Snel geïrriteerd!

De laatste dagen krijgen wij van veel mensen klachten binnen over chagrijnige, ruziemakende, zich stierlijk vervelende haarfabrieken. Wel, natuurlijk weet iedereen dat dit komt door de voortdurende nattigheid, zowel buitenshuis als (voor sommige ongelukkigen met oud huis en slechte naden of scheefliggende dakpannen, we noemen maar wat) binnenshuis. Op de redactie hebben wij gisteren zelfs even de kachel aan moeten zetten om schimmelvorming (we begonnen al wat te ruiken in badkamertje en kast) te voorkomen. Maar dit terzijde natuurlijk.

In elk geval zijn onze reporters ook niet op zijn vrolijkst en snel geïrriteerd.
Toen wij namelijk snel (voor de volgende bui) een klein stukje gingen lopen met onze drie jongste reporters, gebeurde het dat Oscar zomaar opeens bovenop de Boez dook omdat hij zich blijkbaar aan zijn vriendje ergerde. Boez had de aanval niet aan zien komen, lag met zijn kop klem tegen een stoeprandje en kon geen kant uit.

Nu hadden wij geen medelijden met Boez, want even daarvoor had hij onze oude taart (mevrouw Troy) nog zitten treiteren op de bovenverdieping (wij hoorden haar grommen en blazen) en was hij in de opening van de kamerdeur gaan liggen zodat Japekoppie (op weg naar zijn voerbakje) er niet door kon. Nu kreeg de Boez dus een koekje van eigen deeg; wie weet wat hij uitgespookt had waardoor Os zo boos geworden was, heh? Daarom ja; waarschijnlijk had hij deze afstraffing van Oscar verdiend.

Wel, op een gegeven ogenblik deed Os een paar stapjes terug (blijkbaar had hij zijn punt gemaakt) en ging de strijd verder middels vuile blikken over en weer. En daar de fotograaf helemaal geen zin had in dit negatieve gedoe en Cera al vooruit gelopen was, lieten wij de twee knaapjes achter om in hun eigen sop gaar te laten koken.

In de Kruidentuin heerste vrede. Een vlinder zat op de rugleuning van het design-bankje haar vleugels te drogen.

En Cera genoot op haar manier van de zon door de stralen met haar buikje op te vangen.
Van onze vijf reporters is Cera overigens de enige die nooit chagrijnig is of vervelend doet. Zij neemt het leven zoals het komt, geniet als er te genieten valt en gaat gewoon lekker op het grote bed liggen slapen als het buiten niet meer zo leuk is.
Wel, het zonmoment duurde helaas maar kort; wij zagen alweer een donkere lucht naderen en weten dan hoe laat het is.
En met de Katmobiel in de garage ter controle (op roest) van de benzinetank (fabrieksfoutje....), blijven we maar lekker thuis bij de kachel (!) en halen herinneringen op van vakanties van vroeger, toen de zomers nog echte zomers waren, we snorrend in de bloedhitte met open raampjes over de Franse D-wegen reden, en later (een paar tintjes donkerder) weer thuisgekomen drie keer dag de planten water moesten geven. Vanmiddag met de Os op schoot maar weer even een stukje Tour kijken dan, mevrouw Katblad?

Boez weer in opleiding (2)

Gelukkig was de Boez (na enig aarzelen weliswaar) achter Oscar en de cursusleidster aangelopen en deed erg goed zijn best bij het verkennen van de Parallelstraat. Diverse fietsen werden door hem onderzocht (en dan vooral natuurlijk de tassen) en hij lette goed op wanneer Os hem liet zien hoe je die inspecties het beste kunt aanpakken en waar je allemaal moet ruiken en hoe je vervolgens de verkregen informatie verwerkt.
Voor Fietsencontrole kreeg de Boez tenslotte een mooie 7 en voor Inzet en Concentratie tot onze verbazing een prachtige 9. Zie je wel Boez, je kunt het dus best wel!
Als hij het nu maar zou kunnen volhouden, heh? Ja, want we waren nog niet eens op de helft van deze les...

De fotograaf nam nog even snel een kiekje van dit schattige huisje, maar dat terzijde.

Echter, hier kwam de eerste echte tegenslag. Opeens leek het namelijk alsof de Boez door een bij gestoken was of dat de duvel hem op de staart was gesprongen (zeg maar). We waren  net ter hoogte van de Steeg van Storm, moesten het tweede deel van de Parallelstraat nog verkennen, maar hij (Boez) begon opeens te rennen alsof zijn leven ervan af hing. Oscar probeerde hem nog tegen te houden, maar Boez wist langs zijn vriend heen te komen en spurtte de hoek om, de Steeg in...
Wij meenden de cursusleidster te horen vloeken...

