Maar K. mocht geen tijd verloren laten gaan: de Os moest zo snel mogelijk weer in veiligheid worden gebracht. Dat lukte uiteindelijk met behulp van een blikje Gourmet, wat wij in de deuropening met luide klik wisten te openen. (Boez zat ondertussen in de huiskamer opgesloten.)
Snoes, die verderop op haar eigen tafel lag en wel buiten mocht blijven, volgde alles met veel belangstelling.
Maar dat terzijde.
Net toen K. dus weer alles op orde had, klopte mevrouw Inge op het raam. Ze kwam met het goede bericht dat de karretjes niet (meer) zouden komen; de spuiter had zijn werk afgebroken en was met zijn quad vertrokken naar de overkant van de gevaarlijke weg gereden. Voor het verhaal over het hoe en waarom moet u even op de facebookpagina van geen gif kijken:
https://www.facebook.com/geengif
Wel, in elk geval konden alle ramen en deuren weer open en mevrouw K. kon ontspannen... En zo werd het toch nog een (voor de Katbladbuurt althans) gifvrije, heerlijke dag!
zondag 7 juli 2013
Uit betrouwbare bron
Labels:
Wamy
Uit betrouwbare bron (echt zeer betrouwbaar!) vernamen wij dat Wamy, vlak voordat deze foto werd genomen, nog bij het hok van de Kakelaars (kippen) van Iwan had gezeten en daar de nog erg jonge kuikentjes had zitten pesten. Dat deed hij door tegen het gaas van het hok aan te gaan liggen en hen op die manier bang te maken met zijn nadrukkelijke aanwezigheid. Het lukte, want het kakelvolkje raakte enigszins overstuur.
Wel, het mens van Iwan (en de andere haarfabrieken) was opgekomen voor haar jonge troeteldieren en had Wamy bij het hok weggejaagd. En Wams was naar de Hoftuin gevlucht. Daar stond heel toevallig mevrouw K., die van de W., terwijl de hij langs de wilde roos van het muurtje naar beneden afdaalde, deze foto maakte.
De brutaalste haarfabriek van de Kabladbuurt was al een eind op weg naar de uitgang van de tuin (de Poort) toen hij plots een voerbakje in het oog kreeg en omkeerde. Het bakje stond voor het huis van Panda en Harremans, maar de broertjes zelf zagen wij nergens. Wams sprong eerst in de vensterbank om naar binnen te turen, maar toen hij geen levende wezens in de kamer kon ontdekken, richtte hij zijn aandacht op het voerbakje waar nog enkele brokjes in lagen.
De weg was vrij, hij kon nu ongestoord zijn gang gaan. En dat deed hij dus ook.
Ja, dit was genieten geblazen. Na zijn nederlaag in de tuin van Iwan kon Wamy wel een opkikker gebruiken, heh?
Echt honger zal hij niet gehad hebben want het bakje ging niet leeg. Maar in elk geval had hij zijn ego middels deze diefstal weer een beetje opgekrikt en kon hij met nieuwe energie op zoek gaan naar zijn volgende avontuur. Wams besloot dat buiten de Hoftuin te doen; hij verdween uit ons beeld.
Wel, het mens van Iwan (en de andere haarfabrieken) was opgekomen voor haar jonge troeteldieren en had Wamy bij het hok weggejaagd. En Wams was naar de Hoftuin gevlucht. Daar stond heel toevallig mevrouw K., die van de W., terwijl de hij langs de wilde roos van het muurtje naar beneden afdaalde, deze foto maakte.
De brutaalste haarfabriek van de Kabladbuurt was al een eind op weg naar de uitgang van de tuin (de Poort) toen hij plots een voerbakje in het oog kreeg en omkeerde. Het bakje stond voor het huis van Panda en Harremans, maar de broertjes zelf zagen wij nergens. Wams sprong eerst in de vensterbank om naar binnen te turen, maar toen hij geen levende wezens in de kamer kon ontdekken, richtte hij zijn aandacht op het voerbakje waar nog enkele brokjes in lagen.
De weg was vrij, hij kon nu ongestoord zijn gang gaan. En dat deed hij dus ook.
Ja, dit was genieten geblazen. Na zijn nederlaag in de tuin van Iwan kon Wamy wel een opkikker gebruiken, heh?
