Ik zit in een beetje in een dip, mevrouw K. Het is namelijk zo dat ik heb besloten inderdaad een partij op te richten om de illegalen uit Nepeta-land te weren, maar het schiet nog niet zo op met het vinden van leden. En omdat ik niets in mijn eentje kan beginnen, lopen ze ondertussen maar in en uit, al die vreemdelingen. Ze poepen in mijn tuin, vreten mijn Nepeta kaal en zitten constant in mijn bomen. Niks is hier meer heilig, ze zijn overal en zitten overal aan.
Nu, door al mijn gepieker over die misstanden, heb ik helemaal nergens meer zin in. Ik zit het liefst hier op mijn stoel (nee, daar zijn ze nog vanaf gebleven gelukkig) wat te dutten, en tussen mijn oogleden door zie ik ze komen en gaan en voel me machteloos.
Voorjaarsdepressie denkt u? Gaat weer over als de zon weer gaat schijnen? En wanneer is dat?
Ah, u weet het ook niet.
De moed erin houden, raadt u mij aan. Niet bij de pakken neerzitten en vooral geen slachtoffer zitten wezen, zegt u. Nee, daar heeft u misschien wel gelijk in, ik schiet er inderdaad niet zo mee op, met dat pruilen.
Voorjaarsverkiezingen? Of ik nog meedoe? Welke onderdelen zijn geschikt voor mij, denkt u? Genoeg om te kiezen?
Inderdaad, boomklimmen vind ik erg leuk om te doen. Nepeta-rollen? Is dat ook een onderdeel? Ah, dat zou u best aan de lijst willen toevoegen, speciaal voor mij?
Ja, dan moest ik maar eens aan het oefenen gaan, heh? Nee, nu nog niet, want nu ben ik aan het piekeren en dat bevalt me eigenlijk wel. Misschien later ja, of morgen. Ja, u hebt u best gedaan, dank u wel. En dan zou ik het erg prettig vinden als u nu weer een stukje doorloopt, want van al dat praten word ik namelijk erg moe. Een aai als afsluiting mag, maar alleen voor deze ene keer. Nee, ik zal u niet slaan, maar dat geldt óók voor deze ene keer.
Tot ziens, mevrouw Katblad.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten