Schrik op schrik.... (deel 1)

Wij gingen onze ronde lopen met Japekoppie, Cera en Oscar. Ja, want de Boez lag nog te slapen en ook mevrouw Troy bleef liever binnen.
Cera en Oscar liepen alvast vooruit, maar Japekop vond enkele zeer belangrijke geuren in de struik vlakbij ons raam, en was met geen 10 paarden meer in beweging te krijgen. Wel, mevrouw Katblad besloot na 5 volle minuten wachten onze Verkenner A achter te laten. Als hij wilde, kon hij ons altijd nog inhalen, heh? Maar zo te zien zou het daar wel niet van komen....

We gingen dus verder met Cera en Oscar, en liepen naar de Kruidentuin. Daar gingen de twee haarfabrieken een snuffelronde maken, en mevrouw Katblad wachtte totdat ze daarmee klaar waren.
Gelukkig duurde het allemaal niet te lang, want het was best wel fris door het venijnige windje dat was opgestoken. En zo kwam het dat we in rap tempo de Parallelstraat doorliepen.

Voor het huis van Bel de Franskat was het opvallend kaal. Geen tafeltje meer, geen plantenbakken ook. Zou Cera dan toch gelijk hebben en was Bel met zijn familie al verhuisd? Het kon eigenlijk niet anders, heh? Mevrouw Katblad voelde zich een beetje treurig, want ondanks dat Bel de Franskat toch regelmatig voor problemen zorgde, hij was een mooie verschijning in de Katbladbuurt en als Schrik van de Buurt zorgde hij ook voor spannende verhalen in ons Katblad .....

Wel, we kregen niet veel tijd om bij het huis van Bel te blijven staan peinzen, want opeens dook Mini op. Wij zagen haar helemaal aan het eind van de Parallelstraat onze richting uit komen, en niet zover van ons vandaan dook zij onder een bankje. Zou zij, nu ze weer helemaal was opgeknapt, de nieuwe Schrik van de Buurt kunnen worden? Zou ze dat wel willen?
In elk geval deed ze erg haar best om er gevaarlijk uit te zien!

En dat vond Cera dus ook. Zij klom, direct nadat zij Mini in de gaten had, bovenop een tafeltje en verloor haar niet uit het oog.
Wel, daar had je het dus al. Nu zou er van serieus verkennerswerk wel niets meer terecht komen, tenzij Mini zou afdruipen. In elk geval vond mevrouw Katblad dat we maar snel moesten doorlopen, voordat het tot een confrontatie zou komen!

Ja hoor, daar had je het gedonder al in de glazen. Mini had besloten ons te volgen, en ze deed dat met dreigende blik.
Misschien denken nu de mensen die nog niet zo lang ons Katblad lezen: "Waarom treedt mevrouw Katblad dan niet op? Ze kan achtervolgers toch wegjagen?"
Wel, dat kan dus niet. In de reglementen van onze Kattenkrant staat namelijk dat wij de natuur zijn gang moeten laten gaan (wij bedoelen daarmee dat wij de strijd om territoria niet mogen verstoren) en niet mogen ingrijpen, tenzij er sprake is van een noodgeval en kans is op ernstige verwondingen of nog erger. Zo hebben wij eens Bollewangen moeten wegsturen omdat hij (ongecastreerd en krols als hij was) Oscar dermate lastig viel en mevrouw Katblad bovendien dreigde aan te vallen, dat wij kozen voor het redden van onszelf en onze parttime reporter (Os dus). Maar in dit geval was er geen gevaar maar slechts normaal gedrag; wij wandelden door Mini's territorium en zij had derhalve het recht om ons te achtervolgen.

Wij liepen dus gewoon door in de richting van het Gevaarlijke Water, en terwijl Oscar vrij cool bleef en hier en daar met zijn lipjes wat markeerwerk deed, keek Cera telkens angstig om naar waar Mini was en of zij niet te dichtbij kwam.

En omdat Cera alsmaar stilhield omdat zij wilde omkijken, schoten we niet zo hard op....

Op de foto ziet u Mini, die steeds achter een paal of struikje kroop in de hoop niet gezien te worden. Maar Cera is natuurlijk niet achterlijk, en mevrouw Katblad toevallig ook niet....

Eindelijk waren wij dan aan het eind van de Parallelstraat gekomen, en mevrouw Katblad sloeg direct de hoek om omdat zij liever niet had dat haar reporters te dichtbij het - nog steeds met ijs bedekte - water kwamen. Maar toen zij omkeek, zag ze dat Os en Cera elkaar stonden aan te kijken en hun eigen plan aan het opstellen waren. Nou, wat gaan jullie doen, jongens?

Ja hoor, toch naar dat water (of liever ijs) toe dus. Cera ging als eerste, maar keerde al snel weer terug om naar mevrouw Katblad toe te lopen. En waar was Oscar gebleven?

En Oscar was ook eigenwijs. Ja, een leuk plaatje zo met die bevroren gracht op de achtergrond, maar dus niet bepaald de bedoeling.
Wij probeerden Oscar tot de orde te roepen, maar hij weigerde over te steken.
Cera zat inmiddels midden op de straat, wat wij ook niet zo'n goed idee van haar vonden, maar dat kwam omdat onze achtervolgster Mini ondertussen de Parallelstraat was uitgekomen en aan de overkant van de straat op de stoep stond. Het was duidelijk dat zij iets van plan was, maar wat?
En toen ging alles opeens ontzettend snel. Mevrouw Katblad siddert nog als zij eraan denkt. Waaraan? Wel, dat leest u morgen in deel twee van dit verhaal!

Sonny Boy redt het wel!

Omdat mevrouw Katblad graag wilde weten hoe het met de nieuwe huisgenoot van Gizmo ging, belde ze maar eens aan bij het huis. Ze werd hartelijk ontvangen door mens en de twee haarfabrieken. Sonny Boy (zijn naam is nog voorlopig omdat het toch wat minder lekker bekt....) woont nu ruim anderhalve week bij Gizmo in en begint zich al aardig thuis te voelen. Hij vluchtte niet eens naar boven toen er bezoek kwam, en dat terwijl hij dat voordien nog wel steeds had gedaan. Misschien kwam dat ook omdat mevrouw K. twee nepetamuisjes had meegenomen? Wie zal het zeggen.
Het viel ons al direct op dat SB prachtig kleurt bij de vloertegels, maar dat is natuurlijk helemaal toeval en verder ook niet zo belangrijk. Dat SB een prachtig ventje is, daar gaat het om. En hij is nog ontzettend lief ook!

Toen wij SB voldoende hadden bewonderd (voor het moment), keken we maar eens naar de onderlinge verhoudingen in huis. En wij keken er vervolgens helemaal niet van op dat Gizmo de broek aan heeft....
S. Boy is een goedzak. Hij hobbelt zo'n beetje achter Miss Gizz aan en krijgt daardoor ook af en toe een pets voor zijn snufferd. Toen het mens wat overheerlijke staafjes uit de kast pakte, was S. Boy natuurlijk erg enthousiast, want daar houdt hij wel van.