Echt honger zal hij niet gehad hebben want het bakje ging niet leeg. Maar in elk geval had hij zijn ego middels deze diefstal weer een beetje opgekrikt en kon hij met nieuwe energie op zoek gaan naar zijn volgende avontuur. Wams besloot dat buiten de Hoftuin te doen; hij verdween uit ons beeld.
zaterdag 6 juli 2013
Als een schaduw
We weten al een tijdje dat er twee nieuwe, zwarte haarfabrieken in de Katbladstraat zijn komen wonen (Appoe en Ienke), maar we zien hen niet vaak. Dat komt waarschijnlijk omdat ze vooral achter hun huis op de daken en in tuinen verblijven, maar zeker weten doen we dat niet; het is slechts een vermoeden.
Nu moesten we gisteren vaststellen dat vooral Ienke (hier op de foto) zich ook wel een beetje als een schaduw beweegt, en zodoende nauwelijks opvalt. We zagen hem aanvankelijk (heel toevallig) onder een wielhuis zitten, waar hij een poosje later onder vandaan kwam om vlak langs de gevels heel kalmpjes in de richting van het Zooiplein te wandelen. Natuurlijk ging onze fotograaf achter hem aan.
Maar Ienke had geen oog voor de camera omdat hij heel belangrijke zaken had af te wikkelen, zoals het markeren van de route naar zijn huis.
Uiteraard liep Oscar in het kielzog van onze fotograaf, maar hij negeerde zijn nieuwe buurtgenoot compleet en dat was vice versa.
Nu kunnen we hele theorieën loslaten op de reden van dit gedrag, maar we houden het er maar op dat geen van beiden behoefte heeft aan een nieuwe vriendschap.
Omdat we al eens hebben gezien dat Ienke flink kan uithalen bij ongewenste intimiteiten, vond de fotograaf het niet zo verstandig om hem een aai te geven. Bovendien hebben we nog steeds geen nieuw flesje ontsmettingmiddel gehaald, een reden te meer om voorzichtig te zijn.
Wel, I. had nog een hoop te doen, gaf snel een paar kopjes tegen de benen van de fotograaf (Oscar keek jaloers toe) en ging er toen weer van tussen.
Betreffende de achtergrond van Ienke en zijn huisgenoot Appoe zijn we helaas nog niet veel wijzer geworden, dus dat heeft u nog van ons tegoed.
Nu moesten we gisteren vaststellen dat vooral Ienke (hier op de foto) zich ook wel een beetje als een schaduw beweegt, en zodoende nauwelijks opvalt. We zagen hem aanvankelijk (heel toevallig) onder een wielhuis zitten, waar hij een poosje later onder vandaan kwam om vlak langs de gevels heel kalmpjes in de richting van het Zooiplein te wandelen. Natuurlijk ging onze fotograaf achter hem aan.
Maar Ienke had geen oog voor de camera omdat hij heel belangrijke zaken had af te wikkelen, zoals het markeren van de route naar zijn huis.
Uiteraard liep Oscar in het kielzog van onze fotograaf, maar hij negeerde zijn nieuwe buurtgenoot compleet en dat was vice versa.
Nu kunnen we hele theorieën loslaten op de reden van dit gedrag, maar we houden het er maar op dat geen van beiden behoefte heeft aan een nieuwe vriendschap.
Omdat we al eens hebben gezien dat Ienke flink kan uithalen bij ongewenste intimiteiten, vond de fotograaf het niet zo verstandig om hem een aai te geven. Bovendien hebben we nog steeds geen nieuw flesje ontsmettingmiddel gehaald, een reden te meer om voorzichtig te zijn.
Wel, I. had nog een hoop te doen, gaf snel een paar kopjes tegen de benen van de fotograaf (Oscar keek jaloers toe) en ging er toen weer van tussen.
Betreffende de achtergrond van Ienke en zijn huisgenoot Appoe zijn we helaas nog niet veel wijzer geworden, dus dat heeft u nog van ons tegoed.
vrijdag 5 juli 2013
Onkruid en Gourmet Diamant
Allereerst onze excuses voor de onregelmatige berichtgeving. Maar dat is eigenlijk allemaal de schuld van onze gemeente, die steeds maar niet wilde zeggen waar er op welk moment met Roundup werd gespoten. Die onzekerheid veroorzaakte namelijk grote onrust op de redactie van het Katblad. Ook moest er constant gepatrouilleerd worden in de Katbladbuurt om bijtijds de quads met gif te kunnen signaleren.
