Twee reporters, een Snoes en een onkruidvrije zone

Jawel, nieuwe ronde, nieuwe kansen! En daarom gingen we maar weer eens een rondje lopen met onze twee jongste reporters. De oudste Katbladhaarfabrieken (moeder Troy en zoon Japekoppie) lagen nog (of alweer) op bed, Cera was onvindbaar (misschien bij de buuf op de sofa?), en dus waren we aangewezen op deze twee vriendjes; de één topreporter met vele kwaliteiten (daarmee bedoelen wij de rooie, rechts), de ander meestal nepreporter met heel af en toe een uitschietertje richting geniaal ( de Boez dus, links, zwart-wit en in de starthouding). Nou, benieuwd wat deze wandeling zou brengen! U ook?

Omdat er in de Kruidentuin (zie vorige foto) niets te beleven viel, stormden de reporters gelijk maar de Parallelstraat in. Daar stond tenminste nog een aantal fietsen met fietstassen die de moeite waard waren te inspecteren. Niet voor mevrouw K. natuurlijk, want zij doet niet aan snuffelen op een dergelijk laag niveau; dat redden haar knieën niet meer. Nee, het waren uiteraard onze reporters (nep- en top-) die hun best deden om de interessante geuren van de tassen te analyseren en registreren. (Wij wachten nog steeds op hun verslag of rapportage, maar goed.)
Klaar jongens? Dan gaan we naar de volgende foto.

Wel, onze nep-reporter was vandaag weer in goeie doen want stond alweer snel in de Steeg gereed om de kortste weg naar de redactie terug te nemen.
K. vertelde hem nog dat het op deze manier geen Gourmet Diamant zou worden die avond, maar daar trok de nepperd zich weinig van aan, hij liet zich echt niet overhalen tot het lopen van een grotere ronde.
Nu wilde het toeval dat het niet echt aangenaam weer was, dus K. drong ook niet erg lang aan. En Oscar sloot zich zoals gewoonlijk aan bij de meerderheid.

In de Steeg (van Storm) zat Snoesje nogal zielig te mauwen. Blijkbaar kreeg zij haar luikje niet open en dat is natuurlijk ook wel heel erg naar, want als je je huis in wilt, moet dat kunnen, heh? Daarom. Ja, mevrouw K. kan dat weten want die had laatst haar deur dicht getrokken zonder de sleutel mee te nemen, vandaar.
Het was wel jammer dat Snoes er geen zin in had om een verklaring af te leggen of even te po(e)seren voor onze camera, maar gelukkig begreep K. haar weerzin best.

Vooral toen ook nog de Boez voorbij kwam en een beetje arrogant van boven af op het haarfabriekmeisje stond neer te kijken. Nee, dat moet voor Snoes niet leuk zijn geweest.
Maar wij begrepen ook wel weer waarom de Boez zo superieur stond te doen; hij was namelijk net nog door K. uitgescholden voor nepreporter en dan moet je toch weer wat doen om je ego te restaureren, toch? Ja. Alles spreekt dus voor zich en is best goed te volgen als je er maar oog voor hebt. Of er daarna eindelijk nog iets spannends gebeurde? Om dat aan de weet te komen moeten we naar de volgende foto kijken. Het kan zijn dat er niets leuks meer plaatsvond, maar voor hetzelfde geld zou dit verhaal zomaar nog heel erg boeiend kunnen worden. Maar om dat aan de weet te komen moeten we dus toch nog maar even doorlezen/kijken. (Zucht.)

Omdat we van de Boez niks meer verwachtten, namen we Oscar maar weer in beeld. Hij had een bonuskar ontdekt en was erg benieuwd naar wat er aan lekkere happen in deze kar had gelegen. Helaas (voor hem) was het al enige tijd geleden dat de kar de bonus-winkel had gezien, en dus viel er ook niet veel meer aan te ruiken.
Wat wel interessant is om te zien op deze foto? Wel, onze gemeente heeft de mond vol over de beeldvorming van de onkruidvrije stad Leiden (vandaar de keuze voor het giftige, zaligmakende, goedkopere Roundup), en op deze plek kunt u dus zien dat de gifspuitgasten het inderdaad en terecht verdienen om dit middel te mogen toepassen; de Steeg ziet er prachtig en onkruidvrij uit, al is het maar aan één zijde. Natuurlijk had mevrouw K. liever gezien dat het onkruid aan beide zijden van de Steeg welig zou tieren; dat geeft tenminste nog een gevoel van harmonie. Maar dat terzijde.

Snoes had duidelijk gekozen voor haar onkruidvrije zone, maar dat was omdat ze verwachtte dat elk moment haar luikje zou ontsluiten.
Dat viel echter een tikje tegen, maar dat konden wij niet helpen.
We gingen nog even met onze jongste twee reporters naar het Zooiplein, maar uit een nabij gelegen garage klonk zoveel herrie dat ze tenslotte toch maar besloten voor de veilige beschutting van de redactie, en ze slaagden erin aldaar nog wat snoepjes uit een paars doosje los te peuteren. Daarna gingen ze weer op stap, maar dit keer zonder mevrouw Katblad.

