Japekop is meer dan alleen maar Zen

Japekoppie:
Om te beginnen wil ik nadrukkelijk stellen dat het niet mijn idee was, dat Zen-gedoe. Maar mensen verzinnen wel vaker idiote dingen die nergens op slaan.
Zo schijnt er een site te bestaan waarop plaatjes te zien zijn van een groepje zogenaamde Zen-katten. Gewone haarfabrieken, net als ik dus, maar dan wel een stuk dikker of vadsiger zeg maar, die appels of ander fruit tussen of op hun poten krijgen gelegd. En dan worden daar dus foto's van gemaakt. Vaak liggen er een paar naast elkaar en die krijgen dan een banaan of een maiskolf en dergelijke dingen op hun poten of kop gedrapeerd. Denk maar niet dat ze daar lang mee blijven zitten, want dat voelt heus niet zo prettig, zo'n groentewinkel op je harses. Maar de fotograaf is blijkbaar snel en weet gauw een foto van die arme sloebers te maken, en die zetten ze dan op die site. Zo hebben ze al honderden plaatjes geschoten van dat stel, en noemen dat Zen. Er is ook een witte haarfabriek bij die doorlopend po(e)seert met allerlei rare hoedjes op zijn kop, of een vergiet, mandjes, plantjes, dozen, en noem maar op; niks is te gek. En heel veel mensen vinden dat dus prachtig; ze zoeken die site steeds weer op om naar die belachelijke foto's kijken van die arme, zogenaamde Zen-drommels.

Wel, zo iemand hadden we dus op bezoek. Normaal gesproken is zij een aardig mens dat ook best wel scheutig is met fliebertjes, en daarom liet ik haar maar begaan toen ze een speelgoedmuis op mijn kop legde om te testen of ik misschien ook wel Zen was. Niet dat ik het leuk vond, maar het was voor de lieve vrede en de fliebers dus, waarop ik trouwens al een poosje vergeefs op zat te wachten, maar dat terzijde.
En verder deed ik alsof ik heel erg Zen was, alleen maar om haar te plezieren want zelf zag ik de lol er niet zo van in omdat ik lekkere trek had en er nog steeds niks op tafel stond.

Wel, omdat ik vrij lange tijd gewoon rustig bleef zitten met die muis op mijn knar, pakte K. haar fototoestel om mijn Zen-zijn vast te leggen voor de lezers van het Katblad.
Nogmaals, het was niet mijn idee en tevens de laatste keer dat ik aan zoiets belachelijks heb meegewerkt, dat u dat maar weet, heh? Ja, en ik heb liever ook dat u deze reportage weer gauw vergeet, behalve dan hoe het afliep, mijn Zen-demonstratie.
Want op een gegeven moment was ik het gedoe spuugzat en heb toen de muis van mijn kop geworpen.

Rechtstreeks in het glas van ons bezoek, waar overigens nog een aardig laagje water in stond.
Wel, misschien ben ik dan best wel even voor korte tijd zogenaamd Zen geweest, maar een muis van je kop af in een glas werpen is weer iets heel anders, heh? Nee, dat doet niemand mij na en daarom ben ik ook zo speciaal al zegt ik het zelf, en in elk geval bijzonderder dan die rare haarfabrieken die zich allemaal laten optuigen met fruit of mandjes op hun kop laten zetten, en daarbij nog appelig naar de lens zitten te kijken ook.
Zo, dat wilde ik even kwijt. Nee de muis is niet verzopen maar goed uitgeknepen en hij zal ondertussen wel weer droog zijn. Had u nog meer willen weten? Tjongejonge...

Tochtvrije gang

Cera had als eerste in de gaten dat er iets gaande was bij het kattenluik. Wat er precies gebeurde wist ze niet, en toen er geboord werd, ging ze er als een pijl uit de boog vandoor. Ja, want dat was natuurlijk eng en beangstigend.