Tussendoor ging mevrouw K. regelmatig een uurtje met andere Rounduphaters naar de Kruidentuin om onkruid te verwijderen, voor het geval de gifkarmannetjes zouden denken dat daar ook gespoten moest worden. En dat is wel het allerlaatste wat wij willen omdat er kruiden staan die gegeten worden en onze haarfabrieken daar graag komen struinen en trippen in de nepeta. Nou, tot zover de uitleg. Laten we dan nu maar naar de volgende foto kijken.
Uiteraard ging Oscar steeds mee naar de Kruidentuin. Als hij niet ergens in of op de struiken lag te pitten, zat hij op de uitkijk. In elk geval bleef hij bij mevrouw K. in de buurt om haar af en toe moed in te spreken.
Ja Os, dit stuk moet inderdaad nog gebeuren. Dank dat je ons erop wijst.
Ondertussen hebben wij onze haarfabrieken elke avond het schandelijk dure (maar ook zo lekkere) Gourmet Diamant geserveerd, dit om hen aan te moedigen vooral snel naar binnen te komen als mevrouw K. hen roept. Want al werd het spuiten van het gif steeds uitgesteld, maandag of dinsdag is het echt zover en dan hebben we graag dat onze reporters een heel goede reden hebben om (als wij hen roepen) subiet de straat te verlaten en zich te melden op de redactie voor het ontbijt. Dat ze vervolgens de rest van de dag worden opgesloten, weten ze niet.
Ook niet dat ze daarna weer gewone Gourmet krijgen maar dat heeft de Hoofdredacteur nu eenmaal zo bepaald.
Tussendoor ging mevrouw K. regelmatig een uurtje met andere Rounduphaters naar de Kruidentuin om onkruid te verwijderen, voor het geval de gifkarmannetjes zouden denken dat daar ook gespoten moest worden. En dat is wel het allerlaatste wat wij willen omdat er kruiden staan die gegeten worden en onze haarfabrieken daar graag komen struinen en trippen in de nepeta. Nou, tot zover de uitleg. Laten we dan nu maar naar de volgende foto kijken.
Uiteraard ging Oscar steeds mee naar de Kruidentuin. Als hij niet ergens in of op de struiken lag te pitten, zat hij op de uitkijk. In elk geval bleef hij bij mevrouw K. in de buurt om haar af en toe moed in te spreken.
Ja Os, dit stuk moet inderdaad nog gebeuren. Dank dat je ons erop wijst.
Ondertussen hebben wij onze haarfabrieken elke avond het schandelijk dure (maar ook zo lekkere) Gourmet Diamant geserveerd, dit om hen aan te moedigen vooral snel naar binnen te komen als mevrouw K. hen roept. Want al werd het spuiten van het gif steeds uitgesteld, maandag of dinsdag is het echt zover en dan hebben we graag dat onze reporters een heel goede reden hebben om (als wij hen roepen) subiet de straat te verlaten en zich te melden op de redactie voor het ontbijt. Dat ze vervolgens de rest van de dag worden opgesloten, weten ze niet.
Ook niet dat ze daarna weer gewone Gourmet krijgen maar dat heeft de Hoofdredacteur nu eenmaal zo bepaald.
woensdag 3 juli 2013
Gemekker, gezeur?
Labels:
Cera
Meestal zijn het alleen Japekoppie en zijn moeder (T. Troy) die deelnemen aan onze kleine proeverijtjes aan de buitentafel, maar deze keer kwam Cera bij ons op het bankje zitten.
Nu moeten we wel vermelden dat Japekop en T. Troy onze hapjes hadden afgekeurd en chagrijnig de tafel hadden verlaten, maar feit was dat ons model opeens wel heel veel belangstelling toonde voor de schaaltjes op tafel, terwijl haar aandacht doorgaans voornamelijk gericht is op aai-grage handen over haar kop en soepel kroelende vingers onder haar kinnetje. De lellebel.
