Gijs weer veilig binnen

Hierbij berichten wij u dat Zwarte Gijs weer veilig binnen is, en dat ook nog in zijn eigen huis: U ziet hem hier op zijn balkon, precies op het moment dat de bijbehorende deuren voor hem worden geopend.
Inderdaad, Gijs hoefde deze keer niet lang te wachten op het openen der deuren; hij was namelijk nog maar net (via de blauwe regen) bij het raam gearriveerd en werd op zijn wenken bediend. Wij hebben het wel eens anders meegemaakt, vandaar dus.

Boez leidde inspectie

De Boez heeft laatst zomaar uit zichzelf een tuininspectie (in de Kruidentuin) geleid. Wij wisten niet dat hij daartoe in staat was omdat het maken van een planning nou niet bepaald zijn sterkste kant is, laat staan dat hij zich daar dan vervolgens ook nog aan kan houden.
Maar zie hier dus, de Boez nam de leiding en de andere twee reporters volgden hem.

De drie controleurs kwamen geen ongerechtigheden tegen en constateerden dat de natuur nog steeds een voorsprong heeft van meer dan een dikke maand (gezien de hoogte en breedte van de gewassen dus, heh?). Gelukkig bleef het gedurende de inspectie droog.

Vreemde poep

Mevrouw K. was afgelopen weekend erg druk bezig met het verwijderen van ongewenst kruid uit de Kruidentuin, en heeft dientengevolge niet erg veel betreffende heur haarfabrieken kunnen noteren.
Zij heeft nog wel haar reporters gevraagd een aantal hoopjes vreemde poep te analyseren, maar daar hadden ze (de haarfabrieken) geen zin in (tenzij onregelmatigheidstoeslag, maar daar had mevrouw K. dus weer geen trek in).
Wel, vandaar dus een foto van de bedoelde poephoopjes, met aan onze slimme lezers de vraag of zij misschien kunnen zien van welk beest deze ontlasting afkomstig is. Wij kunnen er nog bij vertellen dat de poep onder de Moerbeiboom ligt, gedeeltelijk op de stenen rand (rechtsboven) maar ook daarnaast (helemaal links, ietwat wit uitgeslagen, lijkt het).
Wij hebben de hoopjes nog niet verwijderd omdat het zomaar zou kunnen dat het uitstekende mest is voor de boom. Vol spanning wachten wij uw reactie af!

Tussen de daglelies

Het was ontzettend interessant wat Oscar tussen de daglelies ontdekte. Dusdanig belangwekkend ook, dat hij erachteraan ging en het niet uit het oog verloor. En zo kwam het dat wij enige tijd alleen maar zijn achterkant konden fotograferen (zijn zogenaamde rozijntjeskant dus) en zijn kop niet of nauwelijks te zien kregen.

Wel, natuurlijk bleef mevrouw K. in de Kruidentuin bij die lelies bovenop het nieuws zitten, al bestond dat voorlopig alleen nog maar uit de wetenschap dat de Os iets interessants had ontdekt en het voor ons aan het uitzoeken was. En zelfs Cera had daar lucht van gekregen en was nieuwsgierig naderbij gekomen. Ja, het werd alsmaar spannender in de Kruidentuin; de lucht zinderde van verwachting en het was duidelijk dat elk moment (bij wijze van spreken) de bom kon barsten of de bal met confetti boven onze hoofden open zou breken.



Omdat Oscar zich op dat uiterst spannende moment opeens niet meer verroerde, richtten wij de camera even op Cera. Konden wij misschien alvast wat van haar poezensnuitje aflezen? Helaas. Maar dat er iets interessants en belangwekkends was ontdekt tussen de daglelies, daar konden wij bijna niet meer omheen, toch?
Dus de spanning bleef maar stijgen en het viel ons zwaar, zéér zwaar, zo lang te moeten wachten op een openbaring, een verklaring van één van onze haarfabrieken over het grote wonder tussen de sprieten van de daglelies...

En toen gebeurde het ongelooflijke: we raakten Oscar kwijt. Ja, echt waar, we zagen hem opeens nergens meer, vroegen nieuwsgierige voorbijgangers nog of zij onze rood-witte reporter misschien hadden gezien, maar nee, en Oscar bleef uit beeld, wel een kwartier lang.
Inderdaad een anticlimax, niet alleen op dat moment (want wij hadden zoals eerder gezegd onze verwachtingen zeer hoog gespannen, de pers al bijna gewaarschuwd en in gedachten een feestje gebouwd) maar ook later, toen wij de Os eindelijk weer hadden gevonden.