Vermist

Er hangen twee posters in de Katbladstraat met daarop vermiste haarfabrieken.
Kijkt u met ons ook naar deze arme sloebers uit?
Flinke, rode kater met grote witte vlek op de snuit.

Cyperse haarfabriekdame.

Beide katten staan ook als vermist op Amivedi.

Tegenslag en meevaller

Os breekt nieuwe recordpoging af

Oscar is er weer niet in geslaagd zijn record Pergola-Zitten te verbeteren. Wij weten niet wat de oorzaak van zijn falen was.
Het kan zijn dat hij werd afgeleid door mevrouw Katblad (die een foto van hem kwam maken), maar het is ook mogelijk dat de Os last had van de motregen en het daarom niet volhield.

Natuurlijk hebben wij Oscar moed ingesproken en hem gezegd dat hij binnenkort echt wel weer een keer zal slagen met het vestigen van een nieuw record. Toen hebben wij zijn vacht gedroogd met een ruime hoeveelheid keukenpapier; dat is gelukkig net in de aanbieding bij de bonus-buurtsuper.
Tot zover dit belangrijke, boeiende nieuws.

Feiten op een rijtje

Mevrouw K. is weer bezig geweest met de gifzaak; deze keer heeft ze wat feiten op een rijtje gezet. Voor degenen die liever wat kattenfoto's hadden bekeken, sorry, morgen weer een dag!

ROUNDUP IN LEIDEN

Op 7 juni 2012 maakt een bewoner uit Leiden Noord foto’s van een gifspuiter in karretje  in zijn straat. De foto’s werden genomen om 13.45 uur, diezelfde middag nog ging het regenen, dus het spuiten met Roundup had volgens de voorschriften van de DOB-methode niet gemogen. Er werd bovendien met zeer ruime hoeveelheden gif gespoten, vooral op plekken waar nauwelijks onkruid groeide.

De filmpjes die dezelfde bewoner maakte tonen een zwaar bewolkte hemel en diverse plassen op de straat, terwijl de gifkar onverstoorbaar doorgaat met spuiten. Het is niet geheel duidelijk of het nu al geregend had of dat de plassen ontstonden door de ruime hoeveelheid chemisch bestrijdingsmiddel, maar in beide gevallen vond hier een zeer ernstige overtreding plaats.

De aannemer die in Leiden Noord het onkruid chemisch bestrijdt  is Signa Terra.

Op 14 juni maakt een bewoner van de Minnebroersgracht foto’s van een gifspuiter langs de kade van de gracht, Leiden Midden dus. Tijdstip: 14.15 uur. De foto’s tonen dat er op nog geen halve meter van de gracht werd gespoten. Het bedrijf dat in Leiden centrum spuit is ISS (sinds kort Sight) Landscaping (de naam ISS staat op het gifkarretje).

Op 28 juni komt dezelfde spuiter terug op de Minnebroersgracht en bewerkt met een Selector het nog overgebleven onkruid op de kade, nu op ongeveer een meter van de gracht.

Op 9 augustus dient dezelfde bewoner alsnog een klacht in bij de gemeente (dhr. H. Heshusius, teamleider Vegen en Legen) over het spuiten van Roundup op 50 cm van de waterkant.

Op 16 augustus komt er een brief terug van dhr. Heshusius. Hij schrijft op 14 augustus te hebben gesproken met dhr. van der Plas, handhaver bij het Hoogheemraadschap en verklaart dat dhr. Van der Plas “het voorval” in behandeling heeft genomen. Hij verklaart ook dat de gemeente inmiddels vanuit haar verantwoordelijkheid contact heeft opgenomen met de aannemer (ISS Landscaping) en belooft de bewoner op de hoogte te houden van verdere ontwikkelingen.

Op 24 oktober neemt een bewoonster van de Uiterstegracht om 11.00 zomaar wat foto’s van haar straat vanwege de talloze bladerhopen. Vlak daarna komt er toevallig een veegwagen de straat in die de bladeren van de kant naar het midden van de straat veegt. Om 13.30 uur besluit de bewoonster (omdat ze ziet dat er bladeren achterblijven tussen geparkeerde fietsen) de man met een bezem te gaan helpen. Een buurvrouw heeft hetzelfde idee en is ook al aan het vegen. De veegwagen gaat er dan echter plotseling vandoor; de twee buurvrouwen spreken daar schande van maar maken hun werk toch maar af.

Op 25 oktober, een dag nadat de veegwagen is geweest, neemt de bewoonster van de Uiterstegracht om 15.40 uur nogmaals foto’s van de straat, op dezelfde plek. De veegsporen op straat zijn nog duidelijk zichtbaar, maar ook de bandensporen van het gifkarretje zijn  goed te zien. NB: Volgens de DOB-methode mag er binnen 4 dagen na of voor een veegbeurt geen middelen als Roundup worden ingezet! Drie getuigen hebben de gifkar op deze 25ste oktober tussen 12.00  en 14.30 uur royaal zien spuiten op de bijeengeveegde bladeren, in boomspiegels, tegen gevels, onder picknicktafels en vlak naast open kolken, terwijl er helemaal geen onkruid was te bekennen op deze plekken! Op dezelfde dag komt er nogmaals een veegwagen de straat vegen terwijl er net met Roundup is gespoten!