En daarom hadden we in het begin ook niet goed in de gaten dat Cera dit keer wel heel veel interesse had in het proeverijtje.
Wel, wij schonken dus aanvankelijk geen aandacht aan haar smachtende ogen, totdat Cera op een onbewaakt ogenblik had besloten zichzelf maar te bedienen van de paté. We konden nog net voorkomen dat zij een hapje nam, maar gaven haar vervolgens natuurlijk wel (toen zij weer netjes plaats had genomen op de bank, zoals het hoort) een klein fliebertje van het lekkers. Zij nam het gretig in ontvangst, at het met smaak op en toen was het goed. Nee, zij bleef niet zeuren om méér (zoals J. en zijn moeder altijd doen) maar verliet tevreden de proeverij om nog een stukje van de straat te gaan verkennen. Wij slaakten een zucht van verlichting. Ja, want stel je voor dat behalve J. en T.T. ook onze andere haarfabrieken regelmatige bezoekers van onze proeverijtjes zouden worden! Met al dat gemekker, gezeur, gemep over en weer? Chaos? Nee, daar moeten we echt niet aan denken...
Nu moeten we wel vermelden dat Japekop en T. Troy onze hapjes hadden afgekeurd en chagrijnig de tafel hadden verlaten, maar feit was dat ons model opeens wel heel veel belangstelling toonde voor de schaaltjes op tafel, terwijl haar aandacht doorgaans voornamelijk gericht is op aai-grage handen over haar kop en soepel kroelende vingers onder haar kinnetje. De lellebel.
En daarom hadden we in het begin ook niet goed in de gaten dat Cera dit keer wel heel veel interesse had in het proeverijtje.
Wel, wij schonken dus aanvankelijk geen aandacht aan haar smachtende ogen, totdat Cera op een onbewaakt ogenblik had besloten zichzelf maar te bedienen van de paté. We konden nog net voorkomen dat zij een hapje nam, maar gaven haar vervolgens natuurlijk wel (toen zij weer netjes plaats had genomen op de bank, zoals het hoort) een klein fliebertje van het lekkers. Zij nam het gretig in ontvangst, at het met smaak op en toen was het goed. Nee, zij bleef niet zeuren om méér (zoals J. en zijn moeder altijd doen) maar verliet tevreden de proeverij om nog een stukje van de straat te gaan verkennen. Wij slaakten een zucht van verlichting. Ja, want stel je voor dat behalve J. en T.T. ook onze andere haarfabrieken regelmatige bezoekers van onze proeverijtjes zouden worden! Met al dat gemekker, gezeur, gemep over en weer? Chaos? Nee, daar moeten we echt niet aan denken...
Lekker knus!
Een paar dagen terug zagen wij Mickie 's middags in de Hoftuin op een bankje liggen.
Ze lag was daar niet alleen, want vlak naast haar zat haar mens. Die vertelde dat het niet vaak voorkomt dat het jonge kattendametje zo zoet naast hem komt zitten, dat hij vermoedde dat ze het eerder op de dag vast wel heel druk gehad moest hebben en daarom naast hem op het blauwe kussen kwam uitrusten van haar vermoeiende activiteiten. Ja, want normaal gesproken stapt zij immer energiek door de tuin, altijd op zoek naar nieuwe vliegbeestjes en andere interessante dingen, en heeft zij dus geen tijd voor gezelligheid. Het mens voelde zich trouwens best wel vereerd dat Mickje had verkozen zo dicht naast hem te komen zitten. Erg knus zo, inderdaad.
De Boez was met mevrouw K. meegelopen de tuin in, maar toen hij Mickie in het oog kreeg staakte hij zijn wandeling, dook op het pad ineen en deed net alsof hij iets belangrijks onder de lavendelstruik had ontdekt.
Natuurlijk kan het best zijn dat hij daadwerkelijk iets opmerkelijks had waargenomen, maar wij denken eerder dat hij het een beetje in zijn broek deed voor Mickie of haar mens, of voor beiden, en dat hij bang was voor gezichtsverlies of koos voor voorzichtigheid.
Wel, het kleine dametje leek niet van plan van het bankje af te komen, zoals de Boez niet van plan leek om haar te komen begroeten.