Hij kon zich namelijk zijn grote ontdekking tussen de daglelies niet meer herinneren! Nee, echt niet, hoe hij zijn best ook deed!
Teruggaan naar de plek waar het allemaal begonnen was, had geen zin, want wat het ook was geweest, dat bijzonder interessante en belangwekkende tussen die lelies, het zou nu al lang en breed verdwenen zijn of zich op zijn minst heel goed elders in de tuin hebben verstopt.
Bovendien was het tijd voor een Nespresso, vond mevrouw K., en dus verliet ze de tuin en zullen wij nooit te weten komen wat het is geweest, wat zich nu precies heeft afgespeeld, daar tussen die daglelies in de Kruidentuin, behalve dan dat het zeer interessant en belangwekkend moet zijn geweest...

Hij bewoog niet meer

Oscar:
Ik heb 'm heus wel gezien maar hij is gewoon te snel voor me. Ja, je zou inderdaad ook kunnen zeggen dat ik te langzaam ben, u zegt maar hoe u 't hebben wilt, mevrouw K.! Misschien heeft u nog een derde optie?Tjongejonge...
Ik kreeg 'm dus niet te pakken, maar de Boez ook niet.

Boez:
Klopt helemaal. Hij ging net nog mijn neus voorbij en ik sloeg te laat en bovendien mis, maar dat is logisch want te laat kan nooit raak zijn, toch?
Nee, ik volg het zelf ook niet meer helemaal, dus gaat u vooral door, mevrouw K.; laat u zich door mij maar niet ophouden.
U zag hem ook, is het niet? En raak zeker? Dacht ik al.

Nee, wij hebben 'm niet meer gezien want hij bewoog namelijk niet meer. Ja, zat waarschijnlijk in de zon zijn panelen op te warmen, tenminste, dat denken we.
We hebben inderdaad nog een tijdje zitten wachten maar hij kwam niet meer voorbij. Gelukkig heeft u 'm op de foto gezet zodat ze kunnen zien dat ie er toch echt wel was. Ja, dan moeten ze het gewoon wel geloven, heh? Ja.

Sit-in

Omdat een aantal planten in de Kruidentuin (geplant in het vorig voorjaar) nooit is aangeslagen en er dus nu (ondanks allerlei reddingspogingen) wat vakken leeg zijn, heeft mevrouw K. de gemeente gevraagd om ter opvulling wat nieuwe kruidenplantjes te leveren.
Het antwoord was botweg NEE.
Mevrouw K. is razend en overweegt een sit-in, midden op de gevaarlijke weg, in de spits.

Drie razende reporters

Wij weten niet meer precies wat er nu precies aan vooraf ging, maar op deze foto kunt u zien hoe onze drie reporters op hetzelfde ogenblik uit hun bol gingen; dit na een bezoek aan de Kruidentuin.
Oscar ging al huppelend voorop, achter mevrouw K. aan, Cera nam een aanloopje om de boom in te springen, de Boez kwam de hoek om scheuren en lijkt zijn beide achterpoten onderweg verloren te hebben. Alle staarten staan in verticale stand, en dat wijst zoals u weet op opwinding en vooral veel enthousiasme.

Eén en ander ging zo snel dat wij u verder slechts het moment kunnen tonen waarop Cera alweer aan haar afdaling was begonnen.
Toen wij vervolgens met de camera in de richting van de twee andere reporters zwaaiden, waren zij al te ver weg om te kieken.

Helaas, in dit bericht geen voorgerecht dus, ook geen toetje, maar wel als 1-pans gerecht een smakelijk stamppotje van drie razende reporters.
En daar moet u het voor nu even mee doen.

Nog steeds geen zin

Het lijkt of Lima hier scheef hing, maar natuurlijk was het mevrouw K. die haar camera in een vreemde stand hield, dat spreekt voor zich.
In elk geval was Lima lekker aan het rollen op het pad in de Kruidentuin, en ging niet voor K. opzij. Dat was een zeer goed teken, en misschien konden wij nu eindelijk de voormalige huisgenoot van Oscar zelfs wel een interview afnemen tijdens een paar strelende handbewegingen over zijn vacht? Nee, niet te intiem, gewoon over de rug, heh? Buurt van de nek, ja.

Nee?
Korte kriebel op de kop? Ook niet?
Eén klein, kort vraagje dan?
Driewerf neen?
Andere datum prikken?
Ach, volle agenda dus.
Tja, dan houdt het eigenlijk goed beschouwd op, heh? Ja.