Binnen een mum was Boez aan het eind van de Steeg en begon daar wat te rommelen tussen een paar plantenpotten (links, achter de klimplant).
Omdat we niet wisten wat hem nu precies bezielde en erop rekenden dat hij weer spoedig bij zinnen zou komen, besloten we op hem te wachten.

Nou Os, het is wat met dat gekke vriendje van je, heh?
En zo keuvelden we nog wat door met onze Verkenner A totdat we moesten vaststellen dat het wachten op Boez toch wel erg lang ging duren. Te lang dus, inderdaad.
Er zat niets anders op, we moesten de Steeg door en gaan kijken wat het ventje daar allemaal aan het uitspoken was.

Pas toen we de Boez een stukje voorbij waren gelopen zagen we waar hij mee bezig was: het begraven van een flinke, slappe berg narigheid. Ach, het ventje was dus helemaal niet door een bij gestoken en werd niet door de duvel nagezeten, hij had een aanval van darmkrampjes gekregen en had snel "een kattenbak" opgezocht!
Nou. Het was er in elk geval allemaal uitgekomen en aan die plantenbak viel toch geen eer te behalen, heh Boez?
Ben je nu een beetje opgelucht?

Jawel, Boez was dermate opgelucht dat hij zijn vriendje (die nu aan het eind van de Steeg lag te wachten) pardoes om zijn nek viel.

Oscar was verrast, maar niet aangenaam. Hij liet de Boez eerst even zijn gang gaan, maar daarna vond hij het wel weer welletjes; er moest immers nog wat serieus verkenwerk gebeuren en dat is er geen tijd voor stoeipartijtjes.

Sommige mensen vragen ons wel eens: spelen Boez en Os nu nog even vaak als vroeger, toen Os nog verderop woonde, met elkaar? Want we zien in het Katblad de laatste tijd niet zoveel foto's meer van stoeiende reporters!
Wel, wij kunnen daarop antwoorden dat dit stel inderdaad in die zin niet meer zo speels is als bijvoorbeeld vorige zomer; maar het zijn ook geen kittens meer, heh? Eigenlijk is de Boez degene die nog het meest behoefte heeft aan kleine, speelse schermutselingen (zoals op de foto's hiernaast), maar Os is erg serieus en volwassen geworden en maakt liever verkenningsrondjes in de buurt of is bezig met zijn recordpogingen en dergelijke. Hij is ook meestal degene die (nadat hij de Boez even zijn gang heeft laten gaan) als eerste een eind maakt aan de stoeipartijtjes. We denken daardoor ook altijd dat de Boez de jongste is van de twee, maar komt alleen maar door zijn kinderlijk gedrag want de Os is dus eigenlijk de Benjamin bij ons Katblad. Nee, zou je inderdaad niet zeggen, maar we hebben het ook over slechts een paar dagen verschil in leeftijd.
Wel fotograaf, de cursusleidster wil graag verder met de les want ze vindt dat ze nu haar tijd staat te verdoen. Gaan we?

Er was helaas geen tijd meer om terug te gaan naar de Parallelstraat en daarom staken we de straat over om naar de Hoftuin te gaan. Het doel was om eerst, voor de Hoftuinverkenning, een kleine inspectie in Iwan's straat uit te voeren, dus moesten we beide Poorten door.

Doch toen we in Iwan's straat arriveerden zagen we dat de Boez wederom ergens was afgehaakt; hij was in ieder geval niet met ons meegekomen. Oscar wilde zijn vriend nog wel een kans geven en ging geduldig zitten wachten onder een wielhuis, maar de cursusleidster had er tabak van. Ze verklaarde de les voor beëindigd en zei dat ze haar trein moest halen (of zoiets). En zo kwam het dat de inspectie van deze straat niet doorging en de fotograaf en Oscar weer terugliepen naar de Hoftuin terwijl de cursusleidster haastig uit zicht verdween.

In de Poort kwamen we de Boez nog tegen, en we moesten hem vertellen dat de cursusleidster was vertrokken en het niet meer nodig was om naar Iwan's straat te gaan. Nee, je bent steeds te laat Boez, daar moet je toch wat aan doen anders krijg je dat diploma nooit en blijf je de rest van je leven een ongeschoold nep-reportertje!

Of de cursusleidster nu nog bereid is een paar keer terug te komen en ervoor te zorgen dat Boez zijn opleiding kan voltooien, weten wij niet. Misschien zullen wij dan eerst een mooi bedragje aan haar moeten overmaken en haar erop wijzen dat de Boez tot nu toe een paar prachtige cijfers heeft behaald. Misschien kunnen we haar zelfs overhalen tot het uitreiken van een aantal deelcertificaten zodat de Boez in kleine, voor hem beter behapbare  (kortere) lessen de rest van de vakken kan doen? We wachten het af en hopen er maar het beste van.