Om 15.45 uur zien we kat Japekoppie buiten; hij is zeer heftig aan het braken en zou daarna ook diarree krijgen en  steeds zieker worden.  Op dezelfde dag worden nog eens 4 andere katten uit dezelfde straat ziek; allen vertonen dezelfde verschijnselen. Een dierenarts belt met het Anti-gifcentrum voor dierenartsen vanwege de verdenking van vergiftiging door Roundup. Het gifcentrum bevestigt dat het inslikken van Roundup (glyfosaat) door huisdieren braken en diarree tot gevolg heeft.

Enkele weken later wordt er een nabehandeling Roundup met de Selector in de Uiterstegracht uitgevoerd (rond 7 november).  Deze keer wordt een andere (jongere) kat ziek.

Ook op 25 oktober is er gespoten in convenantgebied. Er werd daarover een klacht ingediend bij de gemeente. Dit geval is bekend geworden als “Havenincident”.  Dezelfde aannemer beging al in juni een overtreding door te dicht bij de gracht te spuiten, maar mocht na zo’n ernstige fout blijkbaar gewoon doorgaan met spuiten.

Ook in andere wijken waren mensen verbaasd over het nonchalante spuiten door de gifaannemers.

Een dame constateerde dat een jongeman op gifkar vrolijk haar fietstassen met bloemprint besproeide met Roundup. Enkele weken later reed hij weer met zijn gifkar door dezelfde straat.

In het radioprogramma Vroege Vogels werd gemeld dat er in Leiden werd gespoten op een zomerse dag met temperaturen boven de 25 graden Celsius, en dat mag niet.

Inmiddels hebben wij meerdere berichten gekregen van mensen die te maken kregen met een zieke hond of kat na het spuiten van Roundup. De klachten variëren van het (inmiddels bekende) braken en diarree tot blaren op de voetzooltjes en een verbrande bek, waarna het beest er met infuus weer bovenop geholpen moest worden.

Wordt vervolgd.

Van nagels tot oksel weer schoon

Wij zijn erg verheugd u te kunnen berichten dat Oscar weer eens goed zijn behoorlijk smerige poten heeft laten weken, van nagels tot oksel zeg maar.
Toen al het vuil los geweekt was en hij direct daarna door het luik naar binnen dreigde te komen, hebben wij hem dringend verzocht zijn thuiskomst nog even uit te stellen en eerst zijn klus af te maken, waarmee we natuurlijk bedoelen dat hij zich enigszins diende te drogen met behulp van zijn schuursponsje oftewel tong.
Gelukkig begreep hij onze boodschap en werkte tot volle tevredenheid van mevrouw K. mee. (Nu de Boez nog, maar dat zal wel te hoog gegrepen zijn...)

"Uitzetten" en "Vastzetten"

Toen mevrouw Katblad een stukje door de Katbladbuurt wilde gaan lopen met de camera en Oscar niet kwam opdagen toen zij hem riep, ging zij maar eens naar haar top-reporter op zoek. Ja, want Oscar komt namelijk altijd als hij voor zijn werk wordt geroepen, en dus was het vreemd dat hij niet op het appel verscheen.
In de Kruidentuin was K. reeds geweest (Os houdt daar namelijk vaak de wacht), maar daar kon zij hem niet vinden. Daarom ging zij vervolgens naar de Hoftuin toe.
De sfeer is die tuin was gespannen, dat voelde K. onmiddellijk. Panda liep namelijk erg geheimzinnig te doen en probeerde onschuldig te kijken, en voor zijn broer Harremans gold hetzelfde. (Zie volgende foto.)

Maar K. trapte daar natuurlijk niet in, want ons kent ons, heh? Daarom.
Dus ze vroeg wat de beide leden van de partij Hof is Vol aan het uitvoeren waren, wie ze in gijzeling hielden en waar die gegijzelde dan wel zat.

Op dat moment had K. geen flauw vermoeden van wie het slachtoffer van Harry en Panda was, echt niet. Ze twijfelde zelfs óf er überhaupt wel iemand werd gegijzeld in de Hoftuin, want zag of hoorde verder niets; het was doodstil. Maar die stilte maakte juist wel weer dat zij het gevoel had gekregen dat er iets niet klopte.

Toen keek Harry opeens om en werd het ons duidelijk.
Heel stilletjes en klein zagen we Oscar voorbij komen. Als Harry zich niet had omgedraaid, hadden we hem niet gezien.