Nou, dat was dus duidelijk: Lima heeft nog steeds geen zin en tijd om de pers te woord te staan. Blijft de boot afhouden.
Wel, we moeten ons er maar bij neerleggen. Misschien komt er ooit nog eens heel toevallig een moment waarop het wel schikt. Het perfecte ogenblik. En anders hebben we gewoon pech.
Ja.

Voldoende schrik-capaciteiten?

Het zou best kunnen dat wij u nog vóór de zomer moeten mededelen dat er een nieuwe "Schrik van de Buurt" is opgestaan. Zijn naam is nog onbekend, maar dat zal niet lang meer duren. De nieuwe SvdB is namelijk zwart en woont naast het Zooiplein, waaruit volgt dat we het of over Apu, of over Inca hebben. Het vervelende is alleen dat mevrouw K. hen niet uit elkaar kan houden en steeds maar vergeet wie van de twee nou ook alweer een kokertje aan zijn bandje had en wie niet.
Maar het gaat dus om de ploert op de foto hiernaast, die vond dat hij vlakbij het Poezenloket Charli (onder) wel even kon uitschelden, bedreigen en intimideren. Dat schoot mevrouw K. uiteraard in het verkeerde keelgat, want Charli voelt nu eenmaal als familie.

De (waarschijnlijk toekomstige) SvdB (Schrik van de Buurt, inderdaad) kon het overigens niet hebben dat hij een klein stukje werd achtervolgd door Charli, want hij draaide zich diverse keren om, zette daarbij een hoge rug op en hief een blaaspartij aan (uiteraard in majeur, grote terts).
Natuurlijk kwamen er al snel nieuwsgierigen op het tumult af, zoals de Boez (helemaal rechts).

En het duurde niet lang voor ook Oscar (linksboven) naar het gesteggel kwam kijken en luisteren.
De SvdB koos er vervolgens voor om met een grote boog om de plantenpotten (en reporters) heen te gaan. Dat betekende dat hij vlak langs onze voordeur moest lopen,







waarachter Cera zat om zo nodig ook in te kunnen grijpen.
Maar de SvdB nam geen enkel risico en liep in flink tempo weg in de richting van het Zooiplein.
En dus twijfelen wij nu toch weer over de schrik-capaciteiten van Apu of Inca.
Tjongejonge...

Niet te opdringerig, mevrouw K.!

De Witte (van de overkant van de Gevaarlijke Weg) is weer in de Katbladstraat geweest. Dat gebeurde in de vroege ochtenduren van de afgelopen zondag.
Mevrouw K. zag hem gaan, wilde hem per se helemaal (in/aan één stuk) op de foto hebben en liep hem daartoe dus gewoon en schaamteloos klem. Daar is zij erg goed in geworden.

Maar natuurlijk wilde de Witte helemaal niet in de tang genomen worden, nee, hij wilde vrij zijn en daar kunnen lopen waar hij graag wilde lopen. Dat lazen wij tenminste in zijn ogen.
Dus deed K. uiteindelijk maar een paar stappen opzij; het wordt sowieso hoog tijd om eens te stoppen met dat gemanipuleer van haar en met die camera-terreur.
Maar natuurlijk volgde K. de Witte wel, want dat hoort er nu eenmaal bij en is minder onfatsoenlijk, als je tenminste maar wat afstand blijft houden. Dus niet te opdringerig, heh? Nee. Of ja dus, dan kunnen we nog alle kanten uit.

Wel, in de Kruidentuin namen wij pas weer een foto van de Witte toen hij klaar was met wat hij daar had gedaan en de boel vervolgens netjes en zoals het hoort begroef.












Daarna stak hij de Gevaarlijke Weg over via het zebrapad, gelukkig net op een rustig moment. Mevrouw K. haalde pas weer adem toen hij veilig aan de overkant was.

Paar minuten per dagdeel

Boez bewaakt het bijenhotel, dat, zoals u kunt zien, nog gevuld moet worden met stokjes, takjes etc.
Het zou fijn zijn als de Boez voor het vullen eerst nog even een laagje beits op een aantal cruciale plekken zou kunnen smeren, maar wij vrezen dat een dergelijke wens niet helemaal reëel is gezien zijn beperkte vermogens (zeg maar), en zijn al heel blij dat hij in elk geval de bewaking op zich heeft genomen, al is dat slechts voor een paar minuten per dagdeel.