Miss Gizz trouwens ook. Zij had het wat hogerop gezocht en hield ondertussen de staafjes in de gaten en tegelijkertijd haar nieuwe huisgenoot. Uiteraard vond zij dat beide staafjes voor haar moesten zijn, maar daar dacht haar mens anders over. Toen de staafjes even later uit de verpakking waren gehaald, kon Gizz zich niet langer beheersen en sloeg ongeduldig het lekkers uit de handen van haar mens.
Daarna sprong zij brutaal op het aanrecht, maar werd onmiddellijk terecht gewezen door haar mens. Nee, want dat was ten strengste verboden!

Gizz reageerde direct nadat zij naar de vloer was verwezen haar frustratie af op S. Boy, die niets snapte van deze plotselinge aanval; hij had immers niks op zijn geweten en was niet eens in de buurt geweest! Maar het gaf ons dus een uitstekend beeld van de verhoudingen.

S. Boy herstelde zich echter weer snel, en kwam op het idee om de tafel te inspecteren. Dat deed hij vooral omdat mevrouw Katblad iets erg lekkers geserveerd had gekregen en er nog kruimels op haar schoteltje lagen.
Natuurlijk mag S. Boy niet op de tafel komen als er iets gegeten wordt, en hij weet dat best al wel. Maar zijn mens liet hem even gaan vanwege de foto, en S. Boy maakte van de gelegenheid gebruik om snel het schoteltje van de restantjes gebak te ontdoen.
We kregen ook nog een demonstratie "pootje geven". Jawel, Sonny Boy kan dat erg goed, maar het lijkt meer op "high five" dan op iets anders, en daarna geeft hij nog snel even een beetje in de hand van zijn mens; dat heeft hij niet geleerd maar helemaal zelf verzonnen.. Gizmo heeft eveneens geleerd een poot te geven, maar heeft dit ritueel omgebogen tot het geven van een flinke mep, alsof ze wil duidelijk maken dat ze niet mee wenst te doen aan hondenkunstjes opvoeren. Ja, er zit een hoop pit in Miss Gizz en ze heeft duidelijk een uitgesproken eigen willetje!

Als de boel weer een beetje gekalmeerd is, neemt Giz de beste plek voor het raam in, en S. Boy blijft bescheiden op de vloer zitten. Natuurlijk gaat het mens van de twee haarfabrieken iets verzinnen zodat beide poezenbeesten voor het raam kunnen zitten, zonder dat er ruzie kan ontstaan. Op de bovenverdieping zijn er trouwens wel mogelijkheden om voldoende gescheiden van elkaar uit het raam te kijken.
Wel, het lijkt erop dat Gizz haar nieuwe huisgenoot S. Boy aardig heeft geaccepteerd, al toont zij hem natuurlijk wel regelmatig wie het voor het zeggen heeft en de oudste rechten. S. Boy blijft overal vrij rustig onder en veroverd langzaam maar zeker zijn plek binnen het huishouden.

Wel, mevrouw Katblad vond het erg fijn dat ze even bij Gizz en Sonny Boy op bezoek mocht zijn en bedankt hun mens voor de gastvrije ontvangst!

Over Cera

Hai Cera, ik snap dat je het erg druk hebt en ook nog langs de Kroeg(tuin) moet vanmiddag, maar ik hoop dat je even tijd hebt voor je interview? Nee, het hoeft niet lang te duren maar dat hangt ook een beetje van jouzelf af, heh? Ja, daarna mag je nog wel even je rondje lopen, als je maar wel op tijd voor het eten thuis bent. Dat kun je niet beloven zeg je? Nou, laten we het er toch maar op wagen. Dan komt nu de eerste vraag, en als je de vragen te moeilijk vind, kun je gewoon antwoorden dat je het niet weet, goed? Nee, dat is helemaal niet erg want je hebt al zoveel beleefd in je leven dat we ons kunnen voorstellen dat je niet alles goed hebt kunnen onthouden. Zullen we dan maar?

Hoe kom je aan je naam?
Die hebben mijn vorige mensen me gegeven. Ik weet niet waarom, maar het is wel een vrij unieke naam, heh?
Het is een prachtige naam Cera, en hij past heel goed bij je!

Wanneer werd je geboren?
Dat weet ik niet. Ik weet wel dat het in de zomer was toen ik bij mijn mensen in huis kwam. Ja, toen was ik een paar weken oud. En nu ben ik 6 jaar.
Wel Cera, dan moet dat in 2004 zijn geweest. Nee, we snappen dat dat jou niks zegt, maar het is meer voor de statistieken, heh? Ook een moeilijk woord inderdaad. Wel, de volgende vraag slaan we maar over. Ja, die gaat over waar je werd geboren, maar dat weet je waarschijnlijk zelf niet meer en dat is ook helemaal niet belangrijk.

Wanneer kwam je bij mevrouw Katblad in huis?
Toen mijn vorige mensen gingen verhuizen, of eigenlijk al iets daarvoor, en dat is nu bijna een jaar geleden. Ja, ik kwam al vaak bij u binnen omdat ze thuis aan het inpakken waren, en dat vond ik niet leuk en dus werd ik daar nerveus van. Bovendien kwam ik graag bij u om met de Boez te spelen en pikte dan al wat brokjes mee en aaien van u. Van het één kwam toen het ander, en toen ben ik tenslotte gebleven.

Wat kun je vertellen over je karakter?
Aan de ene kant ben ik erg op mezelf, maar aan de andere kant hou ik ook wel van gezelschap, als het maar niet al te druk is. Ik ben dol op aandacht van mensen, dat klopt. Tijdens mijn wandelingen verzamel ik ook vaak knuffels van mensen die het goed met mij menen. Verder ben ik best wel bang voor pestkoppen, en die zijn er maar zat in de Katbladbuurt. En ik ben ook bang voor mensen met stokken. Volgens u ben ik erg bescheiden, niet? Ja, ik blijf altijd een beetje achteraf als u het eten uitdeelt. De avondmaaltijd en het ontbijt, ja. Maar dat komt omdat ik als laatste bij u ben komen wonen, en daarom moeten de anderen voorgaan. Nee, dat heeft niemand mij verteld, maar dat doe ik uit mezelf. Verder ben ik een goede jager, maar dat wist u al want ik breng regelmatig muizen thuis, en ik kan ook uitstekend Verkennen (heb daar ook een diploma voor).

Hoe ga je met de andere katten in huis om?
Wel, mevrouw Troy probeer ik een beetje te mijden omdat ze nogal bazig is. Ja, ik loop voor de veiligheid maar met een boog om haar heen, vooral als ze bozig zit te kijken. Met Japekoppie kan ik best wel goed opschieten omdat hij zo rustig overkomt en nooit boos is. Ja, ik lig soms best wel dichtbij hem op het grote bed, gewoon voor de gezelligheid. We lopen ook wel samen een eindje op, en dat gaat helemaal vanzelf. De Boez is mijn kleine vriend. Ja, eigenlijk al van het begin af aan, toen ik nog aan de overkant woonde en hij bij u in huis kwam als jong ventje. Ik vond dat ik op hem moest passen en deed dat ook, en u vond dat wel handig, weet u nog? Jah..... Maar nu heeft hij geen oppas meer nodig. We spelen wel regelmatig met elkaar, want dat blijft leuk.