Waar blijven die Katblad T-shirts nou?

Jawel mensen, er staan nog enige bestellingen bij ons genoteerd voor die prachtige t-shirts van ons feest.
Nu is het zo dat de winkel de maten niet allemaal in voorraad had en wij op een nieuwe zending moesten wachten, en dat doen wij net als u nog steeds..... Als we deze week nog niets binnen krijgen zullen wij uitwijken naar een andere leverancier. Heeft u alstublieft nog even geduld???

Ingezonden bericht

Een kort berichtje om te melden dat alles goed gaat in Huize Myo/Mickie. De oogontsteking van vorige week is volgens mij helemaal verdwenen. Mickie is ontzettend speels en voor de duvel niet bang. Op deze foto zit ze naast mijn toestenbord. Net als Myo (vroeger, nu wat minder) is ze meestal binnen een meter van me te vinden.

Tussen Myo en Mickie gaat het goed wat betreft elkaar tolereren. Myo laat het allemaal maar een beetje over zich heen komen. De stress lijkt minder te worden en Myo begint mij weer een beetje op te zoeken. Ook de plasjes in huis lijken minder te worden. Af en toe wordt er nog gedruppeld.

Het was even aankijken hoe het zou gaan met eten. Myo pikt op bijgaande foto het bakje van Mickie in zonder te grommen of te slaan. Mickie laat het hier niet bij en wringt haar kopje er weer tussen. Inmiddels krijgen ze beiden 3x per dag eten, waarbij ik nu het eten van Mickie op een plek zet waar Myo niet bij kan. Betekent wel dat er niet onbeperkt eten voor Mickie kan staan.

Groet van Dennis.

Achttien en vier geworden!

Mevrouw Troy:
Ik doe er niet aan mee. Aan dat verjaarspartijtje niet dus, nee. U weet best dat ik niet aan verjaardagen doe en dat ik bovendien nu aan een zekere leeftijd ben gekomen die ik liever niet bekend maak. Ja, ik weet best dat u al overal het praatje rond heeft gestrooid dat ik vandaag18 zou worden, maar nu het zover is merk ik daar niets van en geloven doe ik het al helemaal niet. Trouwens, 17, 18 of 19, wat maakt het allemaal uit? Ik weet heus wel dat ik stokoud ben want zoiets ga je op den duur echt wel voelen in je botten en je kop, maar ik verkies er niet op te letten en gewoon door te gaan met mijn belangrijke taken bij dit Katblad. Nee, u bedwingt uw verlangen om mij een aai te geven maar; ik ben namelijk niet in de stemming en u weet wat de gevolgen dan kunnen zijn, heh? Jawel, 18 of niet, ik ga straks gewoon weer aan het werk bij het Poezenloket, mits het niet al te hard plenst natuurlijk. En kunnen we er nu alstublieft over ophouden? Dank u wel.

Oscar:
Als u zegt dat ik vandaag 4 ben geworden, geloof ik u direct, mevrouw Katblad! U heeft het op papier? Ja, dan zal het wel kloppen, heh?
(Nou nog iets meer op mijn buik alstublieft, ietsje lager ja.)
Vertelt u nog eens mevrouw K., was ik niet geboren op een boerderij? En niemand wilde mij hebben, toch? Maar toen kwamen er mensen om Lima (ex-huisgenoot - red.) op te halen en toen vonden ze mij zo zielig omdat ik alleen in een hokje achter moest blijven, dat ze mij toen ook maar hebben meegenomen, toch? Uit medelijden dus? U denkt dat ze me ook wel mooi en lief vonden dus? (Nu nog even onder mijn kin en dan graag achter mijn oren en .....  afijn, u weet wel hoe ik het graag heb, heh?)

Waarom ik besloot om van Lima naar u te verhuizen? Wel, dat weet ik eigenlijk niet meer zo precies. Ik denk dat het te maken heeft gehad met dat u altijd gaat wandelen door de buurt, en ik wilde elke dag graag mee met u. Ja, dat ging alleen maar als ik bij u kwam wonen. Verder was de Boez mijn vriendje geworden en ik wilde ook elke dag met hem kunnen spelen. Nee, nu is dat niet meer elke dag maar dat komt omdat we nu in hetzelfde huis wonen en bovendien zijn we ondertussen ook wat ouder, heh? Ja, en dan was er natuurlijk ook de vrije uitloop bij u, en dat ik dat in mijn oude huis niet had. Nee, zonder vrije uitloop zou ik niet meer ergens kunnen wonen, en dat heeft misschien wel te maken met dat ik dus oorspronkelijk van een boerderij kom. Gaan we vandaag .........ook nog .......... een stukje ................ lopen ..........  mevrouw K.  .................      zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz

Boez weer in (dure) opleiding

Wel, we hadden maar weer eens een verkennersles voor de Boez gepland omdat hij toch een keer een opleiding moet gaan afmaken opdat hij eindelijk eens de kost kan gaan verdienen bij het LKB. Vandaar dus.
We hadden met de cursusleidster en Oscar (die wilde graag assisteren) afgesproken in de Kruidentuin, maar wie kwam er weer veel te laat, zonder enig enthousiasme en op zijn dooie gemakkie als laatste aankakken? Juist ja. De moed zonk ons al gelijk weer in de schoenen, maar we gingen toch maar aan de gang; de cursusleidster had betaling vooraf geëist en het geld groeit ons niet op de rug. Afijn, Boez was tenminste komen opdagen, en dat was al heel wat.

Oscar, zelf gediplomeerd Verkenner A en dus genoeg kennis in huis om andere haarfabrieken op te leiden, liet de Boez zien hoe je eerst rustig de tuin moet bekijken om erachter te komen of er geen vijanden zijn, voordat je je tussen de planten stort. Het is namelijk erg belangrijk om je omgeving in je op te nemen, goed te luisteren en rond te speuren eer je begint met je inspecties of controles, want voordat je het weet zit er een vreemde haarfabriek met zijn tanden in je nek of zijn nagels in je staart en kan je daarna de rest wel vergeten. En bij verkennen gaat het vooral om je eigen veiligheid, want niemand heeft wat aan een gewonde verkenner die zijn werk niet meer kan doen.
Wel, de Os deed het dus goed voor.
En deed de Boez hem goed na?

Ja, de Boez deed hetzelfde als Os en daar waren we blij om, want meestal duikt hij direct als een dolleman onder of tussen de struiken en dat is bloedlink want je weet maar nooit wie daar toevallig op je zit te wachten.
Goed zo, Boez! Ruik je wat ongewoons? Zie je iets bijzonders? Hoor je iets vreemds? Nee?
Wacht dan even op de Os, dan laat hij je zien hoe het verkennen verder in zijn werk gaat en wat de regels zijn.

Nee hoor, daar gingen we weer. De Boez heeft namelijk geen regels nodig en ook geen diploma. Eigenlijk valt het ons nog mee dat hij is komen opdagen voor de lessen verkennen, maar hij gaat dus wel gewoon zijn eigen gang. Dat hij al een paar keer in de problemen is gekomen door zijn roekeloos gedrag vergeet hij gemakshalve maar. En nu dus, voordat we het weten, is hij de struiken in gedoken om zijn eigen onderzoek te gaan doen zonder dat hij heeft gewacht op de instructies van Os..

Nou, het leek er in elk geval wel op dat hij zijn best deed, want hij besnuffelde alle takjes die voor zijn snufferd kwamen en keek er nog serieus bij ook.
Oscar, kom je even helpen om Boez aanwijzingen geven? De cursusleidster mag namelijk niet zomaar in het struikgewas stappen want anders wordt ze misschien opgepakt door de plantsoenpolitie, maar jij als haarfabriek mag dat wel.

Ah, daar was Oscar al. Heel voorzichtig (zoals dat bij verkennen hoort) was hij over het hek gestapt en nu liep hij net zo voorzichtig naar de Boez toe.
Ja, inderdaad, want je weet maar nooit dus, en daar moet je immer en altijd rekening mee houden.

Trouwens, even terzijde, onze Superverkenner Japekoppie, erkend docent Verkennen A, is bezig een handboek Verkennen te schrijven, en wij hopen dat wij dit over niet al te lange tijd kunnen publiceren.

En dan gaan we nu weer terug naar de Kruidentuin om de verrichtingen van onze Boez nader te beschouwen.

Terwijl de Boez nog steeds bezig was met het besnuffelen van de overhangende takjes, bepaalde Os zich tot het verzamelen van informatie over de grond, de aarde dus, wat daar allemaal verder in groeide en wat daar mogelijk op gedeponeerd was, zowel in vaste als vloeibare vorm.
Wel, ze leken goed bezig, die twee, en de cursusleidster keek tevreden toe. Os hoefde natuurlijk niet beoordeeld te worden door de cursusleidster (hadden wij ook niet voor betaald) want hij had zijn diploma Verkennen A immers al, maar de Boez moest wel goed in de gaten gehouden worden omdat hij nog in opleiding was, en de cursusleidster besloot hem voor het vak Takjescontrole (tijdens deze les en op dit moment althans) een dikke 8 te geven.