Wij hopen dat er over een volgende ontmoeting van Boez met Mickie meer te vertellen valt, en daar moeten we het op dit moment helaas bij laten.
Ze lag was daar niet alleen, want vlak naast haar zat haar mens. Die vertelde dat het niet vaak voorkomt dat het jonge kattendametje zo zoet naast hem komt zitten, dat hij vermoedde dat ze het eerder op de dag vast wel heel druk gehad moest hebben en daarom naast hem op het blauwe kussen kwam uitrusten van haar vermoeiende activiteiten. Ja, want normaal gesproken stapt zij immer energiek door de tuin, altijd op zoek naar nieuwe vliegbeestjes en andere interessante dingen, en heeft zij dus geen tijd voor gezelligheid. Het mens voelde zich trouwens best wel vereerd dat Mickje had verkozen zo dicht naast hem te komen zitten. Erg knus zo, inderdaad.
De Boez was met mevrouw K. meegelopen de tuin in, maar toen hij Mickie in het oog kreeg staakte hij zijn wandeling, dook op het pad ineen en deed net alsof hij iets belangrijks onder de lavendelstruik had ontdekt.
Natuurlijk kan het best zijn dat hij daadwerkelijk iets opmerkelijks had waargenomen, maar wij denken eerder dat hij het een beetje in zijn broek deed voor Mickie of haar mens, of voor beiden, en dat hij bang was voor gezichtsverlies of koos voor voorzichtigheid.
Wel, het kleine dametje leek niet van plan van het bankje af te komen, zoals de Boez niet van plan leek om haar te komen begroeten.
Wij hopen dat er over een volgende ontmoeting van Boez met Mickie meer te vertellen valt, en daar moeten we het op dit moment helaas bij laten.
dinsdag 2 juli 2013
Om zeep geholpen
Het was een heterdaadje: wij zagen de Boez door de Kruidentuin zigzaggen, dwars door de plantjes heen, en gaven hem daarvoor een berisping. Verbolgen ging hij direct op het stenen paadje staan, maar hij had een excuus. Ja, er was namelijk een vlinder (Kleine Vos - red.) vlak over zijn kop heen gevlogen, en toen had hij het echt niet meer tegen kunnen houden, zijn jachtinstinct. Maar direct daarna begon mevrouw K. opeens tegen hem schreeuwen, en hij was daar zo van geschrokken dat hij niet meer wist wat ie deed. Vervolgens pikte de Os de vlinder van hem af, en dat was eigenlijk nog het ergste van alles.
Inderdaad, een eindje verderop hield Oscar de Kleine Vos met zijn poot tegen de grond gedrukt.
Wij hebben nog geprobeerd de vlinder te redden, maar dat lukte maar half. Daar bedoelen wij mee dat we weliswaar de Os van de vlinder af konden halen, deze vloog toen nog weg ook, maar de manier waarop klopte niet helemaal meer, was niet erg soepeltjes te noemen. Later zagen we dat 't vlindertje een beschadigd vleugeltje had, en we vragen ons ernstig af of de Kleine Vos het nog gaat redden.
Uiteindelijk hadden we twee zwaar beledigde haarfabrieken, maar daar zat mevrouw K. dus helemaal niet mee, heh? Nee. Wel zat ze met het feit dat het eerste vlindertje sinds maanden waarschijnlijk door ons tuig om zeep geholpen is; we hebben het in elk geval niet meer teruggezien...
Inderdaad, een eindje verderop hield Oscar de Kleine Vos met zijn poot tegen de grond gedrukt.
Wij hebben nog geprobeerd de vlinder te redden, maar dat lukte maar half. Daar bedoelen wij mee dat we weliswaar de Os van de vlinder af konden halen, deze vloog toen nog weg ook, maar de manier waarop klopte niet helemaal meer, was niet erg soepeltjes te noemen. Later zagen we dat 't vlindertje een beschadigd vleugeltje had, en we vragen ons ernstig af of de Kleine Vos het nog gaat redden.
Uiteindelijk hadden we twee zwaar beledigde haarfabrieken, maar daar zat mevrouw K. dus helemaal niet mee, heh? Nee. Wel zat ze met het feit dat het eerste vlindertje sinds maanden waarschijnlijk door ons tuig om zeep geholpen is; we hebben het in elk geval niet meer teruggezien...
maandag 1 juli 2013
Gifvrije hangplek!