Onder plaatselijke verdoving

Charli is afgelopen week weer bij de dierenarts geweest; er is een cyste (achter zijn rechteroor) weggesneden en daarna werd de wond netjes en snel gehecht. Dit alles gebeurde onder plaatselijke verdoving.
Dat scheelt natuurlijk een slok op een borrel, niet alleen gezien de prijs van het consult met verrichting, maar ook wat betreft de lichamelijke belasting van de kat; de meeste dierenartsen die wij kennen doen een dergelijke behandeling liever bij een haarfabriek die onder volledige narcose werd gebracht, maar de onze vindt dat dus niet nodig.

En zo kwam het dat Charl gelijk na thuiskomst alweer verslag kon doen van zijn belevenis aan Cera, hoewel zij niet zo bereid was naar hem te luisteren; wij denken dat Charl nog te zeer naar ontsmettingsmiddelen geurde.

Stressgevoelig

Boezelmans:
Omdat ik nogal stressgevoelig ben en zodoende en dientengevolge de adrenaline regelmatig door mijn lijf vliegt, kan ik niet anders dan af en toe naar een rustgevend middel als Nepeta grijpen, en dat is tot mijn grote blijdschap vrij verkrijgbaar in de Kruidentuin, altijd vers, altijd in voorraad en je hoeft er niet voor in de rij, zeg maar.
Wel, de Nepeta is nu nog jong en sappig, bloeit nog niet en is dus op dit moment op zijn allerlekkerst, en daarom ga ik de laatste tijd wat vaker naar mijn favoriete pol, het dichtst bij huis gelegen en derhalve het snelst bereikbaar.

Helaas heeft deze pol echter wel een klein nadeeltje, en dat is dat ie vlakbij het huis van Kaija groeit en dat zij daarom denkt dat ie (de pol) van haar is. Dus als ik echt wil ontspannen en genieten van de Nepeta, moet zij niet buiten zitten en al helemaal niet mij zitten te begluren. Daar word ik inderdaad pas echt ontzettend, heel erg nerveus van.

Over de kop gegaan

Wamy:
Ik door het Poezenloket uw huis binnen komen? Mijn leven wagen voor een paar van die zielige obesitasbrokken? Ik kijk wel linker uit, en dat weet u best wel, mevrouw K., want u heeft zelf gehoord en gezien wat er laatst gebeurde.
Jawel, ik was via de achterkant uw huis binnengedrongen (slaapkamerraam - red.) omdat ik weer eens iets nieuws uit wilde proberen. Helaas had ik niet door dat de Boez daar net een dutje lag te doen, zo'n slaapje waarbij je nog één oog op een heel klein kiertje hebt staan, kent u dat? Ja. Hij zag me dus inderdaad naar binnen springen en hing een halve seconde later al met zijn nagels in mijn billen en rug. Toen kwam het gedeelte dat u heeft gehoord, namelijk dat we met zijn tweeën de trap af rolden, ik voorop en hij achter mij aan. Nee, ik kan me niet herinneren dat ik ook maar een trede met mijn poten heb aangeraakt, wel dat ik over de kop ging en toen opeens beneden lag. Ja, en dan komt het gedeelte dat u heeft gezien, namelijk dat de Boez bovenop me sprong en me probeerde te bijten, maar dat ik me los wist te rukken en door het luikje naar buiten kon ontsnappen. Hij natuurlijk achter mij aan, maar hij kreeg me toen niet meer te pakken. Weet u het nu weer? Ja? Wel, dan weet u ook dat ik voorlopig geen stap meer in uw huis zal zetten, en zeker niet voor een paar van die luizige weight watchers brokjes die totaal geen zoden aan de dijk zetten, en al helemaal niet bij zo'n beweeglijk type als ik...

Gestopt

Oscar:
Het is de laatste dagen niks gedaan op de redactie, en dat komt doordat mevrouw K. eindelijk eens definitief gestopt is met dat vreselijke gerook van haar.
In elk geval kan ze nu niet meer over ons schrijven, zegt ze, want ze is door het optrekken van de nicotine-mist zogenaamd geblokkeerd geraakt. Ze kan zelfs niet eens meer normaal nadenken, loopt dag en nacht te jammeren als een klein kind, zit geen moment meer stil en kraamt constant onzin uit.
Ondanks dat het nu binnen in huis weer eens wat frisser ruikt, ben ik toch maar naar buiten gevlucht om daar te wachten tot alles weer genormaliseerd is, mevrouw K. gedeblokkeerd 's ochtends weer rustig achter haar laptop kan gaan zitten en er weer ritme en regelmaat in ons leven komt.
Vooralsnog ziet het er echter niet goed uit en blijf ik haar maar uit de weg. Nee, het leven van een redactiekat is heus niet zo makkelijk als u misschien wel dacht...