Gelukkig wist mevrouw K. wel wat er aan de hand was, want zij had e.e.a. namelijk zelf geregeld.

Een vriendin van K. is timmermens, en zij had een goed idee om het kattenluik te voorzien van een degelijke, tochtvrije afsluiting. En deze timmervrouw was vanmiddag dus druk aan het werk om de wens van K. te realiseren.

Wel, u ziet hier twee fraaie, houten randjes naast het luikje. Op zich nog niks bijzonders, maar dat kwam later nog. Eerst moesten de haarfabrieken nog binnen komen voor hun avondmaal.

Boez had nog niks door, en verlangde zijn diner op de trap. Ook dat is niets bijzonders, want Boez wil elke avond weer op een andere plek zijn maal geserveerd krijgen, en vanavond was het dus op de trap.

Cera eet het liefst naast grootvaders klok, maar het duurde wel even voordat wij haar binnen hadden. Dat kwam natuurlijk door het lawaai dat bij het kattenluik werd gemaakt, iets eerder op de avond. Maar goed, ze was binnen en daar ging het K. om. Zoals altijd inderdaad.

Oscar komt altijd direct binnen als er gegeten gaat worden, daar zal niemand van opkijken. Hij wil er graag op toezien dat alle porties gelijk zijn en kijkt mevrouw K. daarom altijd op de vingers als zij de Gourmet over de bakjes verdeelt. En omdat hij niet kan wachten tot ieder zijn deel heeft gekregen, krijgt hij als eerste zijn portie op het aanrecht geserveerd. Dan is K. tenminste van zijn gezeik (zeg maar) af.

Japekop eet ook weer graag en goed nadat hij weer een week lang weinig eetlust had. Tot zover alles oké dus.

Oscar is altijd als eerste klaar en probeert daarna Cera bij haar bakje weg te duwen. K. staat dat niet toe en treedt op, en de Os loopt dan enigszins verbolgen naar zijn kussentje toe (onder de lamp). Nog steeds niks nieuws onder de zon.

Ook niet nieuw is dat de Os eigenlijk nog even naar buiten wil en daarom het kattenluik opzoekt. Als hij geluk heeft en K. per abuis de knopjes niet allemaal in de juiste stand heeft verschoven, weet hij (slim als hij is) het deurtje van het luikje dusdanig te manoeuvreren dat hij inderdaad weer de buitenlucht in kan. En zie hem dan maar weer eens binnen te krijgen, heh?
Inderdaad, ja.

Wel, hier ziet u dan onze nieuwste vinding! Vandaar dat Os dus ook onverrichter zake terug kwam naar onze huiskamer: een winterklepje! Jawel! K. heeft terwijl de haarfabrieken lekker te stonden smikkelen een nieuw gefabriceerd schuifje voor het luik geschoven!
Geen tocht meer op koude herfst- en winternachten! Geen ongeplande ontsnappingen meer!

En heel duidelijk voor de haarfabrieken dat er geen sprake meer is van een avond- of nachtelijk uitje! Oscar begreep het direct en is op zijn kussentje gaan liggen, Boez is gelijk na het eten naar boven gegaan in plaats van te gaan zitten janken voor het luik (hopelijk houdt hij zich komende nacht ook rustig en gaat hij niet tegen het houten schuifje aan zitten rammen), en Cera heeft ook niet voor het luikje zitten miepen omdat zij graag nog wilde stappen.
Dicht is dicht. De haarfabrieken kunnen niet meer naar buiten kijken, het luik zit verborgen achter een prachtige schuifconstructie en er is tenminste duidelijkheid: niemand kan meer naar buiten, punt uit!
Natuurlijk zou er mogelijk nog een protest kunnen komen. We denken dan vooral aan de Boez, die er immers ook niet van terugschrikt om het dichte slaapkamerraam te bestormen, al weet hij best dat alleen K. dat kan openen. Ja, we wachten dus nog maar even af. Maar onze voordeur ziet er nu wel prachtig uit, vindt u ook niet?

Regelmatig bezoek op Pergola

De laatste dagen krijgen wij regelmatig bezoek van een zwarte haarfabriek. We kunnen niet goed zien wie het is, maar hebben de keuze tussen Gizmo, Apu, Inca en Bobo.
Deze zwarte lijkt echter een bandje te hebben gedragen, dus zal het Gizmo wel niet wezen. Bobo hebben wij nooit eerder in dit deel van de Katbladstraat waargenomen, dus blijven Apu en Inca over.
In elk geval is Oscar niet zo blij met het bezoek van de zwarte, want die klimt op onze Pergola als Oscar daar ook al zit, en Os houdt niet van onaangekondigd bezoek op ZIJN pergola. De zwarte trekt zich daar echter helemaal niets van aan.

En dus wordt het bezoek Oscar al gauw teveel: het is gedaan met zijn rust en Os vertrekt.

Wel, de bezoeker voelt zich vervolgens helemaal op zijn gemak en begint met een stevige wasbeurt.

Waarom grijpt Oscar niet in? Waarom verdedigt de Os zijn Pergola niet?
Wij hopen daar binnenkort een antwoord op te krijgen.

Sollen met arme muis

Brutale diefstal!

Mevrouw K. had Oscar voorbij zien rennen met iets in zijn bek. En dat iets had bewogen en maakte een piepgeluid.
Het was dus een klein muisje, en Wamy was vastbesloten het spartelende, bange diertje van de Os af te pakken.

Oscar probeerde zijn muis te verstoppen achter een boompje, maar Wamy stond er met zijn snufferd bovenop dus had dat niet veel zin. Bovendien was de muis bijzonder beweeglijk en probeerde steeds op de vlucht te slaan.
Ook de Boez kwam een kijkje nemen, maar omdat Oscar steeds flink hard gromde, bleef Boez op gepaste afstand en keek bewonderend maar ook afgunstig toe.

Natuurlijk kwam Cera eveneens op het tumult af. Geen idee waar ze nu opeens vandaan kwam, maar ze had blijkbaar goed in de gaten dat hier iets heel spannends aan de hand was en dat het met Oscar te maken had.
En de Os ging steeds harder grommen omdat er nu al drie belangstellenden om hem heen cirkelden.

Os nam zijn muis mee terug naar de straat. Daar ontsnapte het kleine diertje een paar keer; wij hebben daar wat (schokkende) filmbeelden van die wij later zullen laten zien.
En ja, mevrouw K. heeft nog samen met een paar buurkindjes (met schepnet) geprobeerd het muisje te redden, maar de Os liet dat niet toe.
Boez trok zich als eerste terug door voor de voordeur van de redactie te gaan zitten. De andere twee (Wamy en Cera) hadden nog steeds het idee dat ze de muis misschien wel van Oscar konden afpikken, en bleven dus bij hem in de buurt.

Wel, op een gegeven moment ontstond er verwarring omdat de muis ontsnapt was (na weer een mislukte poging van K. om het arme diertje te vangen) en zich tussen de plantenpotten van onze geveltuin had verstopt.
Wamy zat vanaf het tafeltje te kijken hoe de Os zich tussen de potten door worstelde in een poging de muis weer in zijn klauwen of bek te krijgen. Het was K. toen eigenlijk al duidelijk hoe dit verhaal af zou gaan lopen. Begint u ook al nattigheid te voelen?

Oscar had het (misschien slechts tijdelijk?) opgegeven (muis kwijt?) en was tevoorschijn gekomen. Hij liep wat heen en weer en had zijn oortjes helemaal opengezet om eventuele muisgeluiden op te vangen, waarna hij vast en zeker weer tussen de planten zou duiken om zijn jacht voort te zetten.
Maar? Ja, er was inderdaad een maar.