Labels:
Oscar
Oscar, we moeten eens even serieus met elkaar babbelen. Want je doet de laatste tijd niks anders dan bovenop die Pergola liggen, en daar hebben wij een beetje moeite mee. Ja.
Wel, wij zullen je vertellen waarom.
Ten eerste zit je zo constant met je oren in de zon, en daar krijg je later problemen mee. Omdat ze roze zijn inderdaad, en dat maakt ze extra gevoelig voor verbranding en dat kan dan weer uitmonden in een enge ziekte. En smeren met zonnebrand wil je niet, toch? Daarom kun je dus maar beter uit de zon blijven.
Ten tweede wordt je op deze manier alsmaar dikker. Gebrek aan beweging inderdaad. En als je nog dikker wordt dan je al bent, is dat heel slecht voor je gezondheid.
Dus we hebben liever niet dat je zo lang op die Pergola ligt en hebben daarom de recordpogingen Pergola-Zitten uit onze items geschrapt. We gaan inderdaad niet meer klokken en er ook niet meer over schrijven.
In verband met dat veel te zwaar zijn trouwens, willen we bovendien liever niet meer dat je bij de buurvrouw gaat bijsnacken. Vooral omdat die blaasgruisbrokken van Ollie nogal vet zijn, maar bovendien omdat je thuis al genoeg eet. Dus dat bijsnacken schaffen we eveneens af, heb je dat begrepen? Ja, in plaats daarvan zou je misschien af en toe een extra wandelingetje kunnen maken; je bijdragen voor het Katblad zijn de laatste tijd ook een beetje saai aan het worden. Ja, dat vinden wij.
Nee, als je van ons wegloopt kunnen we niet goed verder praten. Dus wil je alsjeblieft weer even gaan zitten?
We waren namelijk nog niet klaar.
foto: Inge
Nee, deze korte loopjes zetten geen zoden aan de dijk. Wel iets meer schaduw inderdaad, maar over een paar minuten zit je ook hier in de zon.
Luister je nog, Os?
Wat ga je nu doen, Oscar? Hebben we nog je aandacht of hoe zit het?
Hier wilden we het namelijk ook nog even met je over hebben. Dat je steeds met je dikke achterste op onze mooie druiven zit, ja. Nee, dat vinden we niet zo leuk. Het is namelijk zo dat we graag een fraai afdakje willen creëren voor mevrouw K., zodat ze aan de tafel in de schaduw kan zitten als dat nodig is. Voor het geval dat het nog een hete zomer gaat worden, ja. En we willen graag dat de druifjes straks rood worden en niet voortijdig afbreken. Snap je?
Het is inderdaad waar dat we je hebben beloofd een mooi zitje te maken op die Pergola, met een parasolletje voor je oortjes. Te bereiken via een fraai trapje, ja. Maar dat is er nog niet van gekomen, nee.
Omdat mevrouw K. het een beetje druk heeft met andere, erg belangrijke dingen.
Er is niets belangrijker dan het welzijn van onze reporters, zeg je? En dat zitje met parasol dient bovenaan de prioriteitenlijst te staan? Beloofd is beloofd? Gifvrije hangplek?
Wel Os, daar heb je een belangrijk punt. We gaan direct aan de slag. Nee, het zal nog wel even duren, want eerst moeten we een ontwerp tekenen, dan een begroting maken, bouwvergunning aanvragen (ja, anders krijgen we daar weer problemen mee en die hebben we al genoeg). Afijn, je snapt dat e.e.a. niet zo snel gerealiseerd kan worden, heh?
Maar goed, als jij nou belooft om een kilootje af te vallen, kunnen wij die hele bouwprocedure misschien wat sneller laten verlopen. En zullen we nu maar even een stukje gaan wandelen? Os? Toch niet in slaap gevallen, heh?
Wel, wij zullen je vertellen waarom.
Ten eerste zit je zo constant met je oren in de zon, en daar krijg je later problemen mee. Omdat ze roze zijn inderdaad, en dat maakt ze extra gevoelig voor verbranding en dat kan dan weer uitmonden in een enge ziekte. En smeren met zonnebrand wil je niet, toch? Daarom kun je dus maar beter uit de zon blijven.