Wel, blijkbaar waren er veel interessante geuren in dit deel van de tuin te analyseren, want de jongens namen ruim de tijd om zorgvuldig het hele vak te onderzoeken.
En daar de Boez zo zijn best deed en zo bijzonder zorgvuldig werkte, kreeg hij voor Inzet en Zorgvuldigheid bij Geuren Analyseren ook een dikke 8.
Nou, dat belooft wat voor de toekomst, heh? Jazeker!

Gelukkig vergaten de beide ventjes niet om tijdens het gesnuffel ook nog hun oren en ogen te gebruiken. Jawel, want je moet altijd alert blijven, de vijand loert immers overal en dus moet je je omgeving goed in de gaten houden. Er had een vreemd geluid geklonken blijkbaar.
Deze keer leek het loos alarm, hoewel wij dat niet zeker weten natuurlijk; onze mensenoren zijn van minder goede kwaliteit dan die van de haarfabrieken, maar daarmee vertellen wij u niets nieuws.

De twee gingen even overleggen en dat is natuurlijk erg goed, al moeten we daar ook bij zeggen dat het verkennerswerk over het algemeen niet in paren of groepen plaatsvindt, dus in de meeste gevallen kun je niet overleggen en moet je je problemen zelf oplossen.
Het lijkt er echter op of Boez goed naar de Os luisterde, en dat werkt dan weer in zijn voordeel (hij moet immers nog veel leren) en dat hadden we niet van hem verwacht. Zo zie je maar weer.

Terwijl de Boez nog even doorging met  takjescontrole, besloot de Os dat dit tuinvak voldoende en naar tevredenheid was onderzocht. Er moest uiteraard nog veel ander verkennerswerk worden verricht (het examen Verkennen A is zoals u misschien nog weet best wel uitgebreid) en dus was het tijd om te vertrekken en aan het volgende onderdeel te beginnen.
Dat vond de cursusleidster ook trouwens, en daar de meter door tikte was mevrouw K. het volmondig met haar eens. Oscar had (zoals een volleerd verkenner betaamt) goed de tijd in de gaten gehouden en dat is altijd heel belangrijk; iets wat de Boez dus nog niet onder de knie heeft en waaraan in de toekomst nog flink gewerkt moet worden, als was het alleen maar om het cursusgeld niet al te hoog te laten oplopen. Gaan jullie mee, jongens?


De cursusleidster verliet de Kruidentuin en liep de Parallelstraat in. Oscar volgde snel en begon direct aan het afspeuren van de geveltuinen, want hij kent het klappen van de zweep en is niet voor niets met hoge cijfers voor zijn diploma Verkennen A geslaagd. Maar dan de Boez die dus nu pas zover is dat hij misschien (ja, wij houden bewust een slag om de arm) kan worden opgeleid. Was hij bereid om mee te gaan en zijn opleiding voort te zetten en straks af te maken? Kon hij zich losrukken van de takjes met spannende geuren of haakte hij nu reeds af? Ja, wij hebben dat namelijk al vele keren meegemaakt, dachten dat de Boez nu eindelijk rijp genoeg was, zich eindelijk volwassen kon gaan gedragen en de moed had opleiding af te maken, maar nu opeens sloeg de twijfel wederom toe. Zou hij ons wel achterna komen? Of was het inhuren van de cursusleidster weer een kwestie geworden van weggegooid geld? U leest er morgen meer over!