Ja, dus toch een gijzeling, want anders had Oscar zich als altijd gewoon gemeld toen hij K. had horen roepen.
Waarschijnlijk had hij ergens bij de trap achter het schuurtje gezeten en waren Panda en Harry in de buurt van de Poort gebleven zodat Os niet terug kon naar de Katbladstraat. Inderdaad, een nieuwe tactiek, want in plaats van "uitzetten" deden ze dus nu aan "vastzetten" van illegalen. En alleen doordat K. de tuin was binnengekomen en de twee broers even bezig had gehouden, had de Os eindelijk kunnen ontsnappen. Nu zat onze reporter bij de Poort te wachten tot K. met hem mee zou gaan, eindelijk uit die tuin weg en dan fijn terug naar de redactie.

Wel, K. sprak Harry en Panda eerst nog even vermanend toe (alsof dat zin heeft, heh?) en liep toen met Oscar de Poort door, de Os voorop.
Halverwege keerde Os zich om en kwam naar K. toe; hij had zijn staart recht omhoog gezet en dat betekent (zoals iedereen weet) een blijde groet met misschien zelfs een klein bedankje(?).

Op de achtergrond ziet u Charli zitten; hij heeft verder niks met dit verhaal te maken maar was gewoon benieuwd naar wat er aan de hand was, en dat is helemaal niet zo bijzonder want over het algemeen zijn alle haarfabrieken altijd erg nieuwsgierig en sensatiebelust. Dan weet u dat ook weer.

Een poosje zoet

Soms is er op de redactie een beetje strijd om de haarfabriekenspeeltjes.
De Boez begon een tijdje terug opeens met het verstoppen (of opbergen?) van die speeltjes in het tentje, iets wat mevrouw K. wel prettig vindt want dan hoeft zij het tenminste niet te doen. Het kwam namelijk best wel eens voor dat zij bijna haar enkel verzwikte als ze op een dikke muis stapte, en dat kunnen we natuurlijk niet hebben. Ondertussen weten onze andere haarfabrieken dat het tentje als speelgoedkast fungeert, en ze nemen dan ook regelmatig een kijkje daarbinnen. Het zal er overigens best lekker ruiken want ook de Nepeta-kussentjes en dito muizen liggen in het blauwe tentje.
Wel, het was weer zo'n dag dat het miezerde, de oudjes vooral op bed lagen en de jonge jongens zich liepen te vervelen. Want als ze buiten spelen of op verkenning gaan heb je nauwelijks een kind aan ze, zijn ze binnen aan het klooien dan ontstaan er nog wel eens kleine pesterijtjes. Zoals nu.
Oscar was in het tentje gaan liggen, bovenop de speeltjes, zodat de Boez er lekker niet bij kon. Maar hij was iets vergeten.

Namelijk dat er nieuwe speeltjes in huis zijn gekomen (kerstcadeautjes) die niet in de tent passen en daarom op een stoel liggen. En dat de Boez dus best wel zonder de inhoud van het tentje kon.
Het nieuwe speelgoed bestaat uit twee hengels met aan het uiteinde van de draad (elastiek) een spannend beestje en vrolijk gekleurde sliertjes. U kent ze vast wel, die hengeltjes. Heel amusant als een mens ermee in het rond zwaait en de haarfabrieken al springend en meppend proberen de beestjes te pakken te krijgen, maar als de hengels gewoon op een stoel liggen, kun je er als haarfabriek ook nog best wel leuk mee spelen.
En daarom kwam Os het tentje maar weer uit, om samen met de Boez te proberen de draadjes in de knoop te krijgen. Maar dat was best nog wel een klus en zodoende waren ze tenminste weer een poosje zoet...

Mussen, halsbandparkieten en een grote muil

Mevrouw Katblad ging met Oscar naar de Kruidentuin voor een korte inspectie. Niks bijzonders dus.
U ziet hier Oscar met zijn werkzaamheden bezig, al is het niet helemaal duidelijk wat hij nu precies aan het controleren was. Maar dat is ook niet zo vreemd.

Vermoeiend was het allemaal wel, en daarom moest Os regelmatig even uitrusten.
Onderwijl dacht mevrouw K. een groep tsjilpende mussen te horen aan de overkant van de gevaarlijke weg, maar toen ze die kant uitliep zag ze helemaal niks vliegen. Dat was dus wel vreemd, want ze weet best (van vroeger en van vakanties) hoe mussen klinken en had kunnen zweren dat ze die toch echt hoorde! K. raakte door deze gebeurtenis een beetje in de war, maar daar kon Os niets aan doen.

Omdat K. nog een moment nodig had om weer tot zichzelf te komen, maakte Os van de gelegenheid gebruik om zijn nagels wat bij te werken aan de kale wijnstok.
En daarna gingen ze allebei terug naar de redactie.
Waar de Boez al die tijd had gezeten?

Wel, die lag nog op bed toen we vertrokken en was zojuist, nog maar nauwelijks wakker, in het raamkozijn gaan zitten. Dat ziet u op de volgende foto.