De Wams had namelijk van bovenaf een beter zicht gehad op waar tussen de plantenpotten het muisje zich had verstopt, want hij dook plots naar beneden en sprong direct daarna als een bliksemschicht langs mevrouw K. de straat op. Jawel, met de muis in zijn bek natuurlijk.

En daar ging hij dus (midden foto, vlakbij het wielhuis) in zijn hoogste versnelling op weg naar huis. Tenminste, dat laatste nemen wij aan maar hebben daar nog geen bevestiging van gekregen.

Cera had alles vanaf de buitentafel gezien en begon een partijtje te schelden, wat natuurlijk weinig zin had want Wamy was allang uit beeld verdwenen en kon haar niet meer horen.

De Boez geloofde niet wat er was gebeurd en speurde nog een poosje tussen de planten, hopende dat de muis alsnog zou opduiken. Had hij dan niet goed gezien dat Wams er vandoor was gegaan met het piepbeestje? Want anders is hij nog dommer dan wij dachten...

De grote jager zelf, wiens prooi dus toch nog gestolen was, leek het trouwens ook niet zo te snappen.

Wel, het was voor K. hoog tijd om weer naar binnen te gaan om haar neus te snuiten en haar middagdutje te doen, en voor de zekerheid heeft zij toen maar het luikje gesloten voor inkomend verkeer, om zo te voorkomen dat Os haar, terwijl ze sliep, een paar neusjes zou willen komen geven; iets wat hij graag pleegt te doen, anders ook helemaal geen probleem is, alleen nu even wel dus gezien de gebeurtenissen van het afgelopen half uur. Gelukkig was het lekker weer en dus geen straf voor de haarfabrieken om nog wat langer buiten te blijven.

Wind tegen...

Boez:
Het waait hard buiten en daar kan ik niet goed tegen. Ja, word er zelfs bang van. Toen ik even snel buiten was om een klein boodschapje te doen kreeg ik bijna een bloempot op mijn kop. Ja, van de pergola. Oh, je zag het gebeuren? Nou, daarom zit ik dus hier te wachten tot het weg gaat, die nare wind.
Ga je nog even terug naar bed? Dan kom ik bij je onder het dekbed. Maar dan moet eerst die tuttebel eraf.

Cera (tuttebel):
Ik dacht, die komt niet meer terug dus laat ik hier maar lekker gaan liggen. Want normaal gaat u toch op deze tijd koffiedrinken en de krant lezen?
Ja, ik heb u vannacht wel horen hoesten, erg irritant. En dat snuiten steeds ook. Ik heb er haast niet van kunnen slapen want u was zo onrustig aan het draaien!
U gaat me toch niet vertellen dat ik hier weg moet, wel?

Japekoppie:
Van mij hoef je niks te verwachten want ik voel me zelf ook niet zo lekker, kijk maar naar m'n bleke neus. Nee, ik heb niet gebraakt, jij wel dan?
Als je me maar niet aansteekt met je snotterij en je geproest. Misschien kun je maar beter weer naar beneden gaan, heh? Ben je lekker dicht bij het toilet en kun je ook het luik beter in de gaten houden.
Denk je er wel aan om nog even de bakken uit te scheppen? Ik ben namelijk niet van plan om naar buiten te gaan met die wind en ze zijn een tikkie op het randje, zeg maar. Nee, mijn moeder zou er al niet meer op hebben willen zitten, dat is een ding dat zeker is. Of voel je je daar te ziek voor, nee toch?

Oscar:
Ah mevrouw K., ik vroeg me al af waar u bleef. Ja, ik heb vannacht lekker tegen u aan geslapen, al was u wel erg beweeglijk. Nee, ik ga niet zo makkelijk opzij als ik eenmaal slaap, dat klopt. Maar gaat het weer een beetje?
Erg gezellig als u hier op de bank komt liggen, dan kruip ik lekker naast u. Gewoon de doos met zakdoekjes meenemen, flesje water, eventueel wat dropjes en daarna onder een dekentje kruipen, dan kom ik er weer lekker bij.
Filmpje kijken, boekje lezen of verder dutten? Nou, ik vind het bijzonder knus hoor, dat u zo verkouden bent. Vult u nog wel eerst even de voerbakjes bij?