Wat zijn je hobby's?
Nou, verkennen natuurlijk, maar ook jagen, klimmen en zonnen. En lekker eten ben ik ook niet vies van. En geaaid worden uiteraard, maar dat had ik al gezegd.

Wat is je lievelingseten?
Lekker zacht voer uit blikjes of kuipjes. Nee, ik eet niet van die snoepies maar staafjes vind ik ook wel lekker. Ja, die zou u best wel vaker mogen uitdelen.


Wat is je favoriete slaapplek?
Uw bed - tegen uw hoofdkussen aan - of het mandje onder de zoldertrap.


En je favoriete speeltje?
Levende muizen natuurlijk, maar ook van die speelgoeddingen en in de zomer speel ik graag met Libelles.

Hoe is het met je gezondheid?
Uitstekend. Ik heb de neiging om een beetje te zwaar te worden, maar daarom doe ik veel aan sport.


Wie zijn je vriendjes?
Mijn echte dikke vriendjes zijn de Boez en Oscar.


En wie je vijanden?
Dat zijn er meer, want er zijn veel pestkoppen in onze buurt. U wilt weten wie? Zwarte Gijs, Harremans, Panda, Bobo, Thassos, Myo, Wamy en Bel de Franskat, maar die is gelukkig opgehoepeld. Hoe ik dat weet? Wel zijn geur is aan het verdwijnen en ik heb hem de laatste dagen niet meer gezien. U wist dat nog niet? Nou, dan vertel ik u toch nog Het Nieuws van de Dag, heh? Ja, ik weet het zeker.


Heb je nog iets bijzonders te vertellen?
Ja, ik heb oma een tijd al niet meer gezien, en ik mis haar.
We zullen het aan haar doorgeven Cera, misschien komt ze dan weer eens bij je op bezoek.
Verder nog wat?
Ja, ik heb ook kinderen gehad. Nee, ik weet niet meer hoeveel maar slechts 1 is blijven leven en die heb ik toen van ergens buiten naar mijn huis gebracht. Ze werd door mijn mensen Snoepje genoemd, maar is al snel na een verhuizing weggelopen en ik heb haar nooit meer teruggezien. En verder wil ik daar liever niks meer over zeggen.
Dan heb ik best wel veel tijd nodig gehad om bij u te wennen, u te leren kennen en te snappen wat u allemaal bedoelt als u staat te kletsen tegen mij. Of die etenstijden, allemaal zo strak heh? En dat ik 's nachts niet op straat mag en meer van die dingen. Ja, u heeft wel erg veel regels, maar het is te doen en u bent tenminste wel duidelijk, dat zeg ik er direct bij. En ik ben er erg trots op dat, ondanks dat de Boez dan onder het dekbed is gekropen, ik een plekje naast u op bed heb veroverd en dat u mij dan aait totdat u een lamme arm heeft. Ja, dat is voor mij één van de mooiste momenten van de dag en wil dat ook graag continuëren, als u het goed vindt.
Verder ben ik ook nog vergeten te vertellen dat ik heel goed kan po(e)seren, en om dat te illustreren zou ik het wel prettig vinden als u een beetje mooie foto's van mij uitzoekt. En dan wil ik nu graag nog even naar de Kroegtuin, en dat is niet vanwege dat café, maar omdat die tuinen daar tot mijn oude territorium behoren en ik daar nog regelmatig moet inspecteren. Nee, dat de mensen niet verkeerde dingen gaan denken, heh? En ik beloof dat ik deze keer op tijd voor het eten ben. Of ten hoogste een half uurtje te laat en niet veel later. Fijn dat u erin trapt mevrouw Katblad, en houdt u mijn bakje voer dan wel apart tot ik er ben? Dank u wel....
Jij bedankt lieve meid, en mevrouw Katblad wil je graag nog laten weten dat ze heel erg blij is dat je bij ons bent komen wonen en dat die lamme arm helemaal niet erg is. Kijk je wel een beetje uit als je van het garagedak gaat springen? Dan is het goed.

Het komt weer in orde met mevrouw Troy

Omdat mevrouw Troy er steeds vanaf zag (sinds de sneeuwperiode) via het kattenluik een frisse neus te gaan halen, hebben wij voor haar enige tijd het Poezenloket geopend. Dat was meer naar de zin van de oude dame, en al spoedig nam zij plaats op het bankje, naast de Rozemarijn. Daar bleef zij korte tijd zitten, speurde de straat af en rook aan een paar planten.

Alles bij elkaar is mevrouw Troy zo'n 10 minuutjes buiten actief geweest, en toen wij haar vertelden dat wij het loket weer gingen sluiten omdat de verwarming overuren draaide, verkoos zij weer naar binnen te gaan, en deed dat, ondanks haar hoge leeftijd, soepel en lenig.
Later op de dag (zo tegen zonsondergang) heeft zij eindelijk weer eens het kattenluik gebruikt om onze buitentafel met waterbak te kunnen inspecteren, maar was wel weer op tijd terug voor de avondmaaltijd.
Wij zijn blij dat mevrouw Troy heeft ondekt dat zij buiten niets meer te vrezen heeft, en denken dat het - tenzij het weer gaat sneeuwen en/of knallen - spoedig weer helemaal in orde komt met haar (qua buitenactiviteiten dus).

Snel weer thuis...

Omdat Oscar zich nog niet had gemeld en wij toch een rondje gingen lopen, was de Boez een beetje boos. Maar daar trok mevrouw Katblad zich niets van aan. Ja, Boez is wel eens meer boos. Zo hadden wij laatst Cera een stukje staafje aangeboden en wierpen dat haar toe. Boez onderschepte het vervolgens, slaakte daarbij een kreet van ongenoegen en mepte het stukje lekkers ver weg onder de bank. Toen wij daar wat van wilde zeggen, ging hij snel door het luik naar buiten. De sipkijkende Cera kreeg toen natuurlijk een nieuw stukje... Maar goed, onze jongste is dus regelmatig een tikkie uit zijn humeur en mevrouw Katblad denkt dat dat haar schuld is; de Boez zou teveel door haar verwend worden. En dat spreken wij van de redactie dus niet tegen... Gelukkig ging de Boez ondanks zijn chagrijn toch mee naar de Kruidentuin.

Cera had er wel zin in, dat zie je zo. Ze klom een stukje de boom in, keek even om zich heen en liet zich toen weer netjes zakken. Gelukkig haalde ze het deze keer dus niet in haar koppetje om door te klimmen tot de kruin, want dan hadden we vast en zeker weer aardig wat oponthoud gehad; de boom was namelijk best wel hoog en zonder van die handige, wat lagere zijtakken. En weer hadden wij natuurlijk geen ladder bij ons - daar beginnen we gewoon niet aan.

De Boez had nergens zin in. Hij dook niet tussen de struiken, klom niet op hekjes maar stond slechts hier en daar wat stuurs om zich heen te kijken. Het had dan ook niet veel zin om in de Kruidentuin te blijven hangen. Misschien zouden we wel nog een andere haarfabriek tegenkomen in de Parallelstraat? We vroegen de twee reporters met ons mee te komen.