Enige minuten later hoorde K. weer vliegbeestjes geluid maken. Dit keer was het een groepje halsbandparkieten, hoog in de bomen gezeten. Dat is tegenwoordig heel gewoon in Leiden.
Tsjongejonge, wat een muil heh?

Het is uw schuld!

Charli:
Die zogenaamde topreporter van u (Oscar - red.), die asielzoeker, heeft mij daarnet van mijn eigen buitentafel gejaagd. Ah, u heeft het dus gezien.
Wel, ik woon hier dus al dik 15 jaar, hij nog maar kort (wat is het, een jaartje, iets langer misschien?) en nu zou ik van hem niet meer op mijn tafel mogen zitten?
Het is allemaal uw schuld. Jawel, eerst hoefde ik mijn tafel alleen maar met mijn moeder (T. Troy - red.) en mijn broer (Japekoppie - red.) te delen, maar u had zeker niet genoeg aan die twee, heh? Nee, eerst moest u die Zoebel  (Boez - red.) er zo nodig bijnemen, toen kwam dat mokkel (Cera - red.) zogenaamd bij u logeren en tot overmaat van ramp dus die rooie van verderop ook nog. Ja, die rood-witte bedoel ik inderdaad.
Kijk. Wat u allemaal in uw huis opneemt aan tuig en schorem moet u natuurlijk zelf weten, al weet ik zeker dat u bij uw beslissingen nooit mijn moeder en broer om hun mening heeft gevraagd en dat neem ik u erg kwalijk.  Maar dat u die nieuwe huisgenoten van u hierbuiten maar hun gang laten gaan, ze zelfs op mijn tafel laat klooien en zooien, dat valt me zwaar van u tegen en kan ik niet tolereren. Om het inderdaad maar niet te hebben over het feit dat die rooie me zomaar op mijn billen tikt zodat ik van mijn tafel afdonder. Ja, van schrik dus, want als ik voorbereid was geweest had ik het allemaal natuurlijk niet laten gebeuren.
U zegt dat u daar helaas niets aan kan doen? Dat ik moet leren omgaan met die hangjongeren omdat ze hier nu eenmaal ook wonen en bovendien bij het Katblad werken? U noemt dat werken, een bejaarde buur dwarszitten? Wel, ik ben nu helemaal van plan om een klacht in te dienen. Waar weet ik nog niet, maar u hoort zeker nog van mij. En wilt u nu wegwezen met die irritante camera van u? Of was u soms van plan om me voor het po(e)seren te betalen? Nou dan!

Lege voerbakjes

Met de eetlust van Wamy gaat het duidelijk weer wat beter; mevrouw K. trof bij thuiskomst (hooguit half uurtje weggeweest) allemaal lege voerbakjes aan en zag zijn staart nog net tussen de planten verdwijnen.

Misverstanden!

Gisteravond was het weer zover: toen het etenstijd voor onze haarfabrieken was, ontbrak Oscar wederom in het rijtje der hongerigen. Nou, natuurlijk eerst onder de keukenkastjes kijken, heh? Maar daar lag hij dus deze keer niet. Ook zat hij niet onder de sofa. De bovenverdieping dan? Neen, geen Oscar. En daarom besloot K. maar weer buiten te gaan zoeken. (Het knallen is namelijk helaas nog niet voorbij, en omdat de Os zo bang gebleken is voor oorlogsgeluiden... nou ja, u begrijpt het vast wel.)
Eerst roepen in de Hoftuin, toen roepen in de Kruidentuin (foto), maar geen Os. Nog even langsgegaan bij het Zooiplein (gelegen tegenover het oude huis van de Os), maar nee. Onze Dikkertje Dap bleef zoek.
Nou, U raadt het zeker al? Oscar had wel degelijk boven gezeten/gelegen, alleen niet zichtbaar. Misschien in een kast gekropen? Wie zal het zeggen. Maar toen K. de voordeur weer binnen kwam, kwam Os net de trap af sjokken. Ja, sjokken! En K. maar met een hoog, schriel stemmetje roepen: "Waar zat je dan, grote knul? Heb je dan geen honger? Waarom kom je niet als ik je roep? Heb ik je al die tijd lopen zoeken! Was je ergens van geschrokken, heh jochie?" Enzovoorts, meer van datzelfde, want opgelucht en wat euforisch daardoor. Misschien ook herkenbaar bij een aantal van onze lezers, dit gekweel? Nee, u doet dat natuurlijk nooit, sorry hoor!
Afijn, de andere vier haarfabrieken zaten al een eeuwigheid erg ongeduldig te wachten op hun bakje Gourmet Diamant, maar die hadden we dus niet meer in huis. Het kan niet altijd feest zijn, wel? En de eerste, vette rekeningen van het nieuwe jaar vielen alweer in onze bus, dus werd er gewoon Gourmet Mousse geserveerd (wat trouwens ook niet bepaald voer voor arme sloebers is, maar dat terzijde).
Wel, na het eten gingen alle haarfabrieken naar boven. Misschien zat de schrik erin wegens grondige schoonmaak (eerder op de dag) van de redactie-benedenverdieping? Ja, dat zou zomaar kunnen natuurlijk.