Sprookje

Er was eens, lang, lang geleden (ja, gistermiddag nog Boez, maar in sprookjes zeg je dat anders), een arm (qua geld) maar moedig (oké, en lief zetten we er ook bij) haarfabriekventje van slechts 4 jaar oud. Hij woonde bij een boze heks in huis (ja ja, heel erg boze heks, gemeen mens ja, nu je zin?), samen met nog 4 andere haarfabrieken. Ze konden het met zijn allen best goed vinden, al hadden zij dan wel eens ruzie, maar dat ging dan om kleinigheden waar wij nu verder niet over willen uitweiden. De boze heks slikte gelukkig regelmatig pilletjes om haar boosheid in bedwang te houden en daardoor was zij soms zelfs op het aardige af (jawel Boez, dit moet er echt bij anders gaan we niet verder!), dus al bij al viel het allemaal reuze mee in het leven van het ventje. De haarfabrieken moesten echter wel heel hard werken voor de kost (veel te hard ja, belachelijk hard, zo goed?) en gingen regelmatig met zijn allen op stap om nieuws te verzamelen. De heks had namelijk een Katblad waarin zij verhaaltjes publiceerde en daar draaide zowat haar hele leven om  (maar ook daar weiden wij liever niet over uit). Ze stuurde de haarfabrieken elke dag zonder eten de straat op, en pas als zij allen terugkeerden met nieuws kregen ze een bescheiden portie brokjes (van slechte kwaliteit dus, ja). Het kleine ventje ging echter het liefst alleen op pad om voor zichzelf te ontdekken wat er in de wereld allemaal te koop was (en voor de lol inderdaad, maar dit is een sprookje en daar hoort het woord "lol" niet in, snap je?). Ook zou hij het allerliefst nog eens een mooi, meegaand prinseshaarfabriekje ontmoeten met wie hij zou kunnen trouwen en nog lang en gelukkig leven (ja, dat hoort zo in sprookjes!), dus ook naar haar ging hij op zoek (jawel, prinses hoort er echt bij!).
Zo kwam het dat hij op een dag (gisteren dus, je hebt helemaal gelijk) weer eens in zijn uppie de wijde wereld introk om op zoek te gaan naar het mooie prinsesje en eventueel andere dingetjes die hem blij zouden kunnen maken.
Na een barre tocht door donkere stegen en gevaarlijk struikgewas kwam hij eindelijk aan in een tuin die te mooi was om waar te zijn. De zon liet haar stralen vallen op de prachtigste bloemen in allerlei kleuren, de bijtjes en vlinders vlogen tevreden van kelk naar kelk, in de vijver sprongen visjes vrolijk boven het water uit (nee, dat is inderdaad niet helemaal waar want er zitten geen visjes in die teil, maar als je een sprookje vertelt mag je daar best ruim bij fantaseren zodat het nog mooier wordt, ja? En nou effe je kwebbel houden Boez, anders gaat het allemaal veel te lang duren....).
Toen het kleine ventje bij de vijver arriveerde om de visjes van dichtbij te bestuderen, zag hij opeens een grote kikker zitten. Het was een prachtige kikker (ook niet waar nee, maar dat doet er niet toe) en het kleine ventje bedacht opeens dat deze kikker misschien wel een betoverd prinsesje was, want die komen wel meer voor in sprookjes, en als je ze zo'n kikker kust zou ie zomaar weer terug kunnen veranderen in een lief, mooi prinsesje. En omdat het haarfabriekventje in het diepst van zijn hart het meest verlangde naar een mooi poezenprinsesje (jawel Boez, we doen gewoon alsof, weet je nog?), moest hij nu zijn kans benutten en de kikker een zoentje geven.

Terwijl het ventje dichterbij kwam, kwaakte de kikker om hem te verwelkomen (jawel, dat kwam inderdaad doordat de fotograaf langs de sensor liep maar dat hoeven de mensen niet te weten want dit is een sprohookjeheh!) en het mooie, lieve ventje  besloot het erop te wagen en gaf de kikker heel voorzichtig een kus op zijn bek.
(Ja Boez, we zagen heus wel dat je alleen maar aan het zogenaamde beest snuffelde omdat er dat rare geluid uit was gekomen, maar op de foto lijkt het net of je hem een kus gaf. Ja, toen liep je heel hard weg omdat je vond dat ie uit z'n bek stonk en omdat je liever met Os ging spelen. Ja, want die was verderop aan het klooien, inderdaad. Nou heb je dus dit hele sprookje om zeep geholpen en het heeft nu geen zin meer om het af te maken. Je houdt niet van sprookjes? En dat zeg je nu pas? Heeft mevrouw Katblad dit dus allemaal voor niets zitten verzinnen? Oh, van die boze heks klopt dus volgens jou wel. En ook dat je een mooi, lief ventje bent. Wel, dat laatste vinden wij te gewoontjes en saai en daarom wilden we voor de verandering eens een sprookje vertellen. Nee, mevrouw K. heeft nu geen zin meer om het af te maken. Nee, die prinses gaat er nu inderdaad definitief niet komen, maar dat is je eigen stomme schuld. Je hoeft geen prinses? Je hebt Oscar al? En Cera? Wel, dat is erg lief van je. Ja, ga nu maar weer lekker met Os buiten spelen en klooien en zooien. Eerst nog een snoepie? Nou, vooruit dan maar...

Opkomen voor jezelf

Toen mevrouw K. de Hoftuin bezocht, was Wamy daar ook. Hij zat zich net uitgebreid te wassen toen hij daar opeens mee stopte. Want?
Nou mevrouw Katblad, dit gaat dus weer reuze spannend worden, heh? Ja, u weet het wel te brengen. Krijgen we nog te horen waarom de Wams zijn toiletbeurt staakte of laat u ons nog veel langer in spanning zitten? Ja, laat die volgende foto van u nu maar snel doorkomen, anders houden we het vast niet uit.