Ten tweede wordt je op deze manier alsmaar dikker. Gebrek aan beweging inderdaad. En als je nog dikker wordt dan je al bent, is dat heel slecht voor je gezondheid.
Dus we hebben liever niet dat je zo lang op die Pergola ligt en hebben daarom de recordpogingen Pergola-Zitten uit onze items geschrapt. We gaan inderdaad niet meer klokken en er ook niet meer over schrijven.
In verband met dat veel te zwaar zijn trouwens, willen we bovendien liever niet meer dat je bij de buurvrouw gaat bijsnacken. Vooral omdat die blaasgruisbrokken van Ollie nogal vet zijn, maar bovendien omdat je thuis al genoeg eet. Dus dat bijsnacken schaffen we eveneens af, heb je dat begrepen? Ja, in plaats daarvan zou je misschien af en toe een extra wandelingetje kunnen maken; je bijdragen voor het Katblad zijn de laatste tijd ook een beetje saai aan het worden. Ja, dat vinden wij.
Nee, als je van ons wegloopt kunnen we niet goed verder praten. Dus wil je alsjeblieft weer even gaan zitten?
We waren namelijk nog niet klaar.
foto: Inge
Nee, deze korte loopjes zetten geen zoden aan de dijk. Wel iets meer schaduw inderdaad, maar over een paar minuten zit je ook hier in de zon.
Luister je nog, Os?
Wat ga je nu doen, Oscar? Hebben we nog je aandacht of hoe zit het?
Hier wilden we het namelijk ook nog even met je over hebben. Dat je steeds met je dikke achterste op onze mooie druiven zit, ja. Nee, dat vinden we niet zo leuk. Het is namelijk zo dat we graag een fraai afdakje willen creëren voor mevrouw K., zodat ze aan de tafel in de schaduw kan zitten als dat nodig is. Voor het geval dat het nog een hete zomer gaat worden, ja. En we willen graag dat de druifjes straks rood worden en niet voortijdig afbreken. Snap je?
Het is inderdaad waar dat we je hebben beloofd een mooi zitje te maken op die Pergola, met een parasolletje voor je oortjes. Te bereiken via een fraai trapje, ja. Maar dat is er nog niet van gekomen, nee.
Omdat mevrouw K. het een beetje druk heeft met andere, erg belangrijke dingen.
Er is niets belangrijker dan het welzijn van onze reporters, zeg je? En dat zitje met parasol dient bovenaan de prioriteitenlijst te staan? Beloofd is beloofd? Gifvrije hangplek?
Wel Os, daar heb je een belangrijk punt. We gaan direct aan de slag. Nee, het zal nog wel even duren, want eerst moeten we een ontwerp tekenen, dan een begroting maken, bouwvergunning aanvragen (ja, anders krijgen we daar weer problemen mee en die hebben we al genoeg). Afijn, je snapt dat e.e.a. niet zo snel gerealiseerd kan worden, heh?
Maar goed, als jij nou belooft om een kilootje af te vallen, kunnen wij die hele bouwprocedure misschien wat sneller laten verlopen. En zullen we nu maar even een stukje gaan wandelen? Os? Toch niet in slaap gevallen, heh?
Schijnveiligheid en rare dingen
Aan de zijkant waren ze goed zichtbaar (vooral Oscar dan), maar noch van voren, noch van achteren kon je zien dat er twee haarfabrieken tussen de rozentakken zaten te snuffelen. De fotograaf vond dat geen prettig idee en riep de twee reporters toe dat we snel verder moesten.
Zo gezegd, zo gedaan.
En toen ze nauwelijks 30 meter verderop liepen, draaide een grote bolide de straat in. De bestuurder had blijkbaar haast en reed met de SUV pardoes, in volle vaart, over de rozentakken heen.
Nee, op straat (zelfs als het een woonerf betreft) ben je nooit veilig en moet je altijd blijven opletten, want soms gebeuren daar heel rare dingen...
Abonneren op:
Posts (Atom)






