Halverwege de avond ging mevrouw K. nog even naar boven voor een kleine inspectie. (Ja, soms doet zij dat, maar dan altijd op een moment wanneer ze toch ook voor iets anders naar boven moet. Twee vliegen in één klap dus.) En toen trof zij dit ontroerende plaatje aan.

Jawel, voor het eerst in de geschiedenis lagen de Boez en de Oz samen, tegen elkaar aan, op het witte dekentje op het logeerbed! Een foto waard dus.
Een snik welde spontaan op in de keel van K. Ach, wat schattig nu toch! Zo lief zo samen! Twee boezemvriendjes, misschien wel een stelletje zelfs? Toch een herenliefde? (Of eigenlijk jongensliefde natuurlijk....)
Maar de twijfels sloegen al gauw toe toen we even wat beter de situatie bestudeerden en analyseerden. Want je moet nooit te snel zijn met je conclusies als je een reportage maakt voor het Katblad.

Nee, dit zag er bij nader inzien niet uit als liefdevol een dekentje delen, maar meer als: ik lag hier eerder dan jij en ga niet opzij. Jawel, kijkt u maar goed met ons mee!
Oscar ligt er niet bepaald ontspannen bij. Hij heeft geprobeerd om precies op het midden te gaan liggen maar is daarin niet helemaal geslaagd. De Boez weet dat hij Os niet opzij kan duwen dus heeft genoegen genomen met een plek iets buiten het centrum van het dekentje. Ook hij ligt daar niet echt ontspannen, maar zal zich niet verder laten wegduwen door Oscar.
Is mevrouw K. sceptisch? Heeft zij ongelijk? Nee, goede vriendjes vechten niet om het beste plekje, maar ze proberen wel op meer subtiele manieren de meeste ruimte te krijgen. En de Boez en Oscar zijn (hebben we al vaker ervaren) allebei behoorlijk dominant en gaan niet snel voor elkaar opzij....

Zodra K. later op de avond naar bed ging, kreeg Os eindelijk het hele dekentje voor zichzelf. Ja, want de Boez wist een nog beter plekje: bij K. onder het dekbed! En daar de Os nog steeds niet op dat grote bed durft te komen (te druk bezet?), scoorde de Boez zodoende een dik, vet punt. En om dat te benadrukken lag hij daar tegen K. aan extra luid te spinnen zodat de Os het kon horen. Tuig is het! Allemaal tuig! Tjongejonge!

Wat mankeerde Wamy? Spoedbezoek aan dierenarts.

Een paar dagen voor oud- en nieuw werd Wamy ziek. Hij at erg weinig (viel dus af), ging niet meer via zijn balkon naar buiten en lag vooral veel te slapen.  Dat klopte dus niet, want dat is niets voor deze druktemaker.
Ook lukte het Wams niet meer zo goed (terwijl hij toch niet mank liep) om op de bank te springen, en dat was zó'n veeg teken dat Magiz besloot om toch nog even op de laatste dag van 2012 met hem naar de dierenarts te gaan.
Wel, daar bleek men helaas niet goed in staat een diagnose te stellen... Wamy kreeg een antibioticum-injectie en een prik tegen de pijn, en voor thuis ook nog een pijnstillers mee.

Hoe blij waren wij toen de Wams ons gisteren, na lange tijd van afwezigheid, weer een bezoekje kwam brengen! Hij is immers al een paar jaar lang degene die ons als eerste zijn nieuwjaarswensen komt brengen en we hadden hem al node gemist!
Wamy dook voor ons huis direct in de enige pot waarin nog (sier-)gras staat en zocht een paar mooie sprieten uit om op te kauwen.
Van Magiz hoorden wij dat hij weer lekker in het rond springt en ook wat beter is gaan eten, maar helemaal "top" is hij nog niet. Wellicht heeft zijn volledig herstel nog wat tijd nodig?

Mocht Wamy problemen blijven houden, zullen er waarschijnlijk foto's gemaakt moeten worden, maar waarvan precies weten wij niet. Wel staat Wams bekend om zijn rare, gevaarlijke sprongen (een paar maandjes geleden sprong hij nog van een garagedak - 2 1/2 meter hoog - op de straat) en vroeger in het jaar 2012 had hij enige tijd een dikke plek in zijn staart (voordat hij door een blafbeest werd aangevallen), maar dat verdween vanzelf weer. Wat Wams verder allemaal uitspookt is moeilijk na te gaan; soms is hij vele uren achtereen of zelfs een hele dag op stap en zijn territorium is groter dan van de gemiddelde stadskat. Nou, zoek het dan maar eens uit, heh?
Hierboven ziet u hoe Wamy na het graskauwen op zoek gaat naar een sprietje verse Nepeta, maar helaas hebben wij dat nog niet in de aanbieding.