Iwan was de balkontrap af gekomen. Hij had een hoop klachten en eiste onmiddellijke aandacht.
Zeg mevrouw K., dat is toch die rooie van dat grote gezin? Met Igor, Lotje en Caja? En die Caja was toch laatst zoek? Ja, alles in rep en roer heh? Die mevrouw Ina was erg ongerust en ik heb haar buiten zien zoeken. Maar Caja is nu toch weer thuis, niet?

En ze was over de rooien en uitgehongerd, niet? Jawel, dat waren mevrouw Ina's eigen woorden. Ah, u wilt door met het verhaal. Goed, ik hou m'n muil wel als u het me zo vriendelijk vraagt.
Wie hebben we hier?


Harry had Iwan ook horen komen en zat in zijn raam naar hem te kijken. Maar Iwan had wel iets anders te doen dan te letten op andere haarfabrieken.

Hij was namelijk uit op aandacht. Een hoop aandacht, en dan natuurlijk vooral van de aanwezige mensen. Ja, Iwan wilde uiteraard geaaid worden, en toen hij een portie knuffels van mevrouw K. in ontvangst had genomen, zocht hij een volgend slachtoffer uit.

Zeg mevrouw K., waarom waren al die mensen daar eigenlijk? Eetclub?
En u kwam niet op het idee om mij uit te nodigen? U wilt het daar nu niet over hebben? Kunnen we daar straks dan nog even over doorpraten?

Iwan moest dan wel de trap afkomen en naar de mensen toelopen, maar dat deed hij graag. Aan sommige handen moest hij natuurlijk eerst snuffelen, want je weet immers maar nooit.

Wat bedoelt u daarmee mevrouw K.? Dat je het maar nooit weet? Wat weet je maar nooit? Wat is dat voor geheimzinnigheid? Dat spreekt vanzelf? Nou, voor mij dus niet en ik zou het fijn vinden als u het me even uitlegt. Niet? Oh, u heeft de volgende foto alweer geladen... 

En, waar is die grote rooie dan nu mee bezig? Wordt het nu eindelijk een keer een beetje spannend, dat verhaal van u? Of gaat u gewoon door met uw gezemel?


Iwan rook een heleboel vreemde luchtjes aan en in de berg met onkruid. Wij konden eigenlijk al raden wat hij vervolgens zou gaan doen.

Wel mevrouw K., laat mij maar raden. Hij ging er een zooi van maken? Een hoop doen bovenop die puinhoop?

Ha! Zat ik er niet ver naast, heh? Tjongejonge, wat een plas!


Ja Hoofdredacteur, Iwan moet af en toe laten weten dat de tuin ook tot zijn territorium behoort. Daarmee geeft hij een signaal aan de Hoftuinhaarfabrieken opdat ze rekening met hem houden.

Wat bedoelt u daar nu weer mee?


Wel Hoofdredacteur, Iwan eist middels deze boodschap tenminste Recht van Overpad, maar misschien zelfs wel vrije toegang tot de Hoftuin. Dus dat de leden van Hof is Vol hem niet uitzetten als hij zin heeft de tuin te bezoeken. En het zou zelfs zo kunnen zijn dat hij een deel van de tuin opeist.


Zeg mevrouw K., dit zit u toch zeker te verzinnen, heh? Recht van Overpad? Hof is Vol? Hoe komt u erbij! Die kat moest gewoon nodig en er was geen bak in de buurt. Zullen we het daar maar op 
houden? Of wilt u nog meer sprookjes vertellen? Hoezo moet ik gaan afwassen? U heeft daar toch een machine voor? Vieze pannen? Die doet u zelf maar. Nee, ik zal u verder niet teveel ophouden. Ja, legt u het me straks maar allemaal uit. Heeft u de wijn eigenlijk al koud staan? Voor bij de lunch natuurlijk! Oh, we eten gewoon een boterham. Ja, gaat u maar weer verder.
Nog meer aaien zeker? Zeer interessant inderdaad. Komt er nog meer of zullen we het hier maar bij laten en de boterhammen gaan smeren? Oh, u was dus nog niet klaar.

Oh, die hand was van MaGiz en Sonny zit nu jaloers te wezen?


Dat klopt, ja. Sonny was erg jaloers en zat een beetje achteraf erg chagrijnig toe te kijken.
Maar nu ben ik helemaal van mijn a propos, en ik zou u willen verzoeken uw muil eens een tijdje te houden. Kunt u niet een borrel inschenken voor uzelf? Of had u die hele fles Ezelsbitter al in uw eentje leeg gezopen soms?

Beste lezers, we wilden u dus laten zien hoezeer haarfabrieken kunnen verschillen in gedrag. Sonny jaloers op afstand, Wamy ook jaloers maar lost het op door naar MaGiz toe te gaan en ook een aai af te dwingen. Je ziet dat bij mensen ook wel, dit grote verschil in doen en laten. Voor jezelf opkomen, dat is wat Wamy doet. Hij zorgt dat hij krijgt wat hij nodig heeft en gaat niet ergens achteraf zitten mokken.