Maar ook in de Parallelstraat viel helemaal niets te beleven. Geen katten op straat en zelfs niet in de vensterbanken.
Het huis van Bel de Franskat zag er verlaten uit. Gordijnen dicht en geen beweging te bespeuren. Zou de familie al zijn verhuisd, zo vroeg in het nieuwe jaar? En waarheen dan tenslotte? Dit moet uiteraard uitgezocht worden, en wij zullen u daar spoedig over berichten....
Cera snuffelde nog even aan een bloembak in de Steeg van Storm, maar was daar snel mee klaar.
Mevrouw Katblad besloot tenslotte om maar terug te keren naar de redactie, daar kon zij dan een aanvang maken met de interviews met Cera en de Boez, als die daar tenminste voor in de stemming waren, heh? Want dat moet je altijd maar afwachten....

Matatabi

Nu hadden wij voor onze haarfabrieken van die kauwstokjes gekocht die kalmerend zouden moeten werken. En wij hadden er een paar uitgedeeld aan onze reporters, een dag voordat het vuurwerk afsteken begon. Natuurlijk keek niemand om naar die stokjes; ze werden zelfs zeker en beslist afgewezen. Mevrouw Katblad had daar de pest over in, want deze stokjes zijn bepaald niet goedkoop en waren dus een slechte investering geweest.
Totdat Cera gisteren ineens haar belangstelling toonde voor één van de houten kalmeringsstaafjes.

Het effect van zo'n stokje is te vergelijken met een takje Nepeta. Cera gaf het een paar kopjes, rolde met het stokje tussen haar poten over de grond terwijl zij ondertussen steeds maar knipoogde naar de camera en mevrouw Katblad. En verder bracht zij een aantal tevreden geluidjes voort.

Ja, Cera was erg in haar element met het zogenaamde Matatabi-stokje, maar af en toe keek zij er ook wel erg debiel bij, en dat verontrustte ons toch wel een beetje.
Wij zochten daarom de bijsluiter maar weer eens op en lazen het volgende.

Matatabi Cat Chew Sticks zijn stokjes van de Matatabiboom ofwel Actinidia Polygama, ook wel Silver Vine genoemd. Deze boom is familie van de Kiwiboom en groeit in Azië, met name in China en Japan.
Matatabi heeft een speciale aantrekkingskracht op katachtigen. Er zit een stof in die katten lekker vinden, waardoor ze kunnen ontspannen. De kat krijgt, door spelen met het stokje, afleiding en rust, hetgeen voor katten die in stressvolle omstandigheden terechtkomen (tentoonstelling, asiel, reizen, dierenarts etc.) gunstig kan zijn.
Katten die last hebben van stress, irritatie, frustratie en depressie kunnen baat hebben bij Matatabi.
Niet vaker dan twee tot drie maal per week geven omdat anders gewenning optreedt. 
TIP: Indien de bast van het stokje wordt verwijderd, is het effect groter.


Wel, Cera was na een minuut of twee klaar met het stokje. Ze leek niet erg gekalmeerd, eerder wat opgewonden, en verdween naar buiten. Ze heeft vervolgens niet meer naar het stokje omgekeken. Mevrouw Katblad zal binnenkort het bastje van het stokje afpeuteren om te zien of het zo meer of ander effect heeft. Wordt dus waarschijnlijk vervolgd. Meer lezen? http://biomentorfoundation.nl/producten/matatabi.pdf
(N.B.: heeft u soortgelijke of andere ervaringen met zo'n stokje? Bericht het ons!)

Geen boze blikken

Voor mevrouw Katblad is het jaar goed begonnen. Ja, want er heerste, na de hectische dagen met al het geknal, vrede in huis. Japekop en de Boez lagen samen op de bank, vlak bij elkaar nog wel en dat zonder irritatie of afkeer te tonen. Nu zoekt de Boez wel vaker Japekop op, maar krijgt dan altijd een hoop boze blikken toegezonden. Echter, nu dus niet. En daar was mevrouw Katblad dus erg blij mee. Er was wel één klein puntje van teleurstelling bij haar, en dat was dat zij zelf nu niet meer op de bank kon gaan zitten om even naar het lichtkastje te kunnen kijken. Maar dat was echt maar een héél klein puntje. Nee, dit vredige tafereel kon niet verstoord worden natuurlijk, en dus ging mevrouw Katblad maar in de stoel zitten. Tja.....

Over mevrouw Tokkie Troy

Wel mevrouw Troy, we gaan het als volgt doen. Ik stel vragen aan u en dan geeft u antwoord. Voor zover uw herinnering gaat, inderdaad. En dan zou het erg prettig zijn wanneer u niet steeds over het toetsenbord loopt, want dan gaan er dingen mis. Ja, dan krijgen we erg rare vragen en nog gekkere antwoorden en dat stellen onze lezers niet zo op prijs. U wilt toch zelf ook wel graag dat de lezers u serieus nemen? Nou dan. Ja, een plas tussendoor kan wel, en desnoods ook een slokje water, als u daar maar niet te veel tijd voor neemt. Ja? U bent er helemaal klaar voor? Dan gaan we beginnen.

Hoe komt u aan uw naam?
Ik werd dus geboren hier ver vandaan, zo ongeveer....
Nee mevrouw Troy, zo gaat het niet goed want dat is niet de vraag. Dat van uw geboorte komt na deze vraag. Ja, we doen het in dezelfde volgorde als bij de anderen, anders wordt het een zooitje. Dus nogmaals: Hoe komt u aan uw naam?
Wel, jijzelf noemde mij eerst Trojka. Want ik werd dus geboren hier ver....
Mevrouw Troy!
O ja... sorry. Trojka dus, maar daar luisterde ik niet zo goed naar, heh? Toen werd het Troy met een hele lange rrrrrrrrrr en dat was al een stuk beter. Maar als ik iets deed wat jij liever niet had, kon jij met die naam niet zo goed overweg, en toen werd het Tokkie Troy omdat je dat Tokkie zo lekker dwingend kon zeggen. Zo was het toch? En dat mevrouw heb ik er zelf bij verzonnen, omdat ik na de geboorte van mijn zoons en mijn scheiding van Japie van de Overkant wel aan wat meer respect toe was. Maar dat mevrouw hoeft je er niet altijd bij te zeggen, alleen wel in officiële stukken en tijdens ernstige en gewichtige gesprekken. Nee, dat T.T. vind ik helemaal niks; afkortingen zijn voor jonge jongens of ander gespuis, en ik heb dan ook liever niet dat je mij zo noemt. Mag ik nu dan even plassen?
Mevrouw Troy, u bent net geweest! Zo snel kunt u toch niet weer aandrang krijgen?
Ach, het zijn de zenuwen, heh? Ik ben echt zo terug......