Wamy was trouwens niet alleen, want even later dook ook Gizmo (Miss Gizz) op bij het potje met gras. Haar hadden wij al op 1 januari gezien, toen zij uit wandelen was met Magiz; de Miss kwam toen zelfs bij ons binnen en stal een Nepeta-kussentje uit het tentje van de Boez.

Wel, wij wensen Wamy een spoedig herstel toe en hopen dat hij zich een beetje gedeisd houdt tot hij weer helemaal beter is!

Waar blijven die vliegbeesten nu toch?

Gistermiddag heerste er verwarring onder onze haarfabrieken omdat mevrouw Katblad had besloten dat de kerstboom opgeruimd moest worden.
Nee, zij wacht nooit op "drie koningen", want 1 januari is voor haar een soort van nieuw begin, bovendien stond die boom daar al lang genoeg en waren de beertjes die erin hingen te bengelen dusdanig doorweekt en derhalve zwaar geworden dat ze de takken naar beneden trokken. En dan ziet zo'n boom er gelijk weer zo triesterig uit, heh? Ja. Weg ermee dus.
Op de foto hiernaast waren wij bijna halverwege met het verzamelen van de versierselen, Oscar zag erop toe dat e.e.a. in goede orde verliep en zat daarom op de tafel, de Boez liep opgewonden heen en weer en Japekoppie maakte van de gelegenheid gebruik om een paar planten en struikjes te controleren op geur en conditie. Waarschijnlijk heeft J. ook nog hier en daar staan markeren, maar dat konden we allemaal niet in de gaten houden en was verder op dat moment ook minder belangrijk.

Omdat de werkzaamheden nogal wat bijgeluiden met zich mee brachten (voornamelijk het heen en weer geloop van K.), onderbrak Cera haar dutje en kwam ook zij nieuwsgierig de trap af.
Natuurlijk bleef mevrouw Troy gewoon op bed liggen; zij heeft deze poppenkast immers al zo vaak meegemaakt dat het haar (ondanks of dankzij haar Katzheimer) niet meer kan boeien.

Toen de klus gedaan was, waren onze haarfabrieken al nergens meer te bekennen; waarschijnlijk hadden ze iets beters te doen en geen zin meer in een laatste inspectie.
Wie al langere tijd nergens meer zijn te bekennen, zijn de vliegbeestjes. Al zeker twee weken lang zagen wij geen ekster, vlaaise gaam of meesje meer voorbijkomen. Het kan zijn dat zij werden afgeschrikt door de glinsters in onze kerstboom, maar ook het aanhoudende geknal zal ongetwijfeld een rol hebben gespeeld bij hun afwezigheid. Ook in de Hoftuin en Kruidentuin zagen wij nog helemaal geen vliegbeesten, vanaf ongeveer de kerstdagen. Mevrouw K. maakt zich nu een beetje ongerust omtrent hun lot en zit thans voortdurend naar de pinda-netjes en vetbolletjes te loeren...

Vreemde projectielen

Gisteren, 1 januari dus, vond mevrouw Katblad het op straat weer rustig genoeg om een klein rondje te gaan lopen met haar reporters. Bovendien scheen de zon en je weet maar nooit hoe lang dat duurt, heh? Daarom.
Maar wie van onze haarfabrieken had de moed om na zulk een vreselijke nacht de straat op te gaan?
U ziet, de dappere Oscar was de eerste die zich meldde.

Ook de Boez kwam naar buiten, maar de beide vriendjes hadden evengoed wel zo hun bedenkingen. In de verte klonken namelijk nog de bommen en/of granaten en daarbij wil je niet in buurt komen, dat spreekt voor zich.
Mevrouw K. besloot met de reporters eerst maar eens naar de Hoftuin te gaan, want daar zou het vast en zeker knalvrij zijn.
Gingen de Boez en Oscar met haar mee?

Jawel, maar ze waren wel heel erg op hun hoede natuurlijk. Ten eerste was het opvallend dat ze in elkaars buurt bleven, maar ook viel op dat ze heel voorzichtig het pad volgden, alsof ze elk moment besprongen konden worden. We moesten dus concluderen dat de schrik er nog goed in zat en dat we niet teveel van onze reporters konden verwachten.

Bij zijn huis, onder het bankje weggedoken, zat Harremans. Hij keek weliswaar alsof hij ieder moment tot uitzetting kon overgaan, maar het kwam er niet van. Nee, want ook Harry was er niet helemaal zeker van dat de oorlog over was, en onder het bankje zat hij tenminste nog een beetje beschut.
Er waren verder geen andere haarfabrieken in de Hoftuin te bespeuren, en daar Harry niks te melden had gingen we weer terug naar de redactie om te overleggen.

Ja, want het was de vraag of de jongens de moed konden opbrengen om nog even met K. mee te lopen naar de Kruidentuin, voor een kleine inspectie aldaar dus. Ze moesten er goed over nadenken, maar toen er gedurende een paar minuten geen geknal meer te horen was geweest, besloten ze aan de inspectie mee te doen.