Haarfabrieken: het foto-album

Mevrouw Katblad heeft weer wat nieuwe (oude) foto's in het album gezet. Het zijn nog niet eerder gepubliceerde of bijgewerkte foto's van februari 2011; we schieten dus al lekker op, heh?
U kunt deze bekijken op:

http://haarfabrieken.blogspot.nl/

Vermist en weer gevonden!

De nog zo jonge Mickie (huisgenote van partijleider van Hof is Vol, Myo) heeft haar eerste, angstige avontuur achter de rug. Want wat was er gebeurd?
Wel, Mickie was zo onverstandig om de grote, enge parkeergarage in te gaan en raakte daar de weg kwijt.
Toen zij vervolgens niet op normale tijd thuis kwam, ging haar mens haar uiteraard zoeken en kamde daartoe de hele Katbladbuurt uit. Maar Mickje was en bleef zoek. Na meer dan 24 uur vermissing vond er een zogenaamde ad hoc-vergadering plaats op de redactie van het Katblad. In deze vergadering werden alle mogelijkheden nog eens even nagegaan en elk voor haarfabrieken risicogevoelig gebouw (garages, schuren, kroeg etc.) werd opgenoemd. Daarbij werd ook nog maar eens opgemerkt dat je wel alle voor de hand liggende mogelijkheden na kan gaan, maar dat een haarfabriek vaak juist niet het meest voor de hand liggende zal doen; de ervaring heeft ons dat wel geleerd... Ondertussen zat Myo luid mauwend in de stoel (van wijlen mevrouw Troy) bij het Poezenloket te mauwen en te roepen, maar helaas konden wij niet veel aandacht schenken aan zijn noodkreten omdat er belangrijkere zaken te bespreken waren. Mevrouw K. vertelde nog het verhaal over één van de broertjes van Japekoppie, die het op een dag in zijn kop had gehaald de trappen van de parkeergarage te beklimmen en toen op een plek terecht kwam waar hij zich geen raad meer wist, namelijk op een betonnen rand voor een gesloten raampje. Daar werd hij door een oplettende voorbijganger gezien, de dierenambulance werd gebeld en Tommy werd uit zijn hachelijke positie bevrijd. In die tijd was het chippen van haarfabrieken nog niet zo populair, maar Tom had gelukkig een adreskokertje aan zijn vlooienbandje en kon door zijn redders thuis worden gebracht, waar hij met open armen en vele tranen van geluk werd ontvangen. Tommy was bijna drie dagen zoek geweest.
Wel, ondertussen (we hebben het over gisteravond) was het op straat donker en stil geworden, en dus waren de omstandigheden voor Mickie's mens optimaal om nogmaals een zoekronde te maken. Verder hadden we al afgesproken de volgende morgen (vanochtend dus) posters te maken en het hele lijstje met contactadressen af te werken, te beginnen met Amivedi en dan verder.
Maar gelukkig bleek dat niet meer nodig! Het mens van M en M kwam later op de avond met goed nieuws: hij was voor de zekerheid toch maar tijdens zijn zoektocht de parkeergarage ingegaan, en tijdens zijn klim naar boven hoorde hij zachte mauwgeluidjes die alsmaar luider werden naarmate hij hoger in het gebouw kwam. Uiteindelijk vond hij Mickie op de hoogste verdieping, angstig weggekropen achter een Old Timer!
De hele weg terug naar huis heeft het mens zijn kleine Mickie in zijn armen gedragen, en thuisgekomen vluchtte de kleine meid direct (met zeer vieze poten, vertelde haar mens) naar het bed om daar tot rust te kunnen komen. Eind goed, al goed dus!
Natuurlijk werd de veilige thuiskomst van Mickie nog even op de redactie van het Katblad gevierd, maar dat hebben wij vanzelfsprekend niet op de foto gezet.