Wanneer werd u geboren?
Een hele tijd geleden, dat is iets dat vaststaat. Je zegt dat het in de zomer van 1994 was? Wel, dat zou zomaar kunnen. Want ik werd dus geboren hier ver vandaan, en ik meen dat het in een garage was. Ja, daar hadden de mensen voor mijn moeder een doos neergezet, met overal kranten op de grond. Nee, dus niet netjes in een krantenbak, maar gewoon overal op de vloer. Nee, zelfs geen kattenbak dus. En toen jij mij kwam uitzoeken, was ik nog heel erg jong. Ja, een paar weekjes. En toen je me kwam halen, zeiden ze dat ik 9 weken was, maar dat was ik nog niet. Nee, dat weet ik zeker. En toen ik bij je thuis arriveerde, ging ik dan ook gelijk op zoek naar mijn moeder, maar die was niet meegekomen met ons. Er zat wel een andere poes bij je, en haar vroeg ik of zij mijn moeder wilde zijn. Nee, ze deed in het begin erg gemeen tegen mij. De grote Koenk heette ze, ja. Maar na een weekje aandringen van mijn kant, ging ze toch overstag. Ja, ik mocht bij haar sabbelen, en dat deed ik dan vooral 's nachts als we bij jou op bed lagen. Mag ik nu nog even weg? Ik geloof dat ik een drukje moet. Nee? Dan houd ik het nog maar wat op. Ja, ik zal mijn best doen. Nu dan vraag drie? Oh, die heb ik dus al beantwoord. En vraag vier ook, zegt u? Dan schiet het lekker op. Vraag vijf dan maar?


Hoe is uw karakter?
Ach. Ja. Nu, ik ben dus een tikje zenuwachtig van aard. Altijd al geweest, ja. Nee, ik duld geen bemoeienissen, en zeker niet van vreemden. Ongevraagd aaien bestraf ik vaak met een paar rake klappen, inderdaad. Fijn dat je daarom de mensen altijd even waarschuwt, dat voorkomt de gang naar de verbanddoos, niet? Daarom. Ja, kopjes geven doe ik graag, maar vooral aan jou dus. Wilt je een demonstratie? Oh, nu even niet. Dan schijn ik ook nogal bazig te wezen. Ja, zelfs tegen jou. Wel, dat toon ik door - vooral als het je niet uitkomt - bovenop je te willen zitten of liggen. Ja, tijdens je werk bijvoorbeeld, of als je net een stukje wilt gaan breien. Of midden in de nacht inderdaad, dat gebeurt ook wel eens. Maar dat is meer een statement voor de anderen. Ja, opdat ze zien dat ik het toch echt voor het zeggen heb en de dingen bepaal. Je moet het namelijk zo zien, ik ben hier de oudste, ben hier het langst en heb het meest meegemaakt in mijn leven. Verder ben ik moeder van vier zoons, en daar kunnen de anderen ook niet tegenop, wel? Hoe bedoelt je dat ik ook nog andere kanten heb? O ja. Wel, ik ben nog steeds erg speels en het jachtinstinct is ook nog volop aanwezig. En als ik de kans krijg jat ik het eten van mijn zoon, dat klopt ja. Ik probeer het ook wel eens bij Cera, maar die laat zich niet meer door mij intimideren. Helaas inderdaad, die strijd heb ik verloren. Tijd voor de volgende vraag, naar mijn mening tenminste. Ik moet wat kortere antwoorden geven, meen je? Het wordt anders te lang? Te saai misschien zelfs? Ik kan me nauwelijks voorstellen dat men mijn antwoorden saai zou vinden maar vooruit, ik zal mijn best doen me te beperken. Volgende vraag alstublieft.


Zijn er nog meer huisdieren bij u in huis?
Wel, breek me de bek niet open.
Kort genoeg zo? Nu weer te kort vind je? Goed.
Ten eerste is daar mijn zoon Japekoppie. Een beste knul, daar gaat het niet om, maar hij had al lang geleden het huis uit gemoeten. Wel, omdat het niet gezond is voor een jongen om bij zijn moeder te blijven, en nou kom ik dus nooit meer van hem af. Ja, hij komt nog steeds regelmatig naar mij toe met het verzoek om zijn oren te wassen, terwijl die tijd al heel lang achter ons ligt. Ik geef hem dan een mep om hem dat duidelijk te maken, maar hij schijnt het maar niet te willen snappen.
Dan hebben we die Boez. Ja, die kwam op het juiste moment, want mijn zoon en ik dreigden een beetje in te zakken. Zijn komst heeft duidelijk gemaakt dat er nog veel te spelen valt, en dus heeft dit bejaardenhuis weer een beetje meer pit gekregen door die kleine. Ja, ik mag hem wel, al kan hij ook vaak erg lastig zijn en mij de trap op jagen. Nee, ik sla hem niet maar ik grom wel tegen hem.
Tja, dan juffrouw Cera, heh? Zij legde het eerst aan met mijn zoon, en vervolgens heeft ze zich langzaam maar zeker naar binnen gewerkt. Uiteraard geheel tegen mijn wensen in, maar op een gegeven moment was er geen weg terug meer. Het is geen kwaaie meid, maar ze is wat opdringerig af en toe. Naar mijn mens toe inderdaad, maar ze windt ook de jongens om haar pootjes. Nee, ik ben niet jaloers op haar maar ze moet wel goed weten wie hier de baas is. Ik dus, ja. Inderdaad, dat blijft een puntje van aandacht en zorg. En ik ben nog niet zo dement dat ik niet zie wat hier gebeurt in huis.
Je vindt dat ik weer te ver ga? In dat geval ga ik nu naar het toilet. Nee, ik hou het echt niet langer. Ben zo terug, ja?

Nu ga ik u vraag 7 stellen, maar u moet echt een beetje inbinden mevrouw Troy! Anders duurt het veel te lang allemaal. We zijn nog maar net over de helft!
Wel, vraag 7 is de volgende:
Wat zijn uw hobby's?

Daar kan ik het wel uren over hebben, maar ik moest het kort houden zei je, niet?
Wel, ik hou van spelen met speelgoedmuizen, maar mijn voornaamste lievelingsbezigheid is het Poezenloket bewaken. En dan vooral in de zomer als het open staat natuurlijk, want als het dicht is zoals nu, is er minder veel te beleven.
Verder ben ik graag in de buurt wanneer mijn zoon om fliebertjes zit te bedelen, zodat ik zelf ook nog een graantje mee kan pikken.
Tot slot moet ik toegeven dat ik goed mijn best doe om elk stukje meubilair en vloerkleed van mijn merk te voorzien. Ja, daarmee bedoel ik dat ik overal mijn nagels inzet. Inderdaad, ondanks jouw protesten.


Wat is uw lievelingseten?
Alles wat ik niet mag hebben, maar die seniorenbrokken gaan er ook wel in. Wel zie ik graag dat mijn bakje regelmatig wordt aangevuld, want als het niveau te laag is word ik erg nerveus. Het is namelijk zo dat ik....
Het is wel duidelijk zo mevrouw Troy! We gaan door naar de volgende vraag!

Heeft u een favoriete slaapplek?
Eigen mandje en 's nacht bovenop mens. Verder het logeerbed als dat uitgeklapt staat.


Nou, dat was tenminste lekker kort en duidelijk! Dan een vraag over uw gezondheid. Hoe is het daarmee?
Redelijk goed.
Is dat alles?
Wel, ik moest toch kort zijn? En over mijn pootkussentjes heeft iedereen kunnen lezen, en ook dat ik weer door de APK heen ben gekomen. Verder heb ik nergens last van, behalve dan dat ik af en toe de kluts een beetje kwijt lijk te zijn. Van die momentjes dat je ergens staat en denkt: wat kwam ik hier ook alweer doen? Maar dat klinkt jou ook best wel bekend in de oren, niet? Want ik hoor jou ook wel eens zeggen dat....
We gaan door naar de volgende vraag mevrouw Troy. Of moest u misschien nog even een plas doen? Oh, toevallig niet op dit moment. Merkwaardig, maar goed.