Weet u wie trouwens ook zo'n mokker is? Die Hoofdredacteur van ons. Staat nu in de keuken en probeert die fles open te krijgen. Zit namelijk een soort van kindersluiting op. En wij gaan hem niet helpen natuurlijk. Hij zou ook die pannen even voor ons kunnen afwassen, maar nee hoor! Steekt geen poot uit. Komt hier om de haverklap binnenvallen en kijkt of er nog wat te halen valt. En probeert tussendoor ook nog onze reportages te verstieren met zijn commentaar. Snapt ook helemaal niks van onze haarfabrieken en hun gevoelens. De zuiplap.

Wel, om kort te gaan: Iwan kreeg ruimschoots aandacht, en toen het voor de mensen tijd was om aan tafel te gaan (voor het hoofdgerecht), ging hij via de balkontrap naar huis. We waren erg blij Iwan weer eens gezien te hebben en vroegen hem nog de volgende keer Igor mee te nemen naar de Hoftuin. Helaas konden wij zijn antwoord niet verstaan.

ÉÉN BORREL HAD IK GEZEGD, HOOFDREDACTEUR! HET IS VERDORIE MIDDEN OP DE DAG! MOET IK SOMS DE DRANK HIER OP DE REDACTIE GAAN VERSTOPPEN OMDAT U ZICH NIET KUNT BEHEERSEN? ERUIT! GA MAAR NAAR DE KROEG! JA, IK HEB SCHOON GENOEG VAN U! WEGWEZEN!

Sorry mensen, maar dit moest er even uit.....

Zomaar een foto: Fietstasinspectie

Constante twijfel en besluiteloosheid

Mevrouw Troy:
Zal ik nou naar boven gaan of niet? Ik heb eten gehad, water gedronken en ben op de bak geweest, dus eigenlijk ben ik klaar hier. Ik zou graag nog even boven een dutje gaan doen maar hoor dat er daar wat aan de hand is. Misschien is die Boez wel weer aan het klooien, kom ik hem straks op de trap tegen en glij ik van schrik uit. Laatst ben ik ook minstens tien treden naar beneden gedonderd, samen met hem trouwens. En met een stapeltje boeken, maar die moet ze dan maar niet op de trap leggen want daar is ie niet voor. De trap dus inderdaad. En vannacht was het boven ook helemaal mis. Ik lag lekker te pitten, stort er opeens een tafeltje in elkaar. Zo'n tafeltje voor de camping met inschuifpootjes, en toen de Boez daar bovenop sprong schoven de twee voorpootjes dus in omdat ze niet goed vast zaten. Kwam mevrouw K. nog haar bed uit om de zooi op te ruimen, maar ik ben naar beneden gevlucht want had geen vertrouwen meer in het meubilair op de bovenverdieping. En op je oude dag heb je ook helemaal geen zin in die onverwachte gebeurtenissen waar je bijna een hartstilstand van krijgt. Alles wat anders gaat dan waaraan je gewend bent, daar raak je van in de war. Dat geldt tenminste voor mij en ik durf te wedden dat dat voor ieder oudje geldt. Ik weet nu op dit moment dus niet waar iedereen zit en dat maakt dat ik moeilijk beslissingen kan nemen. Als ik nu zeker wist dat er boven niemand was, was ik daar allang geweest. Dan had ik de keuze gehad tussen het logeerbed, mijn eigen mandje en het grote bed, en dan lag ik nu lekker te slapen. Maar met dit weer weet ik het dus niet. Dan weer effe zon, dan weer regen. En dus liggen ze voor hetzelfde geld allemaal boven en is het er erg onrustig. Te onrustig voor mij dus. Alleen die Oscar. Die gaat altijd naar buiten, ook als het regent. Maar de rest (ik hou de tel niet meer bij, alles komt hier maar aan de deur met zijn koffertje en mag dan nog blijven ook) zal wel daar boven verspreid liggen over de bedden.
Wel, ik ben er dus nog steeds niet uit. Ik denk dat ik naar boven wil maar hoor daar dingen die mij niet bevallen. En daardoor is het dus extra moeilijk om een beslissing te maken. Ik denk dat ik gewoon maar even wacht tot ik niks meer hoor. En misschien dat ik dan een besluit kan nemen. Maar het kan ook zijn dat ik zo weer honger krijg en dan ben ik beneden beter af. Nee, het leven is niet makkelijk. Heeft u dat ook wel eens, last van besluiteloosheid en constante twijfel over wat nu het beste is om te doen?