Nou, er was een hoop te zien daar! Allemaal vreemde voorwerpen, verspreid over het pad en tussen de planten. Oscar snuffelde hier en daar nog wat, maar de Boez hield het bij alleen het bekijken van de vreemde projectielen. Hij voelde zich verre van op zijn gemak.

Hier ziet u een vreemd projectiel,
en op de volgende foto een verzameling kleinere.

Tja, en toen gebeurde wat wij niet wilden en niet hadden verwacht: een groepje mensenjongens kwam de hoek van de straat om en zij begonnen met knallers te gooien. Geen rotjes, maar flinke bommen zeg maar.
Os en Boez doken gelijk onder de struiken en bleven daar verstijfd zitten. Toen het weer een beetje stiller was geworden moest K. lang praten en geruststellen, maar tenslotte kwamen onze harige ventjes tevoorschijn en toen was het: wie het eerste thuis is.
Oscar kroop daar direct onder de sofa, de Boez ging naar boven. Voorlopig gingen die twee vast de deur niet meer uit!
Toen het etenstijd was verwachtten wij dus iedereen binnen. Het luik stond op inkomend verkeer, iedereen zat klaar voor het diner behalve Oscar. Eerst zochten wij onder de sofa. Toen boven, onder de bedden en onder en achter de kasten. Maar nee, geen Oscar. Zou hij dan toch nog naar buiten zijn gegaan? K. ging naar buiten, zocht in de Kruidentuin, ging naar de Hoftuin, maar nee, Oscar was nergens te vinden. Toch nog maar een keer binnen kijken dan? Weer doorzocht K. het hele huis, en besloot tenslotte dan maar eerst de wachtende vier haarfabrieken van eten te voorzien, daarna zou zij wel verder gaan zoeken.
Maar dat was gelukkig niet nodig.

Oscar kwam pas tevoorschijn toen we een blikje Gourmet Diamant op zijn ooghoogte (dan kon hij het zien en ruiken) opentrokken. Hij at gulzig zijn bakje leeg en heeft verder de hele avond naast K. op de sofa gelegen.
Vanochtend durfde hij gelukkig weer naar buiten te gaan. "En als we nu nog iemand betrappen op het afsteken van vuurwerk, wurgen wij die persoon met onze blote handen!", aldus mevrouw K.

Goed begin!

De haarfabrieken van het LKB hebben het weer overleefd, die "rottigste" dag en nacht van het jaar. Wij hopen hetzelfde voor alle haarfabrieken (en vooruit, ook voor alle blafbeesten)!

Oscar heeft vanaf 10 uur gisterochtend nagenoeg de hele dag onder de sofa gelegen.

In de loop van de middag hebben wij tenslotte een dekentje over de bank gedrapeerd omdat mevrouw K. meende dat het zijn gevoel voor veiligheid wat zou kunnen versterken.
Oscar kwam na zijn diner niet meer tevoorschijn tot vanochtend vroeg (uur of zes), toen hij nodig naar buiten moest voor een boodschapje.

De Boez maakte 's ochtends nog de vergissing voor het raam te gaan zitten omdat er een groot, interessant blafbeest voorbij kwam en hij dat goed wilde bestuderen. Toen er echter een klein moment later een paar meter verderop een soort bom afging, verdween hij naar boven om aldaar onder een bed te duiken. Hij is nog een paar keer heel even beneden geweest gedurende de dag, maar zocht wegens teveel herrie dan toch weer gauw de slaapkamer op waar hij beurtelings op en onder één van de bedden lag.

Mevrouw Troy bleef (misschien door haar Katzheimer?) nogal kalm en zat regelmatig even voor het raam naar buiten te koekeloeren. Eén keer zelfs moesten wij haar bij de voordeur wegtrekken omdat ze dreigde te ontsnappen.
Japekoppie (zie foto) lag de hele dag op de poef, oog in oog met de reuzenmuis en lekker dicht bij de kachel. Pas 's avonds verdween hij definitief naar boven.
Cera kwam een paar keer van boven naar beneden op momenten dat we bezoek kregen; zij eiste dan een schoot en veel aaien.

De hele club is wel bij het diner aanwezig geweest; dat was toen het geknal even verstomde. Oscar alleen kroop na twee kleine hapjes Diamant toch weer liever terug onder de bank.
Vlak na twaalf uur veranderde de reeds angstige avond in een ware hel, mede omdat elk jaar weer het meeste vuurwerk vlak voor de redactie van het LKB dient te worden afgestoken (ietsje verderop blijft de straat merkwaardig genoeg altijd leeg). Mevrouw K. is niet naar buiten gegaan; ze verkoos bij haar haarfabrieken te blijven. De Boez heeft nog enige tijd spinnend onder het dekbed gelegen, de andere drie hadden zich verstopt onder bed en kasten, Os bleef dus onder de sofa liggen.
Vanochtend was iedereen opgelucht dat het weer voorbij was en men heeft zich het ontbijt goed laten smaken.
De voltallige redactie van het Katblad wenst haar lezers een GOED BEGIN van het nieuwe jaar toe!