Heeft u vrienden of vijanden?
Ik dacht dat wij vrienden waren? Toch? Of ga je me nu teleurstellen? Nee, dat dacht ik ook. Mijn grootste vriendin is helaas overleden. Ja, dat was de grote Koenk. Ze ging heen toen Japekop nog klein was. Hij was erg verdrietig toen zij ons verliet, maar ik was dat ook al liet ik dat minder blijken. Vijanden? Die heb ik maar zat. Zo'n beetje elke haarfabriek die met slechte bedoelingen bij het Poezenloket komt. Ik kan ze best allemaal opnoemen, maar dan ben ik voorlopig nog niet klaar.
Dat geloven we direct, mevrouw Troy! En daarom stellen wij u maar de laatste vraag. Die zullen wij iets anders formuleren dan gebruikelijk, anders wordt het nachtwerk.

Is er nog iets heel bijzonders wat u dagelijks bezighoudt? Misschien iets waardoor u niet goed kan slapen of u belet uw maaltijd te nuttigen?
Eh, nou, eigenlijk nee. Of we moeten het gaan hebben over de slechte schoonmaak van de kattenbak, het alsmaar verzetten van de planten en vertimmeren van het loket, of al die dingen die jij doet zonder eerst mij om toestemming te hebben gevraagd? Nee? Dan was dit het wel, geloof ik.


Dan bedanken wij u hartelijk voor dit interessante interview, mevrouw Tokkie Troy! Als u wilt mag u nu even over het toetsenbord heenlopen of nog een drukje of plasje gaan doen. Nee? Geen behoefte? Slokje water dan? Ook niet? Weet u het zeker? Ook nee?

Nattigheid in het nieuwe jaar

Gisterochtend kregen wij al vroeg Wamy op bezoek. U ziet hem hier onder onze buitentafel, maar daarvóór had hij al in het raamkozijn gezeten. Of hij ons nu zijn goede wensen kwam brengen of helemaal iets anders in gedachten had weten we niet, maar hij was wel de eerste in het nieuwe jaar die ons loket bezocht. Gelukkig werd er niet geknald in onze straat, en dat zal wel aan het feit hebben gelegen dat het behoorlijk miezerde, en het dus niet zo prettig was om buiten te zijn. Bovendien was het geknal in de stad 's nachts doorgegaan tot een uur of vijf (je houdt het niet voor mogelijk, heh?), dus waarschijnlijk lagen de vuurwerkliefhebbers nog in diepe ruste....

Omdat onze tafel niet geheel (of in het geheel niet) waterdicht is, zocht Wamy een drogere plek op. Daar bleef hij een poosje zitten, totdat hij op het idee kwam om de Hoftuin te gaan bezoeken. Was dat omdat het in de Katbladstraat een dooie boel was en hij meer activiteit in het Hof verwachtte? Of omdat het daar juist altijd wat stiller is?
Wel, we lieten Wamy zijn gang gaan en richtten ons tot onze eigen haarfabrieken.

We liepen met Cera en de Boez naar de Kruidentuin, en vonden daar de restanten van het plezier van de vorige avond. Voor onze reporters minder interessant om begrijpelijke redenen.

Ja, in de Kruidentuin moest het zeker heel gezellig geweest zijn! En alles netjes opgeruimd ook, nou ja, bijna alles dan.
Cera en de Boez schonken dus totaal geen aandacht aan de stille getuigen van een uitbundige avond, maar waren alleen maar druk bezig om een droog plekje te vinden.

Maar helaas, het was overal even nat. Daar mevrouw Katblad ook last had van de miezer (de camera werd behoorlijk nat), besloot zij niet een hele ronde te gaan lopen. Nee, zij ging liever weer terug naar de redactie voor een lekker kopje bruin vocht, vers uit de machine, en een staafje voor de moedige reporters die ondanks de nattigheid toch bereid waren geweest een stukje met haar mee te lopen.

Tot onze verbazing zagen wij op de terugweg Japekoppie lopen. Wellicht wilde hij na zo'n onrustige nacht toch zijn verkennersronde doen? In elk geval had hij het druk met het besnuffelen van enkele uitstekende blauwe regen-sprieten en wij besloten hem niet daarbij te storen. We liepen nog wel even de Hoftuin binnen, maar Wamy was daar al niet meer en bovendien was het ook daar behoorlijk nat. Nou, een wat sullige eerste rondje in het nieuwe jaar, maar dat lag niet aan ons maar aan het weer. Er komen vast nog wel betere dagen, toch? Daarom.....

De 50 duizendste!

Die kwam vandaag uit Leiden om 13.37 uur!

Was u het? Graag even melden aan mevrouw Katblad (via de mail of een reactie op dit bericht....). Japekoppie wil u graag persoonlijk feliciteren!

Ondanks alles....

Japekoppie en mevrouw Katblad:

Waarom ben ik niet geinterviewd? Vind je mij niet belangrijk genoeg soms?


Eh ja, natuurlijk! Jullie zijn het allerbelangrijkst voor mij, maar dat weet je best.

Wel, als jij met je camera achter die buurtgenoten van ons aanloopt, ga ik wel eens twijfelen namelijk. Soms heb ik het idee dat je mij dan helemaal niet ziet.


Wel Japekop, dat zie jij dan helemaal verkeerd. Ik zeg toch vaak genoeg tegen je dat jij mijn beste vriendje bent? En je bent mijn voorproever, mijn disgenoot, de beste Verkenner A etc., en je hebt de zachtste vacht van allemaal, de langste staart, van die leuke plukjes aan je oren en de langste wimpers. En als je zit te wachten op een fliebertje dan krijg je altijd zo'n allerschattigst druppeltje onder je kin. En als dat fliebertje niet snel genoeg komt, ga je ook nog zitten hikken. Je bent heel bijzonder voor me, dat weet je toch? En we hebben zoveel meegemaakt, wij samen, toch?

Dat is waar, inderdaad. Ik was nog een keer bijna dood, heh?


Ja, toen moesten we heel vaak naar de dierenarts, en die specialist dacht toen dat je een tumor had.

Ja, dat weet ik nog want toen moest ik heel lang en ver in het wielhuis en toen moest mijn buik ook nog kaal. Was niet leuk, maar er zat niks anders op. Maar toen werd ik gelukkig toch weer beter.


Gelukkig wel! Met heel veel maagzuurremmers en prikjes, en heel veel aaien en vaak op schoot. En lichtverteerbare hapjes, geen fliebertjes toen, heh?


Nee, geen fliebers toen. Maar nu gelukkig weer wel. En als je me niet ziet als je hapjes hebt staan voor de visite, dan bijt ik gewoon even in je elleboog zodat je weet dat ik er ben en zit te wachten, heh? Op een fliebertje dus. Maar je hebt eigenlijk wel gelijk. Wij samen hebben iets, maar dat neemt niet weg dat ik ook een interview in ons Katblad wil. Met dezelfde vragen als die anderen. En die wil ik dan zelf beantwoorden, kan dat?