(Geen) geschikt werk voor de Boez

Reporter Boez heeft afgelopen weekend verzocht om een interne functieverschuiving nadat hij zich 3 stapjes buiten de deur had gewaagd en zodoende tot zijn grote afschuw een lading regendruppels op zijn vacht had gekregen. Eerder (na een vorige bui) had hij al gesolliciteerd naar de baan van bureaumedewerker (als opvolger van mevrouw Troy dus), maar na een proefperiode van een half uurtje besloot mevrouw K. dat hij daarvoor niet geschikt was. Zij was namelijk constant bezig geweest met het oprapen van pennen van de vloer en opruimen van omgevallen kopjes en glazen, en kwam daardoor niet meer aan werken toe.

Vervolgens kreeg de Boez het belachelijke idee dat hij goed was in het doen van klusjes, zoals het ontwarren van allerlei kabeltjes, die pas echt goed in de knoop zaten toen hij daarmee klaar was.

En elke keer nadat K. de kabeltjes weer had gefatsoeneerd, begon de Boez opnieuw met het leggen van de platte knoop, mastworp, oudewijvenknoop en meer van die gein.
Wel, u zult er niet van opkijken dat K. de Boez tenslotte van stoel en tafel verwijderde.

Voor de functie "Loketbewaker" had de Boez zich nog niet eerder gemeld, maar nu bleek dat hij ook daar niet geschikt voor is; hij heeft te weinig rust in zijn donder.
Na een paar minuten was hij alweer van de vensterbank verdwenen om met zijn pas (van Katja) gekregen Nepeta-muis te gaan spelen. K. dacht dat zij nu eindelijk even rustig haar dingetjes kon gaan doen, totdat er iets van het aanrecht kletterde: een potje zoetjes...

Nee, zoveel regen achterelkaar is helemaal niks voor de Boez. En als hij zich zo verveelt, heeft mevrouw K. lekker geen moment rust meer, heh? Nee, vooral als het dak ook nog blijkt te lekken, precies boven het grote bed! Tjongejonge...

Niet pluis blijkt zooi

Zoals we in ons vorige bericht al hadden laten weten, was K. met haar reporters naar de Hoftuin gegaan voor het maken van een reportage en doen van onderzoek; wij hadden namelijk gehoord dat daar ergens iets niet helemaal pluis was.
De Boez kwam op zijn speurtocht al gauw Mickie tegen, of M. kwam de B. tegen, dat kan natuurlijk ook heel goed.
Eerst leek het erop of Mick Boez wilde gaan bespringen.

Maar het werd dus uiteindelijk een ordinaire staarpartij die (nogal) lang duurde. Vandaar dan ook dat K. zich maar liever met Iegje ging bemoeien (zie vorig bericht).

Cera was deze keer ook mee de tuin in gekomen, iets wat uiteraard heel moedig van haar was en vandaar dat we u dat laten zien.
Ze ging wat gras kauwen onder de balkontrap, maar dat had u zelf natuurlijk ook al opgemerkt aan de hand van nevenstaande foto.

Oscar had plots een onbedwingbare lust gekregen om Iwan's straat te gaan verkennen en had zich van het gezelschap verwijderd. K. was hem achterna gegaan en zag hem zitten naast zijn favoriete wielhuis: de "Mata Hari" die ook wel eens in de Katbladstraat staat en vroeger een zwembadje (of ijsbaan, al naar gelang het seizoen) op het dak had. Onze allertrouwste lezers zullen dat nog wel weten, niet? Na enig restauratiewerk van de eigenaar, kan er helaas niet meer bovenop dit wielhuis gegleden of gesparteld worden.

Boez kwam op zijn beurt K. weer achterna maar had niet het lef zich verder te wagen dan de uitgang van de Poort, waar hij met angstoogjes bekeek wat zijn vriend Oscar daar in die enge straat allemaal uitvrat. (Jawel, wegens groot schattigheidsgehalte hebben wij de foto van de Boez op flink formaat weergegeven.)

Os was ondertussen een eindje verderop gegaan om een slecht verzorgd geveltuintje te inspecteren, maar toen hij zijn vriendje zag staan, kwam hij terug.
Overigens, naar de vreemde sporen op de stoep moet K. nog nader onderzoek doen; zij hoopt op een borstelwagentje.

Ons Meipie Cera kwam net aanlopen toen K. met Boez en Os weer op de terugweg naar de tuin waren. Dat is niet zo bijzonder en verder is er ook weinig over te vertellen, maar de fotograaf wilde per se deze foto in deze reportage laten terugkomen, vandaar dat u dit allemaal tot in de finesses mag meebeleven.

De foto van Igor (hangend op de dakrand) zag u in onze vorige reportage al, dus die laten we niet meer zien, hoewel dat plaatje precies 1 seconde later werd genomen en hier derhalve eigenlijk tussen hoort. Enfin, we gaan gewoon door naar de volgende foto.

Want hier tonen wij Mickie weer, die zich verdrietig (lijkt het) af zit te vragen waarom Ieg daar nou op dat dak blijft hangen en niet naar beneden komt om eens even lekker met haar lol te gaan trappen. Wel, wij hebben daar ook geen antwoord op.

Aha! Dit was dus waarover wij gehoord hadden, dit was wat niet pluis was. Allemaal rotzooi, bedoeld om bij het grofvuil te zetten.
Mevrouw K. kon het natuurlijk niet laten om tussen de zooi te kijken of er nog iets bij was wat ze kon gebruiken, en Boez gaf aan dat hij graag de mand wilde hebben. Doch, wij hebben zelf eigenlijk genoeg zooi op zolder voor nog wel twee zolderverkopen en verlieten de Hoftuin met lege handen en poten, maar niet nadat wij - beleefd en zoals het hoort - Mickie en Igor nog een prettige dag hadden gewenst.

Eindelijk Igor weer van dichtbij!

Laatst kregen wij tijdens een bezoek aan de Hoftuin opeens Igor in het vizier. Hij zat in de hoogste dakgoot van waar hij een prima uitzicht had op alle omringende tuinen.
En zo kwam het dat hij ons ook zag.

Wel, Ieg bedacht zich deze keer geen ogenblik en begon aan een lange afdaling, naar het keukendak toe van de Borderliner op de hoek.

Mevrouw K. had ondertussen ruim de tijd om nog even verder om zich heen te kijken en zag zodoende op een ander dak ook nog Caja, één van de huisgenoten van Igor. Zij moest er vermoedelijk op toe zien dat Ieg zonder ongelukken beneden kwam.

En aldus geschiedde: Igor arriveerde op het keukendak en volgde de drukke werkzaamheden (of bezigheden) van onze reporters. De fotograaf maakte ondertussen een serie foto's van het ventje-met-de-mooie-ogen, want hem hadden wij immers al lange tijd niet meer van dichtbij gezien!

Pas na vele verzoeken keek Ieg eindelijk een keer in de richting van de fotograaf, maar dat was toeval; Mickie liep daar namelijk ook rond.

Onze reporters moesten nodig Iwan's straat weer een keer inspecteren, en K. ging met hen mee. Op de terugweg zagen wij Ieg nog steeds over de dakrand hangen.

Terwijl de reporters nog een laatste inspectieronde door de Hoftuin maakten, schoot de fotograaf nog een paar laatste foto's van Igor, waarvan deze eigenlijk wel de leukste was.
Over de verrichtingen van onze reporters leest u later meer.