Oké Japekop, je hebt je punt gemaakt en eigenlijk heb jij ook wel gelijk. Zullen we dan maar beginnen?


Over Japekoppie.

Hoe kom je aan je naam?
Wel, die heb jij me gegeven toch?
Japekoppie, toe nou!
Oké, ik zal het vertellen. Ik ben dus een zoon van mevrouw Tokkie Troy.....
Dat weet dus iedereen al!
.....en van Japie van de overkant. Die is alweer een tijd geleden verhuisd, maar ik leek zo op hem dat mijn mens (jij dus) zei dat ik net een kopie was van hem. Een kopie van Japie dus, en dat werd Japekoppie. Helaas noemt mijn mens mij ook vaak Apekop, of kortweg Aapje. Zo goed?
Ja, prima zo. Dan komt nu de volgende vraag.

Wanneer ben je geboren?
Dat moet jij maar zeggen want dat weet ik niet meer; ik ben niet zo goed in data, ik weet alleen dat ik 13 jaar ben want dat vertel je me vaker dan goed voor me is. We hebben het toch ook niet over jouw leeftijd? Nou dan! Oh, was het in september? Fijn. De tiende? In 1997? Dan ben ik dus nog lang niet 14, wel? Volgende vraag alsjeblieft.


Waar ben je geboren?
Nou, thuis natuurlijk! Bij mijn moeder dus. Ja, dat was hier, op de bovenverdieping. En jij hebt dat niet eens zien gebeuren omdat er al voor mij drie broertjes van me waren geboren, en toen dacht je dat het "op" was. Maar toen kwam ik dus nog, en omdat je dacht dat ik een cadeautje was, heb je me niet weggedaan zoals die andere drie. Nee, mooier kan en wil ik het niet zeggen, want zo is het precies gegaan. Als je van te voren geweten had dat we met zijn vieren zouden worden geboren, had je ook mij verkwanseld. Toch? Nou dan!


Wat kun je vertellen over je karakter? En eerlijk zijn, heh?
Wel, ik kan nog wel eens chagrijnig zijn, maar dat is dan niet mijn schuld. Ja, dan is er sprake van onrecht of pesterij, en daar kan ik niet tegen. Ik kan ook niet tegen teveel drukte en onverwachte gebeurtenissen, en ik word er ook niet goed van als er veranderingen in huis worden aangebracht of er lawaai wordt gemaakt. Dan krijg ik last van mijn maag en moet ik kotsen. Braken ja, dat is toch hetzelfde? En indringers kan ik ook niet goed tegen. Ja, dan ga ik de voordeurmat markeren. Plasjes inderdaad.


Zijn er nog meer huisdieren en hoe ga je met ze om?
Om te beginnen woon ik nog bij mijn moeder, maar dat heb jij dus zo besloten. Meestal probeer ik haar te mijden omdat ik anders een knal van haar krijg. Dan is er nog Cera, en met haar kan ik wel goed opschieten. Ja, ze is mijn verloofde geweest, maar die verloving hebben we verbroken en we zijn als goede vrienden uit elkaar gegaan. Dat ze hier zou komen wonen, wist ik toen nog niet. Maar ik kan heel goed met haar op 1 bed. Slapen ja, maar niet al te dicht bij elkaar. Halve meter ertussen, ja.
Dan heb je nog die Zoebel (de Boez), de jongste van ons. Zo, of ik met hem moeite heb gehad! Wat kan dat ventje vervelend zijn! Ja, vooral vroeger wilde hij altijd met mij spelen terwijl ik daar helemaal geen zin in had. Omdat ik geen speler ben maar een verkenner dus. Ja, nu tolereer ik hem. Nee, ik geloof niet dat wij ooit nog eens in 1 mandje zullen liggen, maar heel af en toe een klein beetje met hem zooien doe ik wel eens. Niet te lang nee, want dan heb ik het alweer met hem gehad. Weet je dat hij wel eens op het aanrecht zit? Oh, hebben we het daar nu niet over... Nou, kom dan maar op met je volgende vraag. Of heb je eerst nog een foto van me? Nou, bijvoorbeeld ik en mijn hobby?

Wat zijn je hobby's?
Nou, daar hebben we het al zijdelings over gehad, heh?
Ten eerste natuurlijk het voorproeven. Ja, als jij in de keuken aan het voedsel bereiden bent en er komt iets van vlees of vis aan te pas, wil ik graag voor je proeven of de kwaliteit wel goed is, of het vers genoeg is en of het smaakt. En dat dan graag voor het de pan ingaat, en helemaal natuurlijk voordat je er wat overheen strooit. Ja, zout en peper en meer van die ongein. Wel, als ik een stukje heb voorgeproefd en ik ga hard krijsen om meer, dan weet je dat het deugt. Natuurlijk moet ik dan nog een stukje, want een goede proeverij moet altijd in een paar stappen, heh? Daarom ja.
Als het gerecht dan tenslotte gekookt of gebraden op je bord ligt, wil ik graag weer proeven. Ja, om te kunnen beoordelen in hoeverre je je het hebt verpest. Soms valt dat best reuze mee inderdaad. Soms. Ja, als ik het lekker vind ga ik zitten klieren, dat weet ik zelf ook wel.
Ten tweede doe ik dus graag aan verkennen. Daar heb ik een diploma van (Verkenner A). Nee, hoger dan dat kan niet, tenzij jij dat nog erbij gaat verzinnen. Maar dan moet je ook weer cursussen gaan organiseren. Waar dat verkennen uit bestaat? Wel, het dagelijks lopen van mijn rondes, maar dan helemaal volgens de regels. Ja, met oog voor gevaar en obstakels, het zorgvuldig in kaart brengen van allerlei geuren en zo nodig het onderweg markeren van belangrijke punten.
Ten derde doe ik graag mijn slaapjes, en dan het liefst op jouw bed of op de bank of in de stoel. Wel, dat was het zo ongeveer.


Wat is je lievelingseten?
Fliebertjes kaas natuurlijk, maar ook fliebertjes diverse vleeswaar, leverworst, en de laatste tijd ook wel van die staafjes en sommige soorten snoepies. Nee, ik lust ze niet allemaal want vergeet niet dat ik een fijnproever ben, heh?


Heb je nog rare gewoontes?
Nee, al mijn gewoontes zijn logisch en verklaarbaar. Ja, ook dat bijten in je elleboog, en weghalen van je bril van het nachtkastje, omdat ik dan vind dat je uit je bed moet komen. Ja, daar valt het likken van je oogleden ook onder, want dan had je niet gezien dat ik je bril op de grond had gegooid.

Hier zit ik trouwens tussen de Nepeta, want daar word ik altijd lekker rustig van. Had je nog meer vragen?


Heb je gezondheidsproblemen?
Wel, mijn maag blijft een beetje een zwakke plek. Ja, als ik mijn zorgen en ergernissen inslik, moeten die er ook weer uit en dat komt dan samen met mijn net genuttigde voedsel. Dat was het geloof ik wel; ik heb verder geen klachten op het moment.


Heb je vrienden?
Ik heb een vriendin, mag dat ook? Cera dus, ja. Soms lopen we samen wat op. Nee, dat spreken we niet met elkaar af maar dat gebeurt gewoon. Oh ja, mijn broer mag ik ook wel. Charli dus. Nee, echt dikke vrienden zijn we nu ook weer niet.


Heb je vijanden?
Ja, die heb en had ik. Storm bijvoorbeeld, die kon ik echt niet zetten. En dan Bel de Franskat, die moet ik ook niet. Op dit moment? Simba, als die op het dak loopt te rotzooien als ik daar ook ben, en dan bovendien met zijn dikke achterste op onze keukenkoepel gaat zitten. En dat kreng van achter ons, Luna inderdaad. Denkt dat het dak van haar is en wil me dat alsmaar inwrijven. Nee, dat pik ik dus niet. Dan is er ook nog Zwarte Gijs, maar die zie ik gelukkig niet zo vaak. Nee, ik loop altijd met een boog om hem heen maar hij zoekt wel eens ruzie. Ik niet, nee.


Nog iets bijzonders?
Wel, heb je nog effe?
Ten eerste dat kattenluik. Ja, dat is knap waardeloos inderdaad. Eigenlijk wil ik dat het Poezenloket de hele dag open staat, dan kan ik in en uit als mij dat schikt.
Dan wil ik het even over de Boez hebben, want ik..... Ik moet niet zo klagen zeg je? Mag ik het dan ook niet over het achterraam hebben? En dat de zolderdeur altijd dicht blijft? En dat mijn moeder me slaat? Over Oscar die steeds maar van mijn brokkies eet? Dat Wamy-geval dat hier steeds maar poogt binnen te dringen? Nou, in dat geval zijn we klaar. Ben ik klaar, ja. Ja ik ben wel tevreden. En als ik toch nog wat wil vertellen, doe ik dat gewoon later wel in een nieuwsbericht. Stiekem en via een omweg dus ja. Want dat is het voordeel van een baan als reporter, heh? Ja, wat je allemaal kwijt wilt, raak je toch wel kwijt. En dan is het nu tijd voor mijn dagelijkse ronde.


Wel Japekop, bedankt voor je medewerking. Maar vergeet niet: Mevrouw Katblad bepaalt wat er in het Katblad komt, toch? En de Hoofdredacteur dus, ja. En ga nu dan maar je rondje lopen. Wel straks door het luikje weer naar binnen heh? En dus niet voor het raam gaan zitten klieren of alsmaar op de keukenkoepel bonken. Ja, je bent een fraai portret, maar ondanks alles houden we veel van je. Of was het "dankzij"?

Het nieuwe jaar in

Nee, de Boez hoefde gisteravond niet te eten. Door het knallen had hij al gegeten en gedronken, zeg maar. De andere drie zijn nog wel voor het diner beneden gekomen, maar de bakjes gingen niet zo mooi leeg als anders en ze waren dus snel klaar.

Nu moeten we ook eerlijk toegeven dat de hele redactie behoorlijk riekte naar olie- en appelbollen, zelfs na het luchten middels het openen van de keukenkoepel. En er deugde natuurlijk sowieso helemaal niets van de structuur van de dag. Want mevrouw Katblad ging zomaar (na het bakken) onder de douche, midden op de dag, en dat klopt niet. Bovendien klonk er constant klassieke muziek op de bovenverdieping (om het geluid van de knallers enigszins te maskeren) en dat klopte ook niet. Van zo'n rare dag raak je als haarfabriek natuurlijk je honger kwijt, dat is heel erg logisch....

Cera was 's avonds best nog wel stoer.
Ze kwam een paar keer naar beneden en ging dan op de salontafel zitten waar voor de gelegenheid een kleedje overheen lag. Maar u kunt aan haar blik wel zien dat ze helemaal niets snapte van al het gedoe en lawaai op straat en om enige bijstand verzocht, die zij ook kreeg in de vorm van een flinke dosis aaien. Dat hielp dan een beetje, al was het natuurlijk niet afdoende.

Op een gegeven moment (gedurende de avond) ging mevrouw Katblad maar eens even boven kijken om te zien waar onze reporters zich ophielden. Japekop had een nieuwe verstopplek gevonden: onder de cv-ketel achter de koffer. Een uitstekende plek die hij helemaal zelf had ontdekt. De half opengeschoven kledinglade was nog ongebruikt gebleven, terwijl die in het verleden toch altijd wel erg populair was als schuilplaats, maar zo zie je maar weer. Haarfabrieken zijn onvoorspelbaar!

De Boez had gekozen voor het logeerbed, maar dan eronder uiteraard. Bij een volgende inspectie later op de avond lag hij daar nog steeds, dus moest het hem daar bevallen, voor zover mogelijk natuurlijk.
Ja, twee jaar geleden zat hij als dreumes van slechts een paar maanden oud nog vanachter het raam naar het vuurwerk te kijken, nu denkt hij daar heel anders over.

Mevrouw Troy was zo moedig om zich regelmatig even beneden te melden bij mevrouw Katblad, maar dan wel met doorgezakte pootjes en de buik dicht bij de grond. Angst inderdaad. Al spinnende draaide ze dan wat rondjes om haar mens heen, maar lang hield ze dat niet vol. Nee, kwamen te knallen te dichtbij dan zocht zij toch in grote haast de bovenverdieping weer op. Wij zagen haar een paar keer onder het dressoir, maar ook onder een kledingrek tussen de nette jasjes van mevrouw Katblad. Ach ja....



Wel, toen de hel echt losbrak (hoewel de hele avond al behoorlijk onrustig was), is mevrouw Katblad niet lang meer opgebleven en naar bed gegaan. En toen het ergste voorbij was, kwamen de haarfabrieken één voor één bij haar op het grote bed, want angst verbroederd blijkbaar. Het werd een beetje krap daar, dat wel, maar gelukkig begreep mevrouw Katblad dat zij op dit moment niet al te streng kon zijn en liet toe dat er over haar heengelopen werd. En toen het tenslotte echt helemaal stil was, werd het sein "veilig" gegeven (wij weten niet door wie) en ging men naar beneden voor wat brokjes, een paar slokken water en een bezoek aan de kattenbak. Nou, dat hebben we weer gehad heh? Ja, gelukkig maar. En Japekoppie heeft niet gebraakt, iets waar we heel blij om zijn....

Achter het fornuis

In het oude jaar kwam Gizmo nog even bij ons langs. Wij vroegen haar hoe het met haar nieuwe huisgenoot ging, maar zij had geen tijd voor prietpraat, liet zij blijken. Het mens van de Giz vertelde ons echter dat het met de rooie Sonny Boy goed gaat. In het begin had hij even moeite met wennen, hield zich zelfs lange tijd verstopt ergens achter het fornuis, maar nu zit hij zelfs af en toe naast Gizmo in de vensterbank om gezellig samen naar buiten te kijken. Nou, dat vinden wij erg bijzonder na slechts een week van samenzijn! Hopelijk krijgen wij binnenkort nog een bewijs van deze verklaring in de vorm van een foto? Als het oudejaarstrauma natuurlijk is verwerkt, want wij begrijpen dat alle haarfabrieken wat tijd nodig hebben om eerst weer helemaal tot zichzelf te komen....